Zombies in de nacht

sprinter_nacht

In het weekend bij avond met de trein door NL is een bijzonder avontuur. Dan wordt er gewerkt aan het spoor. Ik heb de keuze tussen twee trajecten. Het ene traject telt 3 overstappen, met weinig speling, voor ik thuis ben. Het andere telt er twee maar een deel moet ik per bus. Ik kies traject 1 en voor de veiligheid neem ik de één na laatste. Met de laatste loop ik de kans op Schiphol, Leiden of Den Haag vast te komen zitten als mijn aansluiting faalt. Ik mis daardoor de toegift van het concert. Maar dan blijkt de trein 5’ vertraging te hebben. Wat nu? Het laatste traject 1 dreigt daardoor. Ik besluit over te stappen op het ander alternatief.

Op tijd vertrek ik naar Woerden. In Woerden beland ik aan de verkeerde kant van het station. Geen bus te zien. Shit. Als een gek ren ik naar de andere kant. Lastig met die poortjes die minder snel zijn dan ikzelf. Daar staat mijn bus nog. De regelaars in gele vestjes staan 3 man sterk om de bus. Als er een op het perron had gestaan was ik meteen de goede kant opgegaan. De bus vertrekt en nog steeds zit ik op schema. Ik verlies langzaam de reisstress . De bus zit vol met vrolijk kletsende mensen en een Italiaanse, Engels pratende, groep. Ik verneem dat in Italië je nooit vervangend vervoer krijgt. Daar laten ze je gewoon staan. Ze lachen en zijn tevreden met het avontuur. Ik tel mijn NS knopen. Daar is Gouda, keurig op tijd. Horden mensen rennen daar tussen bussen en trein op en neer als zombies in de nacht. Mannen in gele hesjes staan met handen in de zakken toe te kijken en keuvelen wat. Wat doen al die mensen toch midden in de nacht in de trein en bus? Met macht der gewoonte loop ik naar spoor 10 maar deze keer vertrekt de sprinter van spoor 11. Een sprintje en ik beland in de sprinter. Ik kom keurig volgens de reisplanner aan in Zoetermeer.

In Zoetermeer zet ik de straten blank. Het enige wat ontbrak was een wc en de bieren tijdens het concert kan ik daar pas lossen. Maar zelfs met werk aan het spoor kom ik thuis. Het is nog niet zo slecht hier.

Advertenties

De bank, voor al uw wantrouwen

Future?
Future?

Grote paniek onder de klanten van ING deze week. We waren soms geld kwijt en soms was men even miljonair. Totdat in de winkel de pas het niet meer deed. Twitter explodeerde van de angstverhalen. Als het moet praten we elkaar wel een bankrun aan. Als meest pessimistisch volk ter wereld (nr 1 op het lijstje van 10 zwartkijkende landen) vertrouwen we niets meer en geloven we alleen nog maar in onszelf. Zo schichtig zijn we tegenwoordig geworden. Toen ’s avond het bericht ‘veilig’ kwam logde ik ook snel weer in.

‘Kijken of alles klopt. Alhoewel, ik kan toch nooit het saldo controleren.’ mompelde G.
‘Maar je controleert het saldo toch?’ vroeg C.
‘Hoe zou dat moeten? riposteerde G.
‘Ik ken de beginstand toch niet!’
‘Elke keer zijn er afschrijvingen en je gaat er vanuit dat het saldo klopt.’
Ongelovig keek C me aan. Op dat moment verloor ik voorgoed een stukje van mijn financiële autoriteit. C dacht hoorbaar na over het mandaat dat ze me altijd heeft gegeven.

We kunnen het niet meer controleren. We hebben geen stapels geld meer in een kistje onder de vloer. Het zijn wat bits en bytes die op de server staan van een (on)betrouwbare bank. Even hebben we gevoeld wat het is geld kwijt te zijn, niet te kunnen betalen of er niet bij te kunnen. Onze slapende toezichthouder DNB werd plots weer wakker en gaat controleren zeiden ze stoer. De onderste steen moet boven! Doen ze altijd achteraf. Wellink ging voor en Knot nam resoluut over.
Het is helaas geen staatsbedrijf meer, de Postcheque- en girodienst. We zijn overgeleverd aan een bank, een privaat bedrijf. Daar is ons geld niet veilig en als het veilig is komt Jeroen met de krullen onze bits en bytes wel afromen. Ik ga een gat graven in mijn kruipruimte en een kistje kopen. 

Het plukken is nog lang niet afgelopen

Ik ben er niet uit. Wat moet ik nu vinden van het regeerakkoord? Ik ben een vermogend burger. Verdien goed samen met C. Ben zo’n schouder die de zwaarste lasten moet dragen. Alsof er niets aan de hand is, met één hand in de zak, gooit Samson het eruit en lacht Rutte het weg. In de afgelopen jaren is alles om me heen aan het veranderen. Regelingen komen en verdwijnen of veranderen. De pensioenleeftijd is inmiddels kabinetsafhankelijk geworden. En het ene moment betaal ik een langstudeerboete voor K en het andere moment weer niet. En net als je denkt ‘das mooi’ zie je hoe je uitwonende studerende mannen hun zorgtoeslag kwijt raken. Schade van 140 euro per maand. En laat ik het maar niet over de zorgpremie hebben.

Van de burger wordt enerzijds geëist dat hij zijn financiën goed plant voor mooi weer en storm. Anderzijds moet ik consumeren om de economie draaiend te houden.
Daartegenover laat de politiek het goed afweten. De burger kan het echt niet meer volgen. Ik lever geld in maar zie niemand er beter van worden. Behalve misschien de bodemloze putten waar de staatssteun in verdwijnt of de banken die maar blijven rommelen met overheidssteun. Hoe meer ik inlever voor de Grieken en Portugezen des te moeilijker krijgen de burgers het daar. Elk stukje EG steun trapt ze dieper in de grond.

Het zal dus allemaal wel. Laten we hopen dat het rustig blijft voor de komende 4 á 5 jaar. Dat we een beetje stabiliteit krijgen. Tot die tijd zit ik op mijn poen. Ik vertrouw de politiek niet als ze zeggen dat ik moet consumeren. Dat ik moet ontsparen. Volgens mij zijn ze nog lang niet uitgeplukt. De storm moet nog beginnen.