Leven versus de dood

20170321_114427_1490452552943
Begraafplaats in Mortohan
20170321_114756_1490452552240
Omarming

Het is een prachtig kleine begraafplaats in Mortohan, Ardennen. Aan de Semois gelegen, na de kerk links de Rue de la Semois in. Een straatje van 40 meter. Daar zag ik dit tafereel. Het leven omvat de dood. Dat kan alleen maar als je de zaak op zijn beloop laat. De zerken zijn plus minus 150 jaar oud. De tijd die de boom waarschijnlijk nodig had de steen deels te omvatten. Het gebeurde in alle rust zonder geweld in die 150 jaar, beetje voor beetje. Zoals alleen de natuur dat maar kan. Leven versus de dood.

Advertenties

Overal sijpelt water

water water water
water water water

Overal sijpelt water. Van de bladeren aan de bomen en op de bladeren die de aarde bedekken met hun gouden laag. Maar ook in beekjes door het bos en langs de diepe sporen in de paden. Een paddenstoel valt om als ik er naar kijk. Mijn schoen zuigt zich vast in  dikke natte klei. Een wolk van motregen nadert snel en maakt alles om me heen tijdelijk grijs. Hij is ook zo weer weg. Het moet sompig ruiken. Zo herinner ik me dat van vroeger (sinds enige jaren ruik ik helaas niet meer).
De laatste bladeren rukken zich van de bomen, zwaar van hun waterlast. Vogels ritselen er tussendoor. Ik zie de blauwe flits van een ijsvogel. Het zijn de Ardennen zoals ik ze al jaren ken. Maar iedere keer weer voel ik me hier thuis.

 

 

De inspiratie voor de eerste zin heb ik natuurlijk van Lucebert.
overal zanikt bagger
zwachtelend rond de reuzelaarzen
waarin ik mijn tijd beklim (…)

Copuleren met een krokodil

We zijn natuurgek geworden. Als morgen de Siberische schele blauwe keukendief in de Oostvaardersplassen wordt gesignaleerd stapt heel vogelend Nederland in de auto om met 130 km/uur er naar toe te racen. Met honderden staan ze vervolgens door dure ‘state of the art’ kijkers naar het vogeltje te turen. In  DWDD is een speciaal item met een mallotige bioloog die persé moet copuleren met een krokodil of kusjes wil geven aan een witte haai. We stellen ons mateloos aan als er een beestje doodgaat op ons strand. Miljoenen mensen kijken naar de natuurfilms van de EO. Vroeger keek je juist niet naar de EO om die films.

Het doet me denken aan een van de meest fascinerende science fictionfilms gemaakt: Soylent Green. Alvorens de zelfgekozen dood te aanvaarden mocht je nog een keer tussen schone lakens naar prachtige beelden van vroeger kijken. Bloemen in alle kleuren, schone lucht, vlinders etc. Dit terwijl de hele film een overbevolkte wereld laat zien waar de zon niet meer door de smog weet te prikken.

Maar wat zijn we hypocriet. Ondertussen gaan we door met het afbreken van de natuur. We bouwen kolencentrales, schrappen de EHS, gooien de natuur vol met blikjes en limonadekartons. Laten bultruggen en andere dieren in de oceanen sterven door ons plastic afval. Jagen in korte tijd de energievoorraad er doorheen. Houden tropische beesten in te kleine kooitjes en aquaria. Scheuren met 130 over de wegen om zoveel mogelijk vuile gassen en stoffen uit te stoten. En onze nationale trots Shell weet als geen ander de wereld te vervuilen met hun zoektocht naar olie. Gelukkig dat we dus de beelden nog hebben. Hoeven we ons niet schuldig te voelen dat we door ons gedrag volop verantwoordelijk zijn voor de teloorgang van onze natuur.

En ja, iedereen weet toch dat de meest perfecte natuurfilm al lang is gemaakt. Jiskefet bracht ooit op een geniale manier de watervogels in beeld. Slechts 1.53 minuut. Wat een film! Gelukkig van de VPRO!!!