De dode Pool (slot?)

foto GHIk had gehoopt er een eind aan te kunnen breien. Maar niet heus. Na een eruptie van de politiek is het weer angstwekkend stil geworden rond de “dode” Pool. Wijkagenten zijn…, tsja waar zijn ze? En de burgemeester van Lansingerland communiceert natuurlijk niet met een burger uit een buurgemeente. Het blijft verbazingwekkend hoe lang een vrachtwagen “verdwenen”kan zijn. En hoe moeilijk de overheid een verdwenen vrachtauto kan terugbezorgen bij de eigenaar. Ik zag dat de Poolse nummerborden vastzaten met tie rips. Best opmerkelijk. Zou er een nummerbord onderzitten of zag de politie dat niet? Voorlopig sluit ik deze serie maar af. Ik kan me niet voorstellen dat er nog actie komt of ik iets hoor. Eens zal hij wel opeens verdwenen zijn of door vandalen in de hens gestoken. Mijn burgerplicht is gedaan.

Advertenties

De dode Pool (2)

20180226_135744_1519654555303
De dode Pool

Hoe staat het met onze dode Pool? Na de publicatie van mijn blog kreeg ik de suggestie op Twitter om de plaatselijk politiek te betrekken. Goed idee! Ik benaderde het account van het CDA Gemeenteraadverkiezingen Zoetermeer. Deze pikte het snel op en verwees me door naar hun lijsttrekker. We werden vrienden op Twitter om elkaar te kunnen DM. Ze benaderde de wethouder van haar partij. Na een dag kreeg ik de feedback dat het gebied waar de vrachtauto staat tot de gemeente Lansingerland behoort. Een grensgeval dus. De suggestie was contact op te nemen met de lijsttrekker aldaar. Zo gezegd zo gedaan. Ook wij werden vriendjes op Twitter. Op zijn verzoek deed ik hem het adres van mijn blog toekomen zodat hij contact kon opnemen met de burgemeester. Deze gaat nu uitzoeken waarom bijna 3,5 maand een puike vrachtauto met Poolse nummerborden staat geparkeerd in Lansingerland.
Wat leren we?
Wijkagenten moeten nog een hoop leren wat je met Twitter kan doen. Communiceren met het volk is schijnbaar nog steeds eng. Ik heb nooit meer iets van ze vernomen. De politiek pakte het wel op. En dan kan je zo ineens bij de bestuurders zitten dankzij Twitter.
Maar de vrachtauto? Die staat er natuurlijk nog steeds. Met of zonder dode Pool.

De dode Pool

Het valt iedereen (behalve de politie) op, de Poolse vrachtauto in onze wijk. Hij staat er al maanden. Iets, wat in deze tijd een wonder mag heten. Transportbedrijven zijn immers met al hun materieel 24 uur per dag bezig onze consumeerwoede te voeden. In januari belde ik maar eens de eigenaar. Tenminste de naam die op de zijkant stond.

‘Met Verhagen Transport.’
‘Met Gerard Hoogers. Zijn jullie soms een vrachtauto kwijt? Er staat er eentje van jullie al een paar maanden hier in de wijk.’
‘Is misschien gek maar hoewel onze naam er op staat hij is niet van ons.’
‘We zijn er al meer over gebeld. Ze zijn er mee bezig.’
‘Ok’
‘Wel dank voor uw oplettendheid.’

En zo gingen er een paar weken voorbij. Toch maar eens onze wijkagent WA) twitteren.
Ik, 5 februari: Deze vrachtauto staat hier al bijna twee maanden.
WA: Beste Gerard, wij proberen er deze week naar te kijken bedankt voor de tip.

Ik fantaseer door over het mysterie en het valt op dat de slaapcabine is afgesloten. Goh misschien ligt er wel een dode Pool in. Toch maar weer eens rappelleren.
Ik, 11 februari: De Poolse vrachtauto staat nog steeds op Prisma. Gordijntje slaapcabine dicht. Hopelijk ligt er geen dode pool in.
WA: Dat heeft onze aandacht.

Op een feestje in de buurt gaat het natuurlijk over de vrachtauto die iedereen heeft gezien.
Buurman, 18 februari: Beste wijkagent, Hoe staat het nu met de Poolse vrachtwagen tegenover Boels. We horen maar niets.
WA: Deze week werkzaamheden buiten de regio. Zodra ik in de wijk ben ga ik er naar kijken.

Twee weken later zie ik net als ik er langsloop een douane wagen stoppen. Nieuwsgierig als ik ben klamp ik aan.
‘Komt u voor de vrachtauto.’
‘Nee, ik kom mijn hond uit laten.’
‘O, ik dacht dat de politie eindelijk in actie kwam.’
‘Hij staat er al lang hè.’
‘Ja’

En dus staat er nog steeds een, met een dode Pool?, vrachtwagen. Ik ben onder de indruk van de reactiesnelheid van de politie. Dat voelt goed en veilig. Wordt vervolgd?

De worsteling naar een stad

Een mooie stad worden kost tijd. Kijk maar eens naar Maastricht of Amsterdam. Ontwerpen op de tekentafel leidt vaak tot mislukkingen. Het is prachtig beschreven in het boek van James C. Scott ‘Seeing like a state’. Dus in de loop der jaren haal je er mislukte stukken of slechte stukken uit en zet er weer een nieuw stuk in. Ook in Zoetermeer, ooit een groeistad om aan de woningnood in grote steden te ontsnappen. Wat is nieuw zou ik zeggen. Ruim 40 jaar geleden waren C en ik bijna de 50.000 inwoner en nu wonen er 124.780 mensen. Een van de eerste uitbreidingswijken zoals Palenstein (1965) gaat nu op de schop. De lange kenmerkende flats uit die tijd worden tot de grond toe afgebroken en maken plaats voor nieuwe flats en eengezinshuizen of jes? Afbreken had niet altijd gehoeven als je kijkt naar Amsterdam Bijlmer klusflat Kleiburg waar men net op tijd ontdekte dat die oude flats prima tot kluswoningen kunnen omgeturnd voor starters op de woning markt. Nee, Zoetermeer breekt af. Een bewuste keuze. Waar de bewoners blijven is mij niet helder.  Nieuwe woonruimte is natuurlijk altijd duurder dan de oude vaak te kleine flat. Maar wat er in de plaats komt is dat nu beter? Dicht op elkaar. Hoogbouw, steen i.p.v. beton en dodelijk saai. Zonder echt inspirerend stedebouwkundig plan. Ik twijfel maar in 2067 zal ik er niet meer bij zijn om dat vast te stellen. Het blijven groeistuipen.