Het verdwijnende schoonschrift

SchoonschriftIn het vliegtuig zat naast mij een overijverige aandachtsvader met zijn kleine blonde prinsesje. Het meisje zat lief te kleuren. Elk streepje werd bewonderend door pappie becommentarieerd. Wat pappie echter vergat was het kind te leren het potlood goed vast te houden. De penhoudergreep was duidelijk niet bekend. Dit kind gaat later moeilijk schrijven, dat zag je zo. Waarschijnlijk kan ze al beter swipen op haar tablet.

Ik heb schrijven nog geleerd van de broeders op basis van keiharde discipline en eindeloze herhaling. Schuinschrijven was een plicht en de pen moest je rechts vasthouden, al was je links.  Eindeloze reeksen atjes, btjes, hoofdletters en kleine letters heb ik moeten produceren. Onder het blad in ons schoolschriftje lag trouw de schuinelijnenkaart die je de juiste hellingshoek van de letters aangaf.
Bovendien schreven we met ook met een kroontjespen. Dat betekende dat je altijd geconcentreerd moest schrijven en de juiste druk moest hanteren. Een vlek was immers snel gemaakt. Overkwam je dat dan kreeg je er later een rode cirkel omheen met ‘foei’ in de kantlijn.
Het heeft gewerkt want ik heb een prachtig handschrift. De juffrouw van de typekamer kwam iedere keer bijna klaar als ik mijn concepten inleverde. Ik kreeg altijd voorrang en met plezier werden mijn taalfouten, waar ik nog kwistig mee strooide in die tijd, gecorrigeerd.

Mijn kinderen schrijven als beesten. Ze schrijven ook nog nauwelijks. Hoe zal het gaan met hun kinderen als ze die ooit zouden krijgen (hetgeen ik om een aantal redenen zal adviseren zo lang mogelijk uit te stellen)? Op de eerste weken na de geboorte krijgen ze al hun Ipad  in de mik geschoven. Hoe sneller ze de spelletjes kunnen spelen des te beter. Ouders zijn ook als de dood voor de toorn van Applefanaat Maurice de Hond.
Het kleuren is inmiddels een bezigheid geworden voor vrouwen op een bepaalde  leeftijd en demente bejaarden. Voor diegenen die het hebben gemist. Er zijn inmiddels kleurboeken voor volwassenen. Het is een ware rage aan het worden.
Zouden de kids dan weer vegen op de muur maken heel vaag in de vorm van een auto of een TV? Met hun handen?

Advertenties

Vakantieobservatie, ze zijn er nog!

Zal het ouderdom zijn? Weemoed? Of hebben wij óók al hang naar kleinkinderen? Het gebeurde ons deze vakantie. Ze bestaan nog; gewone gezinnen met leuke ouders en kinderen. Het waren Noren of Zweden. Ma, pa en twee kinderen. Ik schat in 5 en 8 jaar. Jongens, altijd goed natuurlijk. Meisjes vind ik toch minder leuk. Altijd zuchten, of iets vies vinden of hun haren moeten kammen. Waarom lopen die kleine meisjes toch altijd met die onhandig lange haren?
Wat ons opviel was het plezier en de rust dat het gezin uitstraalde. We zagen geen ruzies, hoorden geen stemverheffingen en slaan was er helemaal niet bij. Wel aandacht voor elkaar. Samen spelen. Een hand, een aai, een lach een knuffel. Het ene jongetje zat op een ochtend tijdens het verblijf te spelen met een autootje. Zoals alleen kleine jongetjes dat kunnen. Hand onder het hoofd en het geluid van de motor nabootsend. Op een andere ochtend werd een kaartje gelegd. Waarbij een van de ouders de kleinste subtiel in het spel mee nam.
En ze gebruikten geen I pad, -pod of -phone. Ja, het staat er goed. Dit gezin was volstrekt gelukkig zonder dat spul. Maurice de Hond zou van schrik de kinderen al bestempeld hebben als “no future kids”. Het was bijzonder. Waarom? Nou, voor de rest zagen we alleen gezinnen waar de kinderen, pa en ma meer oog hadden voor hun schermpjes dan voor elkaar. Zelfs, maar vooral, tijdens het eten.

Vier dagen lang harmonie en liefde zonder pad of phone. Het kan nog gelukkig. Ik heb weer hoop.

Vakantie observatie, de verpadding van de oudjes

Toerist in Calafu
Toerist in Calafu

De ouderen zijn aan het verpadden. Ze zijn onafscheidelijk geworden van hun ‘what so ever’ pad. Twee jaar geleden viel het al op tijdens mijn vakantie. Jongeren zie je overigens zelden met zo’n ding. Behalve de kinderen van de Maurice de Hond natuurlijk. Ouderen zijn echter gek op ICT gadgets. Ze hebben ook het geld dus waarom zou je het laten. Niet alleen hebben ze nu permanent een fotoalbum van de kleinkinderen in de aanslag, dat is immers de laatste echte hobby voor veel 55+ers, ook zijn ze op vakantie permanent on-line. Vakantieoorden worden dan ook alleen nog geselecteerd als ze beschikken over gratis WIFI. En tijdens de wandeling heb je geen bord voor je kop maar je pad. Steve Jobbs was toch de ideale dealer. Geen drugs maar pads.

Wat het betekent dat permanent online zijn? Lees eens het essay daarover van filosofe Joke Hermsen.