De rode loper

Naamloos
Poetin in China

Wat zou hij denken? Wat een kut chinezen om mij, als klein mannetje, op zo’n grote loper te laten lopen. Had ik mijn vrouw maar meegenomen. Maar ja, die kan niet tegen dat Chinese voedsel. De Chinezen vonden het wel leuk. Zo’n klein mannetje op de grootste rode loper ter wereld. Die zetten we ook in voor Maxima te zijner tijd. Kijken of ze daar met haar stiletto’s over kan. Hij heeft al een afstandje achter de rug. De loper straalt hem toe als een voetbalveld. Geen chinees om een hand te geven of een leuk meisje met een bosje bloemen. Dat is ook altijd fijn. Geef zo iemand een bos bloemen waar hij onhandig mee loopt te schutteren. De wacht staat er wel mooi bij. Ja dat kunnen die Chinezen wel. Maar ik krijg ze wel. Als ze in Rusland komen maak ik van het Rode Plein een ijsbaan.

Advertenties

Een heel dun randje

Al enkele jaren woedt er in Syrië een vieze (burger)oorlog. Op de een of andere manier schijnt het onze wereldleiders niet te interesseren. Zeker geen olie in de grond. Poetin steunt de één en Obama de ander. En omdat ze elkaar niet lastig willen vallen lossen ze het probleem niet op. Europa is zoals gebruikelijk weer eens niet aanwezig ondanks het feit dat we nu een commissaris hebben voor het buitenlandbeleid. Ja, en de patserige buren in hun mallotige jurken in de Arabische landen zijn als de dood dat hun luxe malls en auto’s schade oplopen. Steken ook liever hun geld in een voetbalclub ver van huis.

En al die tijd lijden de burgers. Moord, marteling, honger, huizen kapot en vluchtelingen. In de krant lees ik dat ruim 2 miljoen mensen op de loop zijn. Enkele jaren geleden woonde ze nog in goede huizen, werkten ze en ineens is het voorbij. Zo dun is de scheiding tussen welvaart en ellende. Dit zou voor al die mensen die Europa verfoeien eens een moment van bezinning moeten opleveren.