De drumband

De bel gaat. Het is een jongen van Nuon. Hij wil me stroom aansmeren. Ik heb net een contract van 3 jaar afgesloten bij een concurrent. Hij wil weten of ik goed heb vergeleken en wat ik betaal. Even goede vrienden maar ik wimpel hem af. Dat gaat hem niets aan. Ik doe zelden mee aan het contract gehop.
Het is die dag het enige belletje. Meestal is het doodstil op ons plein. Eerder beschreef ik hoe het gros van de buren achter dichte gordijnen of rolluiken zich hebben verschanst voor de buitenwereld. Hoogstens komt nog de postbode. Als uitgewerkten zijn we in feite een soort hulppostkantoor voor onze kooplustige buren op internet.

Nee dan vroeger. Toen kwam alles naar je toe. De bakker, melkboer, aardappelman, voddeman, olieman, kledenklopservice, groenteman, visboer, de scharensliep, de kolenboer, het straatleven was een en al dynamiek. Rond elke thuisbrengservice zat een sociaal samenzijn. En als het echt feest was kwam er een volkszanger door de straat. Mijn ouders gooiden dan een muntstuk uit het raam in zijn pet. Ik vrees dat als hij nu zou komen hij zou worden gearresteerd door de wijkagent. Alhoewel ik die nog nooit heb gezien.
Het meest mis ik de drumband. Liefst voorop gegaan door een aantal majorettes die hun stokken meters hoog in de lucht gooiden. In de 40 jaar dat ik in Zoetermeer woon heb ik nooit meer een drumband door de straat zien marcheren. Drumbands bestaan ze eigenlijk nog wel? Zo ja, mensen ga weer eens marcheren. Zonder evenementen vergunning. Door de straten. Ik sluit aan.

Advertenties

Privacy, what privacy?

20160922_135840Mijn neef heeft de sociale media verlaten. Zijn privacy is in het geding. Hij doet wel dingen in beveiliging dus zal hij er een goede reden voor hebben. Ik kan hem nog bellen en SMSen. Appen kan niet tenzij ik een andere, wel veilige app, installeer. Ook laat hij nog een lijst met aanbevelingen na voor alternatieve browsers en besturingssystemen. Kansloos, want als het om mijn PC gaat ben ik al blij dat ik de aan uit knop zonder problemen kan bedienen. Laat staan dat ik nieuwe besturingssystemen ga installeren.
Ik hecht ook aan mijn privacy, maar maak me geen illusies. Ik word overal gefilmd. In de tram, op straat, op de stations en zelfs mijn buurvrouw heeft ongevraagd constant een camera op mijn voortuin gericht. Alles wat ik doe op internet wordt opgeslagen. Mijn telefoonverkeer, internetgedrag, etc, etc. En Google, Facebook en Microsoft zitten permanent in de digitale diarree te grutten die ik inmiddels in mijn leventje heb uitgeflasht. Tot op heden heb ik ze overigens nog niet kunnen betrappen dat ze er mijn richting iets nuttigs mee deden.
De enige manier om mijn privacy te borgen is mijn smartphone en PC te verbranden. Op straat zou ik moet ik me omhullen met een Niqaab. Maar laten we wel zijn het leven wordt er dan niet leuker op. Bovendien mag ik in het laatste geval me niet meer overal  vrij bewegen.
Ik ben al eens gehackt, vloog jaren geleden in de praatjes van Pretium en kocht laatst iets bij een malafide webshop bleek later. Inmiddels al failliet en geld dus kwijt. Het zal de laatste keer niet zijn. Maar het stelt me gerust. Eens, ver na mijn dood zullen ze antropologische studies doen naar een raar volk rond het jaar 2000. Ik leef digitaal dan nog door om te kunnen vernemen dat ze toen knettergek zijn geworden. Het volk gaf zijn privacy op aan het almachtig bedrijfsleven en de overheden.

Bekijken of bekeken worden

20171205_162735Laat ik voorop stellen, we hebben een gezellige buurt. Zeker met de helft van de bewoners aan ons plein praten we geregeld en op gezette tijden heffen we het glas. We hebben een Appgroep, de buitenspeelgroep, om dat allemaal te regelen. Toch is er iets vreemds aan ons pleintje: De voorkamers. In ons bungalowwijkje wonen de mensen, op een enkeling na, niet aan straat. Dus, is er een extra kamer aan de straatkant. Meestal een werkkamer en in sommige gevallen zelfs een kleinkindkamer. Die kamers zijn bijna allemaal niet te bezichtigen van buiten.
In de moderne architectuur wordt veel gewerkt met glas. Meer transparantie en licht is het motto. Maar als er glas is gaan we barricaderen. En ook op ons plein wonen de mensen er maar net of het barricaderen begon. Zou dat zijn door gebrek aan tuinen? Het ontwerp van ons huis belet de grootste hobby van de Nederlander: Lelijke schuttingen bouwen, je stukkie barricaderen. In de slechtste gevallen wordt er folie op de ramen geplakt. Maar in andere gevallen zien we rolluiken verschijnen of hermetisch gesloten gordijnen. Ik kan me bij sommige huizen niet herinneren dat de gordijnen ooit zijn geopend. Het maakt de buurt minder gezellig en attractief. Het is ook een soort omgekeerd voyeurisme. Vroeger liep je langs de huizen om naar binnen te gluren. Tegenwoordig word je misschien wel begluurd als je buiten loopt. Heel concreet is dat als er camera’s verschijnen. Ik zou graag wat meer foto’s toevoegen maar ik wil niet aan de privacy van mensen komen. Via Streetview kan dat wel maar het lukt me niet beelden te downloaden. Toch ons pui in transparante versie en daarnaast gesloten.
Wat is de vervolgstap? Wachten op de eerste bewoner die de boel weer dichtgemetseld zoals ooit de mensen in Amsterdam deden om raambelasting te voorkomen?