Digital clean-up, ‘The girl has left the building’ (1)

Screenshot_2017-08-30-17-06-57 fMoet ik niet nadenken over mijn digitale identiteit? Zo noemen hipster ouders dat als ze spreken over hun kind en sociale media. Ik ontdek dat sociale medialevens behoorlijk met elkaar zijn verstrengeld.
Het was een verrassing, het einde van de relatie van mijn zoon. Het waarom ga ik hier niet behandelen. Gaat mij niet aan. Ik ben wel ouderwets. Het is aan of niet aan en in vriendschap, als het stevig aan is geweest, geloof ik niet. Toen ik het hoorde greep ik in reflex mijn telefoon. WhatsAppen is lastig want kan je vrij praten in de groep als er iemand lid is die de groep eigenlijk heeft verlaten? Ik hoefde er niets voor te doen. Dezelfde avond verschenen de eerste mutaties op WhatsApp. Een digitale scheiding is basaal zoals als je uit bijgevoegde, gecensureerde, screenprint kan opmaken. Ik verwijder ook het persoonlijke WhatsApp contact en het is klaar. En de beheerder paste de avatar aan. Dit is het dus.
Instagram is simpel. Ik was met hoge uitzondering toegelaten als volger van mijn ex schoondochter. Zeker als je je account afgeschermd  krijgt als volger behoorlijk zicht op het privé leven. Hup ontvolgen dus en het inkijkje in haar leven is verdwenen. LinkedIn skip ik ook maar nu ik zo bezig ben.
Facebook is lastig. Daar zwerven best wat losse relaties rond. Zelfs nog een ex van mijn andere zoon. Facebook ontvrienden doe je zelden maar wat stellen veel van de contacten eigenlijk voor? Ik twijfel en blijf nog enkele dagen vriend. Maar dan zie ik dat ik zo’n beetje de laatste ben. Ontvrienden dus. En dan zijn digitaal alle banden doorgesneden. Ik ga over op de orde van de dag, ‘the girl has left the building’.
Enkele weken later zie ik dat we in runkeeper ook nog vrienden zijn. Pats, ook die geskipt. Het is als een ‘passenger going bye’ om in obligate Engelse zinnetjes te blijven.

Het zet me aan het denken. Van hoeveel sociale media platforms ben ik wel niet lid, wat is de zin en wat zijn de contacten waard? Ben ik niet eens toe aan evaluatie? Een digitale identiteit? Wordt vervolgd, mijn sociale media doorgaan?

Advertenties

Mijn hete volgsters


Ik word sinds kort op Twitter gevolgd door Nancy Wise en Miranda Gilson. Ik vermoed twee dames van lichte zeden. De een kijkt uit naar een sexchat met mij en de andere wacht verlangend op een one-night-sex. Hoe hebben ze me gevonden? Random of vielen ze voor mijn bio? Daar zit toch weinig seks in. Ik heb collega’s van dit het duo wel eens eerder langs zien komen. Na verloop van tijd verdwijnen ze meestal weer. Heb je ineens minder volgers. Ik ben wat huiverachtig voor ze. Druk ik op de link dan zou ik zomaar eens een virus kunnen oplopen Niet alleen viraal maar ook digitaal.
Het zijn mooie meiden. Miranda is een donkere schone. Ga ik met haar in zee dan draag ik natuurlijk positief bij aan de integratie tussen zwart en blank. Nancy is gezegend met een fraaie borstpartij. Vermoedelijk gerealiseerd door enige plastic kussentjes er aan toe te voegen. Trouwe lezers weten dat mij dat behoorlijk in verwarring kan brengen.
Seks doet het nog altijd goed op het internet. Mijn verwarring over het decolleté wordt al vanaf 2013 veel gelezen evenals mijn blog over schaamhaar. Hiertegenover staat mijn slecht gelezen blog over Trump en het milieu. Ik laat ze me maar volgen. Van tijd tot tijd kijk ik nog even of ze er nog zijn. Miranda en Nancy, mijn hete verlangende volgsters.

Ik wil geen stopcontactmuziek

“@SpotifyNL Geef die man eens een kwartaaltje Spotify premium cadeau” Twittert mijn neefje goedbedoeld. Ik heb op Twitter mijn nieuwe aanwinsten van Record Store Day gepost. Daarvoor moet ik naar Leiden want Zoetermeer (125.000 inwoners) heeft geen platenwinkel. Eerder probeerde zoon B mij een abonnement aan te smeren om zijn kosten te reduceren. Ik wil het niet. Ik heb niets met stopcontactmuziek.
Ik ben in het superrijke bezit van bijna 1000 platen, CD’s, DVD’s en bandjes. Als ik alles wil draaien ben ik tussen de 45 á 50 dagen zoet. Ik heb veel.
‘Je hebt alles!’
‘Ik wil niet alles. Wat heb ik aan Mozart, Bach, Marco Borsato, Corry en de Rekels of The Beatles als ik het niets vind.’
‘Ik wil wat ik mooi vind.’
‘Ik wil wat ik zelf heb uitgezocht of cadeau kreeg van een kenner.’
‘Ik wil met mijn vingers langs de CD en platen glijden in de platenwinkel. De boekjes lezen voor de details, teksten of hoezen.’
‘Ik wil voor mijn kast staan, de lp’s volgen en een keuze maken i.p.v. van achter mijn tablet, pc of telefoon. Hele platen horen, geen losse nummers of verzamel platen/CD. Of lijsten volgen van mensen die ik niet ken.’
‘Ik wil niet elke dag een nieuwe artiesten ontdekken. Te veel.’
‘Ik wil een oude LP draaien die ik ruim 45 jaar geleden kocht.’
‘Ik wil mezelf belonen met een CD na een wandeling naar Leiden of Delft.’
‘Ik wil niet alles. Ik heb er vrede mee dat ik veel mis.’
“in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”
‘Zo, ik ga niet streamen.’

De reactie van Spotify wil ik niet onthouden “Dat niet, maar je kunt wel nummers voorgoed uit je Daily Mix afspeellijsten verbannen:” Tsja, heb ik te veel gesproken?