De worsteling naar een stad

Een mooie stad worden kost tijd. Kijk maar eens naar Maastricht of Amsterdam. Ontwerpen op de tekentafel leidt vaak tot mislukkingen. Het is prachtig beschreven in het boek van James C. Scott ‘Seeing like a state’. Dus in de loop der jaren haal je er mislukte stukken of slechte stukken uit en zet er weer een nieuw stuk in. Ook in Zoetermeer, ooit een groeistad om aan de woningnood in grote steden te ontsnappen. Wat is nieuw zou ik zeggen. Ruim 40 jaar geleden waren C en ik bijna de 50.000 inwoner en nu wonen er 124.780 mensen. Een van de eerste uitbreidingswijken zoals Palenstein (1965) gaat nu op de schop. De lange kenmerkende flats uit die tijd worden tot de grond toe afgebroken en maken plaats voor nieuwe flats en eengezinshuizen of jes? Afbreken had niet altijd gehoeven als je kijkt naar Amsterdam Bijlmer klusflat Kleiburg waar men net op tijd ontdekte dat die oude flats prima tot kluswoningen kunnen omgeturnd voor starters op de woning markt. Nee, Zoetermeer breekt af. Een bewuste keuze. Waar de bewoners blijven is mij niet helder.  Nieuwe woonruimte is natuurlijk altijd duurder dan de oude vaak te kleine flat. Maar wat er in de plaats komt is dat nu beter? Dicht op elkaar. Hoogbouw, steen i.p.v. beton en dodelijk saai. Zonder echt inspirerend stedebouwkundig plan. Ik twijfel maar in 2067 zal ik er niet meer bij zijn om dat vast te stellen. Het blijven groeistuipen.

Advertenties

Ik wil geen stopcontactmuziek

“@SpotifyNL Geef die man eens een kwartaaltje Spotify premium cadeau” Twittert mijn neefje goedbedoeld. Ik heb op Twitter mijn nieuwe aanwinsten van Record Store Day gepost. Daarvoor moet ik naar Leiden want Zoetermeer (125.000 inwoners) heeft geen platenwinkel. Eerder probeerde zoon B mij een abonnement aan te smeren om zijn kosten te reduceren. Ik wil het niet. Ik heb niets met stopcontactmuziek.
Ik ben in het superrijke bezit van bijna 1000 platen, CD’s, DVD’s en bandjes. Als ik alles wil draaien ben ik tussen de 45 á 50 dagen zoet. Ik heb veel.
‘Je hebt alles!’
‘Ik wil niet alles. Wat heb ik aan Mozart, Bach, Marco Borsato, Corry en de Rekels of The Beatles als ik het niets vind.’
‘Ik wil wat ik mooi vind.’
‘Ik wil wat ik zelf heb uitgezocht of cadeau kreeg van een kenner.’
‘Ik wil met mijn vingers langs de CD en platen glijden in de platenwinkel. De boekjes lezen voor de details, teksten of hoezen.’
‘Ik wil voor mijn kast staan, de lp’s volgen en een keuze maken i.p.v. van achter mijn tablet, pc of telefoon. Hele platen horen, geen losse nummers of verzamel platen/CD. Of lijsten volgen van mensen die ik niet ken.’
‘Ik wil niet elke dag een nieuwe artiesten ontdekken. Te veel.’
‘Ik wil een oude LP draaien die ik ruim 45 jaar geleden kocht.’
‘Ik wil mezelf belonen met een CD na een wandeling naar Leiden of Delft.’
‘Ik wil niet alles. Ik heb er vrede mee dat ik veel mis.’
“in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”
‘Zo, ik ga niet streamen.’

De reactie van Spotify wil ik niet onthouden “Dat niet, maar je kunt wel nummers voorgoed uit je Daily Mix afspeellijsten verbannen:” Tsja, heb ik te veel gesproken?

 

Een gemiste kans


De mooiste beelden die ik maak, of waar ik zelf het meest tevreden over ben, hebben geen voor-, achter-, boven- en onderkant. Je kan ze op elke manier neerzetten. In de architectuur is dat lastiger. Maar eigenlijk zou een gebouw niet alleen een voorkant moeten hebben. Bij slechte gebouwen is dat zo. En als het gebouw in zijn oorsprong slecht is kan je er een nieuwe gevel tegenaan plakken maar het blijft een waardeloos gebouw. Is het goed, zoals Rijnstraat 8 in Den Haag, dan kan je het bij een renovatie*)  mooier maken. Kijk eens wat men deed aan de kopse kant van dit gebouw. Vroeger was die gesloten met kleine raampjes. Nu is het een glazen wand geworden met een prachtig zicht op Den Haag. Zowel van buitenaf als van binnen een aanwinst.
Dit is de uitbreiding van het Stadhart in Zoetermeer. Cadenza heet het, aan fancy namen geen gebrek. Ofwel de achterkant. De troosteloosheid straalt er vanaf. Een gemiste kans. Je geeft bijvoorbeeld de noordelijke lichtinval weg. Je ontneemt de bezoeker van de winkel even een steelse blik op het plein er onder. Het is een griezelige plek geworden. Een pishoek. Waar je je als vrouw niet veilig voelt. Over 10 jaar plakken we er weer een nieuwe gevel tegen aan. Tegen die tijd zal ik er in een blogje op terugkomen, kansloos. Dit is en blijft een gemiste plek.

*) Oorspronkelijk ontwerp Jan Hoogstadt. Renovatie OMA, Office for Metropolitan Architecture

 

 

Zombies in de nacht

sprinter_nacht

In het weekend bij avond met de trein door NL is een bijzonder avontuur. Dan wordt er gewerkt aan het spoor. Ik heb de keuze tussen twee trajecten. Het ene traject telt 3 overstappen, met weinig speling, voor ik thuis ben. Het andere telt er twee maar een deel moet ik per bus. Ik kies traject 1 en voor de veiligheid neem ik de één na laatste. Met de laatste loop ik de kans op Schiphol, Leiden of Den Haag vast te komen zitten als mijn aansluiting faalt. Ik mis daardoor de toegift van het concert. Maar dan blijkt de trein 5’ vertraging te hebben. Wat nu? Het laatste traject 1 dreigt daardoor. Ik besluit over te stappen op het ander alternatief.

Op tijd vertrek ik naar Woerden. In Woerden beland ik aan de verkeerde kant van het station. Geen bus te zien. Shit. Als een gek ren ik naar de andere kant. Lastig met die poortjes die minder snel zijn dan ikzelf. Daar staat mijn bus nog. De regelaars in gele vestjes staan 3 man sterk om de bus. Als er een op het perron had gestaan was ik meteen de goede kant opgegaan. De bus vertrekt en nog steeds zit ik op schema. Ik verlies langzaam de reisstress . De bus zit vol met vrolijk kletsende mensen en een Italiaanse, Engels pratende, groep. Ik verneem dat in Italië je nooit vervangend vervoer krijgt. Daar laten ze je gewoon staan. Ze lachen en zijn tevreden met het avontuur. Ik tel mijn NS knopen. Daar is Gouda, keurig op tijd. Horden mensen rennen daar tussen bussen en trein op en neer als zombies in de nacht. Mannen in gele hesjes staan met handen in de zakken toe te kijken en keuvelen wat. Wat doen al die mensen toch midden in de nacht in de trein en bus? Met macht der gewoonte loop ik naar spoor 10 maar deze keer vertrekt de sprinter van spoor 11. Een sprintje en ik beland in de sprinter. Ik kom keurig volgens de reisplanner aan in Zoetermeer.

In Zoetermeer zet ik de straten blank. Het enige wat ontbrak was een wc en de bieren tijdens het concert kan ik daar pas lossen. Maar zelfs met werk aan het spoor kom ik thuis. Het is nog niet zo slecht hier.