Tijd voor de psycholance

20170104_114044
Grijze innovatie

Er wordt veel op de vergrijzing gemopperd maar iedereen, typisch NL, wil er aan verdienen. Het bedrijfsleven als eerste door handige uitvindingen om het leven van de oudjes gemakkelijk te maken. Dus scheurt heel grijs NL al op elektrische scooters door winkelcentra in plaats van gewoon te lopen. Nu is er de eendagsdouche.
En als iets gemakkelijk kan zorgt de overheid wel dat de thuishulp wordt afgeschaft. Geen opstapje? Dan kunnen ze zelf wel douchen. Gevolg, steeds meer warrige grijsparen. Zoals dit stel.
Ik heb het een beetje met ze te doen. Manlief komt aansjouwen met een handdoek. Heeft ze nu gedoucht of gaat ze nog douchen? Bij ‘heeft’ is het installatiebedrijf vergeten de wateraansluiting te maken. Iets wat best zou kunnen gezien de geringe kwaliteit van het bedrijfsleven. Maar gaat ze nog douchen dan staat hij flink wat tijd van voor lul met zijn handdoekje. Dan gaat moederlief ook nog met badjas en al onder de douche omdat ze zich misschien schaamt over de fysieke gevolgen van het ouder worden. Het is een warrig geheel. Tijd voor 112 en de psycholance.

Advertenties

Ik mag niet mopperen

Foto NYPL indexU0P1XPC3 (2)
Oud echtpaar in trein (foto NYPL)

Ik ben nu bijna 3 maanden met pensioen. Het is wennen. Je moet zelf structuur in je leven aanbrengen. Als je werkt is alles geregeld. Je dagbesteding en je sociale contacten. Eigenlijk gemakkelijk. Nu heb ik ineens een dag voor me die niet standaard is ingevuld. Wat ga ik eens doen vandaag?

Wel een klein nadeel bij mijn nieuwe dagbesteding is dat ik tussen de grijsaards zit. Ik had mezelf een NS dalkaart met 7 keuzedagen aangeschaft. Dat is weer mooi aan oud worden. Je betaalt minder dan voorheen. Korting van 40 % en 7 dagen per jaar vrij reizen. Als je maar na 9 uur vertrekt. Dat kost geen moeite. Want ik slaap toch iets langer. Nadeel is wel dat de trein volzit met allemaal grijskoppen, soortgenoten dus. Mannen die sukkelig achter bazige vrouwen aansjokken met een rugzakje om. Ook zie je veel opa’s en oma’s met kleinkinderen, die vaak alles mogen zoals veel herrie maken, die continu lief worden aangekeken. Maar soms ook een ganse gemeenschap die zit te mopperen. Toen ik vorige week op een keuzedag mijn leeftijdgenoten hoorde mopperen op de NS, de OV kaart, de vertragingen (die er niet was) en de OV-poortjes dook ik van schaamte diep weg in mijn jas. Hier wil ik niet bijhoren. Een dalkaart en 7 keuzedagen kost € 74,50. Na 2 keuzedagen heb ik € 64,60 terugverdient. Wat een luxe. Hier ga ik veel van genieten. Die kaart wel te verstaan. Je hoort mij niet mopperen.

Ik ben geen probleem meer

Einde vergrijzing
Einde vergrijzing

De grijskop is geen probleem meer. Het kan verkeren. Zo maar van de ene op de andere dag. Het regeringsorakel CPB heeft gesproken. Ik heb het er hier veel over gehad. Kijk maar eens onder de tag vergrijzing. Zat dus aan de goede kant, vergrijzing is nooit echt een probleem geweest. Ondanks alle wetenschappers en eerbiedwaardige overheidsinstituten die jarenlang een bevolkingsgroep hebben gestigmatiseerd als ware het zwarte pieten. En ons een waar armageddon voorspelden.

De regering heeft het simpel aangepakt. Je praat er 10 jaar over en in twee jaar los je het op. Zoals het altijd gaat. Je plundert de burger. AOW leeftijd schuift op, zieken laat je meer betalen, belastingen omhoog en in de ontslag wereld haal je het vangnet onder de mensen voor een deel weg.

Het CPB weet soms van gekkigheid niet wat ze moet doen en draaft daarom meteen door. Dat doe je natuurlijk omdat de regering graag positief nieuws wil horen. Want in 2080 is de overheidsschuld afgelost! In 2080! We moeten nog wel 66 jaar wachten. Zo’n beetje de periode van einde WO 2 tot heden.  Ze gaan er dan van uit dat politici in de tussentijd geen oorlog gaan voeren, geen prestige projecten  steunen, geen cadeautje’s aan de banken en bedrijfsleven geven, geen zieke banken steunen en geen geldvretend koningshuis hebben. En in de bijsluiter worden ook milieurampen, voedselschaarste en een energiecrisis uitgesloten. Maar goed in 2080, ik ben dan al lang dood, is de overheidsschuld weg. Een geruststellende gedachte.

De badeend op drift (1)

Op weg naar de rand
Op weg naar de rand

Jarenlang is het werk onder de schuilnaam Bureauwerk een dankbare bron om te schrijven. Er gebeurde van alles en het was altijd lachen. Natuurlijk is het met de naaste collega’s nog altijd fun, maar de organisatie is hopeloos. De eindeloze serie reorganisaties, de 4 jaar nullijn, de vertrekkende medewerkers, nooit eens een jonge nieuwe kracht er bij en de bezuinigingen maken iedereen moe en apathisch. Tot en met 2018 liggen de taakstellingen al vast. De organisatie oogt en voelt als een moede oude man.

In het kader van het sociaal beleid is er een regeling. Tenslotte moeten er veel bureauwerkers geruimd worden. Per saldo krijg je bruto € 75.000 op basis waarvan je maximaal 2 jaar bijzonder verlof kan krijgen. Dit levert Bureauwerk niets op want het gaat uit een ander potje. Dat is het creatieve boekhouden van Bureauwerk.

Veel oudjes stappen in de regeling. De een koestert al trots het akkoord dat op het aanvraagformulier staat. Vanzelfsprekend moet alles netjes bureaucratisch worden onderbouwd, geparafeerd en ondertekend. Er is zelfs een heuse commissie. Hij heeft het dus nu al geregeld. Nog twee jaar werken en dan in de regeling. De ander is ineens over een jaar weg. Die had het in doodse stilte geregeld. Kortom het gonst als een bijenkorf onder de grijskoppen van Bureauwerk.

Ik ben zelf gaan twijfelen. Zal ik het ook maar gaan doen? De gezondheid kraakt wel eens en het werk is steeds minder iets waarvoor je elke morgen vrolijk uit bed springt. Toen ik dit besprak met mijn bureauwerkpieven werd daar afstandelijk op gereageerd. Geen seconde kreeg ik het gevoel dat ze me probeerde af te houden van de gedachte maar wat eerder te willen vertrekken.
Ik kan dat ook wel begrijpen. Jan Lager weg is toch weer een extra fte op de staat geschrapt. En Jan Lager is best duur.  Ik heb mijn besluit nog niet genomen. Is ook niet nodig. Het zou pas ingaan op 1 januari 2016 of een maand eerder. Maar ik ben aan het schuiven. Zelfs ik! Ik houd je op de hoogte. Het badeendje is los en drijft naar de rand.