Het nieuwe kunstparadijs

IMG_20160507_112231
Qatar, de Volkskrant

Ik vond het een fascinerende foto. De patserstaatjes die leven van de opbrengst van olie maken zich zorgen over de toekomst. Om toeristen te lokken gaan ze investeren in kunst. Investeren in vluchtelingenopvang in hun regio doen ze helaas niet. Daar trek je geen touristen mee. Wel wapens leveren natuurlijk aan de religiemaatjes elders in het Midden-Oosten.Vooraanstaande architecten bouwen onwaarschijnlijke bouwwerken. Geld speelt geen rol. En eenvoud kennen ze niet. Alles moet groot en vooral hoog zijn. En bouwvakkers halen ze uit Azie of Afrika, die kosten niets. Dat ze verschrikkelijk behandeld worden steekt niemand. Ook niet de wereldberoemde architecten. Vervolgens kopen ze tegen wanstaltige bedragen westerse kunst op. Het ziet er erg gezellig uit. Vrouwen keurig ingepakt en C moet zich natuurlijk ook decent aankleden als ze met me mee gaat. Een lekker biertje is zoeken want de religie staat het niet toe. Alhoewel natuurlijk de kat in het donker geknepen wordt en er altijd ergens wel illegaal een drankje kan worden genuttigd. Maar een terrasje met een lekkere Duvel is natuurlijk uitgesloten. In het museum is alles keurig gekuist. Naakten zal je niet vinden want dat mag niet van Allah. Tegennatuurlijk hè. Ja, ga maar vast sparen het gaat echt gezellig worden daar in die zandbak. Ik sla over en ga lekker naar de Ardennen.

Advertenties

Een “klomp steen” met herinnering

Marja Proper
Zich draaiende vorm van Marja Proper

Dit beeld kwam tot ons via de beproefde methode. Het was in de tijd dat Zoetermeer nog een mooie kunstuitleen had met goede kwaliteit werk. Het beeld stond bij een collega van mij en wij hadden ons oog er op laten vallen. Via de beproefde methode, zie mijn blog over M.L Middelhoek, kreeg ik dit beeld in bezit. Een prachtige marmeren vorm getiteld ‘zich draaiende vorm’ van Marja Proper. Het was een rib uit ons lijf. We konden het kopen van geld dat we van mijn schoonmoeder kregen. Oma zat aardig in de slapperwas en vond het heerlijk van tijd tot tijd wat weg te geven. We kochten het beeld voor best een hoog bedrag in die tijd. Ik geloof fl 1.500,–. Tot grote ergernis van oma die tot haar dood niet heeft begrepen waarom we zoveel geld uitgaven aan een “klomp steen”. Maar nog steeds zijn we erg blij met deze gift. Ze moest eens weten dat het een dankbare herinnering is gebleven, al meer dan 30 jaar lang. Toen ik op internet zocht naar Marja Proper kon ik constateren dat veel van haar werk me niet meer echt aanspreekt. De bronzen plastieken bijvoorbeeld, maar deze blijven we koesteren.

Meer informatie over Marja Proper is te vinden op haar website

Anish Kapoor in een prachtig overzicht

Overzicht grote zaal De Pont
Overzicht grote zaal De Pont

Het grote voordeel van een museumkaart is dat de drempel naar het museum gering is. Elke keer ervaar je het als een cadeautje als je op vertoon van je kaart zonder te betalen het museum instapt. Gisteren naar een tentoonstelling van de beeldenmaker Anish Kapoor in het De Pont in Tilburg geweest. Een absolute aanrader. Beelden of objecten van groot formaat, perfecte kwaliteit en prachtige vormen.

Intense kleurschalen
Intense kleurschalen
Slug
Slug

En, o die kleuren van zijn ‘schalen’, zo intens zie je het bijna nooit. Bij een aantal beelden (zijn spiegels) ga je half hallucineren. Men eerste grote kennismaking met Kapoor was in 2008 toen ik in

Chicago, Cloud Gate
Chicago, Cloud Gate

Chicago was op het Chicago Bluesfestival. In het millenniumpark staat het duurste beeld wat er ter wereld ooit gemaakt is ‘Cloud Gate‘. Een prachtige vorm waarin de lucht en de wolkenkrabbers van Chicago fantastisch tot uiting komen. Eindeloos staan mensen te staren in het spiegelgladde oppervlak en in hun eigen vertekende beelden.

S-Curve
S-Curve
Perfecte vormen
Perfecte vormen

Ik kan het iedereen aanraden. Even naar Tilburg. Je vergeet het nooit meer. Meer weten over Anish Kapoor zie zijn Website. Meer over De Pont.

Wil de foto’s beter bekijken klik er dan op.

Een bijzondere torso

Annemiek Bennink
Annemiek Bennink

Het eerste beeld dat wij kochten was deze torso van Annemiek Bennink. Helaas is Annemiek al weer enige tijd geleden overleden. Wij waren toentertijd bevriend. Haar man was een collega van mij. Tijden lang stond het beeld bij hun in de huiskamer. En C en ik waren zwaar verliefd geworden op dit beeld. Aardig is dat Jos, mijn toenmalig collega, waarschijnlijk als model heeft gefigureerd. Jos was redelijk fors in die tijd. We zijn elkaar uit het oog verloren. Annemiek stond in een Zoetermeerse eengezinswoning te hakken en dat werd door de buren niet op prijs gesteld.  Ze verhuisden uiteindelijk van Zoetermeer naar het hoge noorden en we zijn er slechts 1 keer op bezoek geweest. Met oud collega Cees B, helaas ook overleden. We sliepen op de ijskoude zolder. Toen we in de Saab van Cees terugreden kan ik me herinneren dat we pas in de Randstad weer warm waren geworden. En eten bij Jos en Annemiek was ook bijzonder omdat ze nooit de aardappelen schilden. In die tijd eigenlijk heel apart. Die avond hakten we daar de knoop door. We willen het kopen! Het koste wat moeite want Annemiek wilde het niet echt kwijt. Ruim 30 jaar lang is het beeld niet onze huiskamer uit geweest. Het blijft een mooi beeld. Vooral het geringe reliëf spreekt mij erg aan en inspireert me nog altijd als ik met hout aan het werk ben. Ze heeft weinig in hout gemaakt. Dus best uniek. Veel abstracte portretten in de ‘lastige’ steensoorten.

Meer werk van Annemiek is te zien op haar website