Ik mag niet mopperen

Foto NYPL indexU0P1XPC3 (2)
Oud echtpaar in trein (foto NYPL)

Ik ben nu bijna 3 maanden met pensioen. Het is wennen. Je moet zelf structuur in je leven aanbrengen. Als je werkt is alles geregeld. Je dagbesteding en je sociale contacten. Eigenlijk gemakkelijk. Nu heb ik ineens een dag voor me die niet standaard is ingevuld. Wat ga ik eens doen vandaag?

Wel een klein nadeel bij mijn nieuwe dagbesteding is dat ik tussen de grijsaards zit. Ik had mezelf een NS dalkaart met 7 keuzedagen aangeschaft. Dat is weer mooi aan oud worden. Je betaalt minder dan voorheen. Korting van 40 % en 7 dagen per jaar vrij reizen. Als je maar na 9 uur vertrekt. Dat kost geen moeite. Want ik slaap toch iets langer. Nadeel is wel dat de trein volzit met allemaal grijskoppen, soortgenoten dus. Mannen die sukkelig achter bazige vrouwen aansjokken met een rugzakje om. Ook zie je veel opa’s en oma’s met kleinkinderen, die vaak alles mogen zoals veel herrie maken, die continu lief worden aangekeken. Maar soms ook een ganse gemeenschap die zit te mopperen. Toen ik vorige week op een keuzedag mijn leeftijdgenoten hoorde mopperen op de NS, de OV kaart, de vertragingen (die er niet was) en de OV-poortjes dook ik van schaamte diep weg in mijn jas. Hier wil ik niet bijhoren. Een dalkaart en 7 keuzedagen kost € 74,50. Na 2 keuzedagen heb ik € 64,60 terugverdient. Wat een luxe. Hier ga ik veel van genieten. Die kaart wel te verstaan. Je hoort mij niet mopperen.

Met een angstige blik vooruit

Crisis-what crisis 1975
Crisis-what crisis 1975

Deskundigen verzekeren ons dat we niets te klagen hebben. In de tal(zin)loze ranglijstjes staat NL er nog goed op. We zijn het gelukkigst, het rijkst het slimst op een paar Noren of Zweden na. En ook Luxemburg halen we maar niet in. En we staan natuurlijk op 1 als meest depressief land.

Iedereen weet dat de Hoogertjes (eerste suggestie Wordspelling hoertjes!) niets te klagen hebben. Doe ik ook niet maar ik begrijp wel dat mensen, en ook ik, onzeker beginnen te worden. Zeker de wat ouderen onder ons raken steeds meer in verwarring. Jaren hebben ze keurig gespaard en pensioen ingelegd om na een leven werken te kunnen genieten van het leven. M.i. een verkeerde gedachte want uitgesteld geluk komt je bijna nooit toe. Maar ja, zo zijn mensen in eenmaal. Dus ik begrijp ze wel. Als ik alleen al naar mijn eigen situatie kijk dan is er toch flink wat gebeurd.

  • Ik zit al drie jaar op de nullijn.
  • Mijn spaargeld wordt minder waard omdat de inflatie hoger is.
  • Mijn huis is meer dan een halve ton in waarde gedaald.
  • Mijn ooit te ontvangen pensioen is al drie jaar zonder stijging nu ook gekort.
  • Eigen risico zorg is fiks gestegen en de BTW is omhoog gegaan.

Dus trek ik ook (onnodig?) aan de noodrem en doe ineens minder dingen dan voorheen. We kochten zelfs een kleiner, goedkoper, autootje. En volgend jaar:

  • Begint de afbouw van de hypotheekrente aftrek.
  • Staan we weer op de nullijn.
  • Wordt het pensioen weer gekort.

We leveren dus fiks wat welvaart in en dat zal nog jaren doorgaan. Als economen over twee kwartalen een voorzichtige groei voorspellen weet je meestal wel dat die recessie wel even voortsukkelt. Politici bedenken al weer nieuwe lastenverzwaringen en hebben nu ook ontdekt dat je ook het spaargeld van mensen kan afnemen.
Daarnaast wordt de verzorgingsstaat in hoog tempo afgebroken want dat is iets van vroeger, dus ook niet goed. Dat dat alles behalve het geval is kan je lezen in Tony Judt: het land is moe, verhandelingen over onze ontevredenheid.

Moeten onze kinderen weer voor ons gaan zorgen? Iets waarvoor mijn vader mij ooit waarschuwde: “Nooit doen Gerard je ouders in huis, dat is mij erg slecht bevallen”. Het is net een generatie gelukt en daar zit je dan direct afhankelijk te zijn van de kinderen en word je voor het gemak ook nog eens ingezet als oppasopa en/of -oma. In plaats van uit de kinders weer in de kinders.
Het systeem kraakt in al zijn voegen, dat is helder. En zo lang we geen enkel gemeenschappelijk idee hebben hoe onze nieuwe wereld er uit moet gaan zien kraakt en vergruist het lekker door.

Leestip: wil je begrijpen waarom we zijn zoals we zijn in deze tijd? Lees dan het boek ‘Identiteit’ van Paul Verhaeghe, een absolute aanrader.