Trots op zorg

Hoe gezond je ook leeft, ouder worden betekent in aanraking komen met de zorg. Zowel C als ik hadden recent te maken met lichamelijk ongerief waar het oog en oordeel van de dokter noodzakelijk was. Via de huisarts belandde we in ons ziekenhuis ‘Het Langeland’ (in de AD top 200 op de 5e plaats). We werden direct goed geholpen. Een van ons werd zelfs binnen een uur doorverwezen door huisarts naar de specialist. Dokters en personeel zijn aardig en nemen de tijd om je te informeren. Om mij heen, van vrienden en vriendinnen die ziek zijn, bespeur ik ook tevredenheid over de geboden zorg. We hebben niet voor niets een van de beste zorgstelsels ter wereld. Een kostbaar kleinood. Het laatste restant van de afgebroken verzorgingsstaat.

Terwijl gefortuneerde boeren bestuurders en burgers intimideren om hun gelijk te krijgen voeren zorgmedewerkers bescheiden actie voor een salarisverhoging en verlaging werkdruk. Met eisen die zelfs liggen onder de eisen van het rupsje nooit genoeg: het onderwijs. Ik weet het beter. Stop met die subsidies aan de boeren en geeft dat geld aan de zorg(medewerkers). Ze verdienen het dubbel en dwars.

En ja, wij worden in blijdschap kreunend ouder.

Ons landschap

Overdag trekken de dozen vrachtauto’s aan als een magneet. Roetwolken worden uitgestoten en dalen neer in de naastgelegen woonwijk. Ze laden hun rommel uit en trekken verder om iets op te halen of weg te brengen.
Het dozenlandschap.
‘s Nachts verandert het in een unheimisch gebied. Verdwaalde VVD auto’s testen er hun CO2 uitstoot. Een wandelaar en fietser spoedt zich naar huis. De hekken zijn dicht en alles wordt overdadig aangelicht. Het paradijs van de consumptielust is beter verlicht dan de woonwijken en fietspaden.
Hier mag alles, lawaai maken, vervuilen, verspillen, het is het altaar van de logistieke nachtmerrie. Ik stap over een platgereden fazant. Bijna zijn ze weggepest en verder opgeschoven naar een veilige plek. Dit is ons nieuwe landschap, zorgvuldig ontdaan van alle natuur.
’s Ochtends komt alles letterlijk piepend en walmend weer op gang.
Ons landschap.

Waspassie

Binnen een straal van 1 kilometer van mijn huis kan ik direct naar vier autowasserijen. De derde is onlangs geopend en de 4e is in de vergunningsfase. Zoetermeer autowasstad. Je ziet ze overal in ons land verschijnen. We koesteren ons autootje nog beter dan onze kinderen. Alhoewel ik moet constateren dat de wasserijen door een bepaald deel van de bevolking extra worden gebruikt. De groep autoknuffelaars.
De 3e wasserij is er een waar ik jaren op heb gewacht. Deze is 7/24 beschikbaar. Eindelijk kan je ook ’s nachts je auto wassen. Een gat in de markt. Dat men dit niet eerder heeft bedacht. Vaak lig ik zwetend wakker als ik weet dat mijn auto vies is. Direct kan ik de auto dan meteen wassen.
Nu lieg ik een beetje. Ik heb niets met autowassen maar C wel. Die heeft zelfs een knipkaart bij Bob’s autowas. Als het aan mij lag ging hij nooit de tunnel in. Ook nooit gedaan in mijn leven. Ik ben meer van de stofzuigactie. Ik heb een fobie van vieze automatten. Gezamenlijk gaan we er gigantisch op vooruit. Als we direct een passievolle start van de nacht hebben beleefd kleden we ons aan en gaan gezellig naar de autowasserij. We gaan zuigen en wassen. Saampjes vol passie.