Privacy, what privacy?

20160922_135840Mijn neef heeft de sociale media verlaten. Zijn privacy is in het geding. Hij doet wel dingen in beveiliging dus zal hij er een goede reden voor hebben. Ik kan hem nog bellen en SMSen. Appen kan niet tenzij ik een andere, wel veilige app, installeer. Ook laat hij nog een lijst met aanbevelingen na voor alternatieve browsers en besturingssystemen. Kansloos, want als het om mijn PC gaat ben ik al blij dat ik de aan uit knop zonder problemen kan bedienen. Laat staan dat ik nieuwe besturingssystemen ga installeren.
Ik hecht ook aan mijn privacy, maar maak me geen illusies. Ik word overal gefilmd. In de tram, op straat, op de stations en zelfs mijn buurvrouw heeft ongevraagd constant een camera op mijn voortuin gericht. Alles wat ik doe op internet wordt opgeslagen. Mijn telefoonverkeer, internetgedrag, etc, etc. En Google, Facebook en Microsoft zitten permanent in de digitale diarree te grutten die ik inmiddels in mijn leventje heb uitgeflasht. Tot op heden heb ik ze overigens nog niet kunnen betrappen dat ze er mijn richting iets nuttigs mee deden.
De enige manier om mijn privacy te borgen is mijn smartphone en PC te verbranden. Op straat zou ik moet ik me omhullen met een Niqaab. Maar laten we wel zijn het leven wordt er dan niet leuker op. Bovendien mag ik in het laatste geval me niet meer overal  vrij bewegen.
Ik ben al eens gehackt, vloog jaren geleden in de praatjes van Pretium en kocht laatst iets bij een malafide webshop bleek later. Inmiddels al failliet en geld dus kwijt. Het zal de laatste keer niet zijn. Maar het stelt me gerust. Eens, ver na mijn dood zullen ze antropologische studies doen naar een raar volk rond het jaar 2000. Ik leef digitaal dan nog door om te kunnen vernemen dat ze toen knettergek zijn geworden. Het volk gaf zijn privacy op aan het almachtig bedrijfsleven en de overheden.

Advertenties

De smartphone als enige crisisindicator

Ook kinderen
Ook kinderen

Al jaren worden we geteisterd door slecht economisch nieuws. Onze huizen zijn minder waard, inkomens op de nullijn, de inflatie overstijgt de rente op ons kapitaal en onze pensioenen worden gekort. We worden stapje voor stapje armer.

Ik ben een sombere Piet als het gaat om dit soort trends. We zitten in een ernstige crisis en als deze klaar is staat de volgende al weer te wachten. Toch zit ik dagelijks in het trammetje en kijk verwonderd om me heen. Als de smartphone een symbool zou zijn van de crisis is er helemaal geen crisis. Peperduur spul en dure abonnementen en Jan en alleman zit op zijn “state off the art” apparaatje te turen, tikken en te kwebbelen. Toen de crisis begon dacht ik, hoopvol, dat wordt wel minder. Eindelijk van dat gekwebbel en gepiep om je heen af. Nee hoor, jong en oud gaat rustig door en laat zich steeds weer verleiden door het nieuwe speeltje van de grote telecomleveranciers. Apple gebruikers aanbidden hun mechaniekje zelfs op een infantiele manier. Waar Maria is vergeten heeft de iPhone4s het overgenomen.

Waar bezuinigen al die mensen nu op? Het kan niet anders of ze moeten de teruggang ook merken in hun eigen beurs. Wat gaat er eerder uit dan de smartphone? Drinken ze er biertje minder om? Kopen ze toch maar iets minder kleren? Of zitten de sloebers niet meer in de tram? Zijn ze direct zelfs bereid om te bezuinigen op de dagelijkse hap om het mobieltje maar te kunnen behouden? Ik stel voor dat het CPB de smartphonedichtheid en het gebruik gaat hanteren als enige parameter voor onze welvaart. Als die dichtheid en dat gebruik afneemt, dan is het pas echt crisis.

De digitale flats van Web 2.0

Datapakhuis Facebook
Datapakhuis Facebook

Bij een popconcert valt het het meest op. Iedereen ziet de wereld alleen nog maar door het scherm van de smartphone. Alles maar dan ook alles wordt gefilmd en gefotografeerd. Vaak zijn de filmpjes en de foto’s van erbarmelijke kwaliteit. Maar schonen is er niet bij. We slingeren alles op het Web en bekommeren ons niet meer wat en waar het staat. Als iets de wereld heeft veranderd is het wel de digitale diarree die wij via het Web 2.0 met zijn allen hebben uitgestort. You tube, Flickr, Facebook of Hyves het loopt over van de mislukte foto’s en filmpjes.

De grote providers zetten immense datapakhuizen neer om dat allemaal te bewaren. En ergens schijnt er iemand nog aan te verdienen ook. Opslag is geen probleem meer. Ik kan mij nog herinneren, toen ik hoofd automatisering bij Huursubsidie was, dat we speurden naar elke bit om de opslagkosten maar zo laag mogelijk te houden. Nu opslag “niets kost” en is opgeborgen in een ‘verdienmodel’ is dat voorbij.

Eens moet dat toch stoppen? Waar ligt het omslagpunt dat we weer vastigheid in onze digitale uitstoot krijgen. Eigenlijk zou je als burger elk jaar 10 gigabyte in ‘de cloud’ moeten opruimen. Moet je eens zien wat een besparing dat is voor ons milieu. Ik vraag me wel eens af hoe dit door archeologen over 100derden jaren worden geduid. Deze digitale flats.