Ik ben geen probleem meer

Einde vergrijzing
Einde vergrijzing

De grijskop is geen probleem meer. Het kan verkeren. Zo maar van de ene op de andere dag. Het regeringsorakel CPB heeft gesproken. Ik heb het er hier veel over gehad. Kijk maar eens onder de tag vergrijzing. Zat dus aan de goede kant, vergrijzing is nooit echt een probleem geweest. Ondanks alle wetenschappers en eerbiedwaardige overheidsinstituten die jarenlang een bevolkingsgroep hebben gestigmatiseerd als ware het zwarte pieten. En ons een waar armageddon voorspelden.

De regering heeft het simpel aangepakt. Je praat er 10 jaar over en in twee jaar los je het op. Zoals het altijd gaat. Je plundert de burger. AOW leeftijd schuift op, zieken laat je meer betalen, belastingen omhoog en in de ontslag wereld haal je het vangnet onder de mensen voor een deel weg.

Het CPB weet soms van gekkigheid niet wat ze moet doen en draaft daarom meteen door. Dat doe je natuurlijk omdat de regering graag positief nieuws wil horen. Want in 2080 is de overheidsschuld afgelost! In 2080! We moeten nog wel 66 jaar wachten. Zo’n beetje de periode van einde WO 2 tot heden.  Ze gaan er dan van uit dat politici in de tussentijd geen oorlog gaan voeren, geen prestige projecten  steunen, geen cadeautje’s aan de banken en bedrijfsleven geven, geen zieke banken steunen en geen geldvretend koningshuis hebben. En in de bijsluiter worden ook milieurampen, voedselschaarste en een energiecrisis uitgesloten. Maar goed in 2080, ik ben dan al lang dood, is de overheidsschuld weg. Een geruststellende gedachte.

Advertenties

Afmaken die hap

Het zit een beetje tegen en we maken elkaar helemaal ‘knettergek’ om in termen van Geert te spreken. Omdat de economie een beetje tegenzit praten we elkaar de totale ondergang aan. Terwijl er sprake is van stagnerende groei en lichte krimp.
Eerst hadden we de vergrijzinghysterie waar de herkomst van alle ellende werd gelegd bij het steeds groter worden areaal oudjes. Dat leverde een fijne kloof oud <–> jong op. Nu hebben we de zorgdiscussie. Waarom medicijnen geven aan mensen als het dure medicijnen zijn? Een walgelijke discussie. Zelfs het als voorbeeld noemen, zoals de CZ.Verzekeringen aangeeft, is walgelijk populistisch. Je zal maar zo’n ziekte hebben. Alsof je al niet genoeg ellende heb. Dat levert trouwens een mooie kloof gezond <-> ziek op.

Zouden al die deskundigen, professoren, politici en beroepsbestuurders niet beseffen dat mensen ook gewoon solidair met elkaar kunnen en willen zijn? Dat ze best bereid zijn veel geld aan zorg te besteden? Het doet me denken aan het prachtige boek van Tony Judt, Het land is moe, verhandelingen over onze ontevredenheid. Er is nog ruimte voor een sociaal democratie waar sprake is van solidariteit. Dat dit systeem (marktwerking) niet werkt weten we onderhand nu wel eens. Daar gaan we de komende decennia de puinhopen van opruimen.

Ja, en als we de zorg willen beperken heb ik ook een ballonnetje. Geen dokter meer opleiden en universiteiten sluiten. Dat raakt iedereen en dan gaan de kosten omlaag. Gaan we allemaal eerder dood en kunnen de overblijvers weer consumeren als 8 jaar terug.

De onbetrouwbare overheid

De bestuurders van de overheid, de politici, zijn het spoor volledig bijster. Normaal gesproken is de overheid je betrouwbare partner in je levensplanning. Als burger is het belangrijk dat je je toekomst kan plannen en de financiën daarvoor kan reserveren o.i.d.. Daarvoor krijgen we soms handvatten van de overheid uitgereikt. De bedoeling is echter wel dat het een beetje stabiel is.
Betrouwbaar is die overheid niet: zie de levensloopregeling. Eerst een levensloopregeling in het leven roepen om hem een paar jaar later weer om zeep te helpen is een mooi voorbeeld.

De AOW leeftijd is echt een klucht aan het worden. Ik werk meestal met plezier en zit echt niet de dagen af te tellen, maar het zou toch leuk zijn als het een beetje duidelijk is hoe lang ik nog kan werken. Langer doorwerken prima (als er tenminste werk is voor ouderen) maar dan moet je ook  helder zijn. Volgens het pensioenakkoord van de SER mocht ik met 65 met pensioen. Toen was daar bijna het Cathshuisakkoord en was het ineens 66. Nog niet genoeg, het lenteakkoord maakte er 65 jaar en 5 maanden van. De weg van C. verloopt via 66 naar 66 naar 66 en 3 maanden.

Het is echter nog niet ten einde. In de vergrijzinghysterie willen veel politieke partijen er stoer aan sleutelen. De jongens en meisjes buitelen over elkaar heen om mij of de schatkist te behagen. Van de PVDA, SP en PVV mag Gerard weer met 65 (dank!). D66 wil nog stoerder doen en wil zijn eigen akkoord scherper stellen, later dus. CDA vindt dat Gerard ook maar weer met 66 moet. Niet begrijpend dat de burger het ook prettig vindt dat er eens duidelijkheid komt.
Zeker nu bij elk kabinet sprake is van studie-, sorry regeringsuitval zal ik vermoedelijk in 2016 pas weten wanneer ik met pensioen wordt gestuurd.

Dat is tegenwoordig de planninghorizon van de politiek.