Bureauwerkpiefen gooien de ramen open

Ze zijn de schlemielen van deze tijd: de managers. Je hoort het op elke verjaardag. Alle problemen in de zorg, de banken, het onderwijs, het komt allemaal door de managers. Nu geef ik toe dat de kwaliteit van het gemiddelde management matig is, maar alle problemen aan ze toeschrijven? Dat is ze ook wel weer erg veel eer geven.
Misschien komen de problemen wel door de medewerkers die vaak infantiel gedrag vertonen op de werkvloer of al nieuw werkend de kantjes er af lopen. Of de zwijgende, angstige hielenlikkende medewerkers die hun leidinggevende niet meer durven aan te spreken op hun functioneren en beslissingen (Lees Paul Verhaeghe, Identiteit, bladz 173).

Toch vertonen ze wel vreemd gedrag de managers. Ze vergaderen de hele dag in half uur slots en hebben zich grotendeels opgesloten in hun eigen laag. Heel soms zien we bijvoorbeeld onze grote bureauwerkpief op de werkvloer. Voor het laatst maakte Jan Lager dat ruim een jaar terug mee en dat is toch niet gek. De allerhoogste pief is nog nooit geweest. Maar we hebben goede hoop. Eens zal hij ons vereren met een bezoekje. Misschien krijgen we dan wel een hand.

Geregeld ook gaan onze piefen op werkconferentie. Meestal in een inspirerende oord. Zelden merkte je daar iets van. Wat doen ze daar toch? Huppelen om de meiboom? Geeltjes plakken? Rollenspellen spelen? Luisteren naar goeroes? Vroeger hoorde je niets maar tegenwoordig willen ze nog wel eens twitteren. Zoals managers betaamt zenden ze dan de hele dag, in één richting, tweets de wereld in. Bijvoorbeeld hoe inspirerend het gesprek was (twitterende managers hebben alléén maar inspirerende gesprekken!) dat ze hadden en wat ze nu weer voor belangrijke dingen doen.
Zoals bijvoorbeeld deze tweets van onze piefen.

 “RT @pief: De kernwaarden van Bureauwerk: Verbindend, Integer en Vernieuwend #energiekbureauwerk  #yam ”

of

 “Sprankelende aftrap 2’dag #energiekbureauwerk: Piet Jansen #vraagmarkt over trends in maatschappij #yam “

Yam is het sociale medium van Bureauwerk. Ook daar strooien ze geregeld hun belevenissen over de bureauwerkers uit. Zo veel inmiddels dat een medewerker er in de timeline niet meer tussen kan komen.

Geen reactie geven op de tweets want dan schrikken ze zich dood. Een kritisch of ander geluid van een bureauwerker is eng. Dat is toch niet de bedoeling van Twitter? Voor de gemiddeld bureauwerkpief is Twitter eigenlijk alleen een prima reclame-instrument. Je doet mee met moderne media en dat bekt altijd lekker. De jonge bureauwerkpiefen oefenen ook al druk. Ook die hebben hun eigen groepje. Op Twitter lees je dan:

 “Leiders van vandaag en morgen in gesprek met elkaar en @pief #bureauwerk pic twitter.com”

Allemachtig wat een arrogantie, de leider van vandaag en morgen! Jan Lager reageerde twee keer via Twitter maar heeft natuurlijk nooit meer iets vernomen. Leiders reageren immers niet. Het blijft dus problematisch met de manager. Maar ze werken hard, dat is een voordeel. Zijn weinig ziek en ze gooien nu twitterend “de ramen open”. Geef ze dus een kans. Loer eens naar binnen.

Precies goed, alles klopt

Het is al weer jaren geleden dat ik startte met een cursus beeldhouwen. Halverwege het eerste jaar werd de begeleider ziek en kwam Eddy Stikkelorum haar vervangen. Het was het begin van een langduriger relatie. Ruim 10 jaar heb ik van hem les gehad en na een onderbreking van wat jaren werk ik tegenwoordig elke vrijdag op zijn atelier. Mijn trouwe volgers op Twitter weten dat inmiddels wel denk ik.

Dreams of New York #1

De beelden die Eddy maakt zijn helemaal  mijn smaak. Altijd prachtige simpele vormen rustige kleuren en van een onwaarschijnlijke schoonheid. Er zit nooit iets teveel aan zijn beelden, alles klopt. Met gebruik van alle materialen die je kan bedenken. Aluminium, papier, kunststoffen en hout. En altijd weer zoeken naar nieuwe technieken. Het is een genoegen mee te maken hoe een beeld ontstaat en ik af en toe stiekem op zijn vingers kan kijken hoe de grote meester het doet. Veel beelden die ik maak zijn geïnspireerd op zijn werk denk ik zo.

Een traditie  is de nieuwjaarswens van Eddy. Een kaart die in een enveloppe in je bus glijdt en als je deze eruit haalt klapt hij open tot een prachtig beeld(je). De enige nieuwjaarswens die ik nooit weggooi als de kerstboom weer uit het huis verdwijnt. Ze gaan zorgvuldig in een mapje om ze een jaar later weer uit te stallen. Niet voor niets heeft de KB ze aangekocht om ze op te nemen in de permanente collectie.

Wil je meer werk van hem zien wandel eens door zijn website. En hij is natuurlijk ook te vinden op Facebook. Je kan hem daar liken natuurlijk. En kopen!

Zeurpieten zijn het en schoften, een reactie

Natuurlijk vrij naar J.J. Voskuil, mijn held. “Gerard zit je nog altijd op facebook? Dat je daar de tijd voor hebt!”. Ik heb niet alleen mijn ambtenaarschap te verdedigen op verjaardagen. Tegenwoordig is ook mijn aanwezigheid op sociale media aan de orde. Ik heb zelfs een familielid die dit bijna eerst roept en me vervolgens pas groet.

Wat levert het me op en de eeuwige dooddoener tijd. Alsof alles wat je doet iets moet opleveren. Ik moet er in ieder geval niet aan denken. Alsof iedereen zijn tijd helemaal heeft vol gepland. Alsof met een glas in de hand staan te brallen aan de bar van de golfcourse over je laatste pars en de dikke 8, of hoe dat ook mag heten, wel een nuttige tijdbesteding is. Goed, ik ben een beetje verslaafd. Twitter, WordPress, Facebook, Waarbenjijnu, Klout, Yammer(s) en Ning is best veel.
Het kost me tijd. En ik heb zelfs dan nog tijd over om helemaal niets te doen. Zal ik wel niet hard werken zegt de 9to5 man vervolgens. Ja, ik werk ook nog eens best hard terwijl veel leeftijdgenoten al met vroegpensioen thuis zitten. Twitteren doe ik vaak op dooie momentjes, dus dat kost geen tijd. En schrijven vind ik heerlijk. Ik volg interessante mensen, kan mijn mening uiten en heb hartstikke leuke contacten met leuke mensen. Natuurlijk is een fysiek contact leuker dan digitaal. Maar maak je geen zorgen, ze zijn er allebei. Als ik zie hoe ik met B en K heb gecommuniceerd de afgelopen maanden in Zuid Amerika dan was dat dankzij de sociale media.

Dit is geen verantwoording maar sommigen moeten wel eens hun repertoire veranderen.
Na de algemeenheden over de ambtenaar is ook de sociale media een dooddoener.