Een heel dun randje

Al enkele jaren woedt er in Syrië een vieze (burger)oorlog. Op de een of andere manier schijnt het onze wereldleiders niet te interesseren. Zeker geen olie in de grond. Poetin steunt de één en Obama de ander. En omdat ze elkaar niet lastig willen vallen lossen ze het probleem niet op. Europa is zoals gebruikelijk weer eens niet aanwezig ondanks het feit dat we nu een commissaris hebben voor het buitenlandbeleid. Ja, en de patserige buren in hun mallotige jurken in de Arabische landen zijn als de dood dat hun luxe malls en auto’s schade oplopen. Steken ook liever hun geld in een voetbalclub ver van huis.

En al die tijd lijden de burgers. Moord, marteling, honger, huizen kapot en vluchtelingen. In de krant lees ik dat ruim 2 miljoen mensen op de loop zijn. Enkele jaren geleden woonde ze nog in goede huizen, werkten ze en ineens is het voorbij. Zo dun is de scheiding tussen welvaart en ellende. Dit zou voor al die mensen die Europa verfoeien eens een moment van bezinning moeten opleveren.

Advertenties