Vakantie observatie, de verpadding van de oudjes

Toerist in Calafu
Toerist in Calafu

De ouderen zijn aan het verpadden. Ze zijn onafscheidelijk geworden van hun ‘what so ever’ pad. Twee jaar geleden viel het al op tijdens mijn vakantie. Jongeren zie je overigens zelden met zo’n ding. Behalve de kinderen van de Maurice de Hond natuurlijk. Ouderen zijn echter gek op ICT gadgets. Ze hebben ook het geld dus waarom zou je het laten. Niet alleen hebben ze nu permanent een fotoalbum van de kleinkinderen in de aanslag, dat is immers de laatste echte hobby voor veel 55+ers, ook zijn ze op vakantie permanent on-line. Vakantieoorden worden dan ook alleen nog geselecteerd als ze beschikken over gratis WIFI. En tijdens de wandeling heb je geen bord voor je kop maar je pad. Steve Jobbs was toch de ideale dealer. Geen drugs maar pads.

Wat het betekent dat permanent online zijn? Lees eens het essay daarover van filosofe Joke Hermsen.

Advertenties

Alles afdekken

Schattige kleurtjes
Schattige kleurtjes

Het valt eigenlijk alleen maar ouderen op. Baby’s dragen tegenwoordig direct na hun geboorte al een mutsje. Buiten, maar ook binnen. Soms vraag ik me wel eens af of het mutsje al in de baarmoeder is ingebracht. Ik heb het niet bedacht en ook de babywinkel niet. Die is er natuurlijk wel ingesprongen.  Ik denk dat het een bedenksel is van de zorgkolom. Alle risico’s mijden, het knaapje of meisje kan een koutje vatten, dus afdekken. Generaties zijn opgegroeid met een ‘blote kop’. Niets aan de hand eigenlijk. Nooit gehoord dat de zuigelingen het aflegden omdat het koppie koud werd. De nieuwbakken ouders begrijp ik wel. Heb je zo’n koter dan ben je als de dood. Dus doe je alles wat de pleegszusterbloedwijns zeggen: afdekken dat zooitje. En als je het niet doet legt de consultatiearts wel een taakstraf op of krijg je een aantekening in het opvoeddossier.
Er komt een tijd dat het consultatiebureau de bivakmuts zal adviseren. Het zuigelingetje kan immers een koud neusje krijgen. Ik weet zeker dat het wel leuke witte, roze en lichtblauwe bivakmutsjes worden. Risico’s zijn er om af te dekken. Beter jong geleerd dan oud gedaan.

De onbetrouwbare overheid

De bestuurders van de overheid, de politici, zijn het spoor volledig bijster. Normaal gesproken is de overheid je betrouwbare partner in je levensplanning. Als burger is het belangrijk dat je je toekomst kan plannen en de financiën daarvoor kan reserveren o.i.d.. Daarvoor krijgen we soms handvatten van de overheid uitgereikt. De bedoeling is echter wel dat het een beetje stabiel is.
Betrouwbaar is die overheid niet: zie de levensloopregeling. Eerst een levensloopregeling in het leven roepen om hem een paar jaar later weer om zeep te helpen is een mooi voorbeeld.

De AOW leeftijd is echt een klucht aan het worden. Ik werk meestal met plezier en zit echt niet de dagen af te tellen, maar het zou toch leuk zijn als het een beetje duidelijk is hoe lang ik nog kan werken. Langer doorwerken prima (als er tenminste werk is voor ouderen) maar dan moet je ook  helder zijn. Volgens het pensioenakkoord van de SER mocht ik met 65 met pensioen. Toen was daar bijna het Cathshuisakkoord en was het ineens 66. Nog niet genoeg, het lenteakkoord maakte er 65 jaar en 5 maanden van. De weg van C. verloopt via 66 naar 66 naar 66 en 3 maanden.

Het is echter nog niet ten einde. In de vergrijzinghysterie willen veel politieke partijen er stoer aan sleutelen. De jongens en meisjes buitelen over elkaar heen om mij of de schatkist te behagen. Van de PVDA, SP en PVV mag Gerard weer met 65 (dank!). D66 wil nog stoerder doen en wil zijn eigen akkoord scherper stellen, later dus. CDA vindt dat Gerard ook maar weer met 66 moet. Niet begrijpend dat de burger het ook prettig vindt dat er eens duidelijkheid komt.
Zeker nu bij elk kabinet sprake is van studie-, sorry regeringsuitval zal ik vermoedelijk in 2016 pas weten wanneer ik met pensioen wordt gestuurd.

Dat is tegenwoordig de planninghorizon van de politiek.