Een muziek zoektocht

20190203_125618_1549281026598 (2)Toen ik laatst een docu van de Kinks keek vroeg ik me af waar mijn eerste beleving van de popmuziek lag. Ik kende lang niet alle nummers die langs kwamen. Alhoewel ik wel naar de Kinks luisterde en er zelfs nog een single en langspeelplaat (LP) van heb. Ik heb een herinnering in het hoofd en concreet een eerste LP en single. De herinnering is dat ik op mijn aluminium kettingkast van mijn fiets met cellotape een foto van de Beatles had geplakt. Mijn klasgenoten vonden dat wel vreemd. Ik zat nog op de lagere school dus dat moet in 1963 of 1964 of eerder zijn gebeurd.20190203_125835_1549281050943 (2)Hoewel het begon bij de Beatles koos ik intuïtief toch voor de The Rolling Stones. Mijn eerste single en LP waren van de Stones. ‘It’s all over now’ en de naamloze, mono, debuut LP. Beiden gereleased in 1964. Ergens in 1964 en 1965, ik was toen 13/14 jaar,9 zal ik ze hebben aangeschaft. Ik draaide ze op de pick-up van mijn ouders (tot hun grote ergernis) en kocht later mijn eerste Dual. Grote kans dat het eerste concrete feit dus in 1964 was.
De liefde voor de blues ging dieper in 1971 toen een klasgenoot, die als matroos had gewerkt, zijn uit de States geïmporteerde LP’s van de zwarte blues jongens liet horen. Ofwel Lightnin Hopkins, Elmore James en Buddy Guy met Junior Wells. Een nieuwe wereld ging open. Dank zij de Stones en Rob Prent. In het begin speelde de Stones namelijk voornamelijk bluesklassiekers. Op hun debuut LP staat welgeteld één eigen nummer (Tell me). De link naar originele zwarte blues kwam dus veel later. Maar is al ruim 50 jaar ijzersterk en aanwezig.

Advertenties

De cirkel is rond

Het is het eerste popconcert in een lange reeks. Ruim 47 jaar geleden. De Rolling Stones in Amsterdam, de Rai Zuidhal. Ik ben Stones fan. Geen Beatles, dat vond mijn vader mooi vooral Yesterday. De Stones dat schuurde en de Beatles dat was glad en lief. Mijn eerste single en LP zijn van de Stones. ‘It’s al over now’ en de titelloze mono lp. De Rolling Stones zijn er met in het voorprogramma Junior Wells en Buddy Guy. Op de brommer naar Den Haag om kaartjes te kopen bij Paul Acket. Drie stuks ad fl 47,25, inclusief reserveringskosten.  Ik vraag me nog steeds af waarom ik helemaal naar Den Haag moest. Rijen voor de voorverkoop waren er nog niet.
Het bezoek is samen met zus B en broer N. In de hal raak ik B en N al snel kwijt. De menigte in de Amstelhal is niet beleefd. “We want Stones” schreeuwen ze tijdens de support act van Junior Wells en Buddy Guy. Twee bluesgroten die de inspiratie waren van de Engelse rockscene in die tijd. Ik zag deze twee legendes later gelukkig nog een keer goed in Utrecht. In de loop van het concert kruip ik naar voren. Het is altijd een beetje de gewoonte gebleven. Als een volleerde Hekking ben ik in het midden beland en kom zelfs pregnant op de foto in de krant.

Ik zag de Stones nog een keer in 1976 in het oude ADO stadion. Samen met C. Daarna haakte ik af. Black and Blue was de laatste lp die ik kocht. En zo waar met Kerst kreeg ik van mijn zoon de laatste CD, Blue & Lonesome, van de Stones. Ze zijn weer terug daar waar het begon, bij de blues. En voor mij is de cirkel nu rond.