Ineens een fan

20160419_203437
Nonkeen in Paradiso achter orgel verscholen Nils Frahm

In één jaar tijd drie keer een concert van dezelfde artiest bezoeken is gekkenwerk natuurlijk. Toch overkwam het mij. Twee keer Paradiso en een keer het Paard. De artiest in kwestie: Nils Frahm uit Duitsland. Alhoewel hij gisteren met twee, maar er zaten er drie, jeugdvrienden kwam onder de naam Nonkeen. Inmiddels zijn er ook al 2 CD’s in mijn verzameling opgenomen. Ik moet teruggaan naar mijn jeugd toen een beetje hetzelfde gebeurde met mijn fan zijn van Melanie. Nils brengt een mengeling van abiant, elektronisch muziek en in zijn laatste concert behoorlijk jazzy. Het is de man van de knopjes en klavieren. In zijn solo optredens telde ik een drietal pijporgels, een vleugel een bijzondere piano en een grote hoeveelheid klavieren en elektronische kastjes. Maar een drumsolo met een toiletborstel op de bekisting van de vleugel komt ook langs. Op zijn live CD ‘Spaces’ laat hij horen wat hij allemaal kan. Vooral zijn nummer ‘Says’ is mijn absolute favoriet. Heerlijk wegdrijven in een veld van klanken. Mijn laatst gekochte CD ‘An evening met Ólafur Arnalds and Nils Frahm’ is ook bijzonder. Samen met de IJslandse toetsenman Ólafur Arnalds (luister die ook eens!) gaan ze al improviserend aan de slag. Soms tintelend subtiel en soms zwaar aangezet met orgel of geluiden uit een kastje. Het is opgenomen zonder veel technische snufjes dus erger je niet als je de stoel hoort kraken waarop ze zitten.
Omgekeerd doet hij wel iets wat ik zelden in Nederland heb ervaren. Het publiek doodstil krijgen. Doodstil om ook maar elke noot op te vangen.

Hier een link naar Says (twee keer klikken)

Advertenties

Op naar het concert

20160128_212154
Flying Horseman in het Paard van Troje

Ik ga niet uitleggen waarom de Belgen betere bands hebben dan de NL. Wel dat het leuk is in kleine ruimtes naar muziek te luisteren. Ik ben geen fan van popfestivals. Te veel mensen, herrie van je kwebbelende buren, vreetlucht en nog eens kans op slecht weer. En de grote ruimtes zoals Ziggo Dome of een voetbalstadion zijn hoogstens aantrekkelijk als je een lang verwachte wens gaat invullen. Iets wat je altijd al wilde zien maar nog nooit had gezien. Echt genieten doe je in een kleine zaal zoals bijvoorbeeld Paradiso, Paard of Boerderij. Met je neus er boven op en een lekker biertje in je hand. De Boerderij in Zoetermeer is helemaal ideaal want daar krijg je nog bier uit een glas.

Twee weken erug was ik bij een concert van de Belgische groep de Flying Horseman. Met een no-risk ticket. Als je het niets vindt krijg je je geld terug. Zou ik niet gauw doen want de jongens hebben het geld hard nodig. En voor € 12,50 ga je niet moeilijk doen. Het was een prachtig concert. Zo’n 150 toeschouwers genoten en ik zag niemand zijn geld ophalen. Toch zijn veel optredens zelden uitverkocht. Vreemd genoeg hebben mensen liever heel veel geld over voor wereldacts in de Ziggo Dome waar je voor één kaartje ook minimaal 5 lp’s zou kunnen kopen. Mijn advies doe eens een gokje. Wacht niet op de gladde show van de multinationals in de popmuziek. Laat je eens verrassen. Hoewel er vaak niet veel leeftijdsgenoten rondlopen word ik nooit gek aangekeken. Voel ik me altijd thuis.

Samen oud worden

Opde fot met Tail Dragger
Op de foto met Tail Dragger

Zoetermeer heeft al jaren een steengoed bluesfestival. Afgelopen weekend was al weer de 22e editie. En we werden gezegend met een heerlijk zonnetje. In de buitenlucht luisteren naar muziek met een biertje bij de hand, wat wil een mens nog meer. In de afgelopen jaren kwam er een keur aan grote blues jongens langs. Julian Sas, John Primer, Eddy “the Chief” Clearwater, Danny Bryant, Eric Steckel, etc. etc.

De blues is een Godsgeschenk. Ik werd niet voor niets Stones fan. Zij brachten me naar de echte blues. Simpele melodieën, teksten en oude negers. Natuurlijk zijn er ook goede blanke bluesgitaristen en -zangers maar het is toch vooral zwarte muziek. De liefde voor de blues bracht mij ooit zelfs tot in Chicago. Maar daar heb ik het hier als eens over gehad.

Tail Dragger in het publiek
Tail Dragger in het publiek

Blues mannen en vrouwen hebben humor en gevoel voor show. Een van de mooiste tekstuitsmijters is wel van de helaas overleden Luther Allison.

“You gonna keep on drinkin’ that bad wine, baby
Even the grass that grows on your grave will be cherry red”

Ha, mooi toch?

De echte blues jongens gaan door tot in de dood. BB King, 88 jaar toert nog steeds. Edddy Clearwater  is ook als weer 79.  En hier sta ik naast Tail Dragger (ofwel James Yancy Jones) de slotact van afgelopen zondag. Echte Chicago Blues, mijn favoriete stroming. Ook al weer 73 jaar. Het was te merken want hij wist het publiek 1,5 uur lang aan zich te kluisteren. Een subliem concert overigens ook door zijn, dat weer wel, geheel blanke Nederlandse begeleidingsformatie. En het geluk kan niet op. Vorige week vierde ik mijn verjaardag in Paradiso met een optreden van Robert Cray. Zondag  een concert van the Queen of Soul  Bettye Lavette in de Boerderij in Zoetermeer. Met haar 68 jaar een ‘jongster’. Maar wat een stem! Dus ik weet zeker dat het genieten wordt. En alsof het niet op kan, een week later Bas Paardekoper, een fantastische bluesgitarist van NL bodem. Ook in de Boerderij.

De blues is still alive, we worden hopelijk samen heel oud.