Dit staat op het spel

20170929_141743
Dagpauwoog in Bentwoud

Hij land vlak voor mijn voeten.
De steentjes zijn warm. Nazomer.
De vleugels vouwen zich uit naar de zon.
Wat een schoonheid.
De tekening is verbluffend.
Een dagpauwoog.
De natuur wint altijd.
Maar wij mensen zijn een probleem.
We moeten ze koesteren.
Ze beschermen en ze leefruimte geven.
We krijgen ze maar één keer.
De toekomst zal minder zijn.
Diversiteit neemt al jaren af.
Dit staat op het spel.
DIT!

 

Advertenties

ICT, de sluipvervuiler

prineville
Datapakhuis Facebook

De aarde warmt gestaag op naar een niveau dat we niet willen. ICT draagt daar flink aan bij. Overal verrijzen datacenters om onze verslaving aan bits- en bytesopslag te dekken. Ik las laatst dat een auto een uur kan rijden op 1000 Google search opdrachten. Per dag doen we dat op aarde 3.600.000.000 keer en dat kost 750.000.000 ton C02. Dag in dag uit. Nu probeert men de opwarming die al die centra veroorzaken nuttig aan te wenden maar per saldo verhogen we toch de temperatuur. We roemen het gemak van ICT maar beseffen niet wat het kost.

Een bijkomstigheid is natuurlijk dat na de introductie van de smartphone er wereldwijd sprake is van één grote digitale diarreeaanval. We leggen alles vast, bewaren alles en publiceren het op de sociale media. Die dat vervolgens allemaal bewaren. Ooit van Facebook gehoord dat ze jaargang 2016 – x gaan deleten omdat het te veel opslag kost? Nee, want data is tegenwoordig óók veel geld waard. Zelfs als jij het weggooit schijnen ze het nog te bewaren.
Als er over 1000 jaar wordt teruggekeken naar onze generatie, als dat nog kan, zal die waarschijnlijk wel bekend staan als de narcistische generatie. Zoveel selfies en foto’s van elkaar hebben we in de geschiedenis nog nooit genomen.

Ik ga niet beleren want ik doe er ook aan mee. Ik zit immers op Twitter met inmiddels 13.332 tweets, Facebook en sinds kort zelfs Instagram. Daarnaast natuurlijk deze blog ook al weer 301 stuks met foto’s. Inmiddels 670 MB.
Fotograferen doe ik ook en sinds de overstap naar digitaal heb ik 18,3 GB staan op mijn harde schijf. Ofwel 6309 foto’s. Wat moet je daarmee? Terwijl ik nog kritisch ben in schieten en bewaren. Dit staat overigens niet in de cloud.

Dan nu het stichtelijk woord. Beperk je digitale uitbarsting. Gooi eens wat weg. Bewaar niet alles omdat het niets kost terwijl het nu juist heel veel kost. Zoek die DEL knop eens op. Goed voor het milieu en vanuit je luie stoel mogelijk.

Leven zonder zorg

climate-crisis-1000x288Het weer van september was heerlijk. Maar overal hoorden we dat het door de opwarming van de aarde kwam. Het kan me wel eens benauwen zo’n moment. Ik voel me best schuldig als medeveroorzaker.

Dan ben ik jaloers op de klimaatsceptici. Onbeperkt genieten van alles wat slecht is voor de toekomst. Rijden in benzine en dieselslurpende SUV’s, geen afval scheiden, vliegen naar mooie en verre bestemmingen. Of zeuren over windmolens omdat ze het zicht bederven die ene keer dat je aan het strand bent. En geen zorg hebben over de toekomst. Na mij de zondvloed! Lekker toch warmere zomers? (Klein)Kinderen, ach wat kan mij dat schelen. Die vervuilen immers ook. En heeft Trump en Wilders niet gezegd dat het klimaatprobleem een verzinsel is van links. Misschien wel van Den Uyl(maar nu ben ik erg cynisch).
Natuurlijk ben ik niet zonder klimaatzonde. Ook ik rijd auto en heb dit jaar gevlogen. Probeer dat te compenseren en heb zonnecellen op mijn dak liggen. Spaar duurzaam bij Triodos. Maar ook ik vervuil.

Het gaat er niet beter op. Alhoewel optimisten mij wijzen op het akkoord van Parijs. Onze regering stelt doelen voor 2050 maar dat is nog 30 jaar weg. We halen zelfs de simpele oude doelstellingen niet. Melanie met de lange achternaam maakt zich alleen maar druk om de maximaal 130 borden en autofabrikanten doen ons met veel trucs geloven dat onze diesels schoon zijn.
Leven zonder zorgen, dat is toch wel een gave.

Van de koude naar de warme oorlog

foto GH koude oorlog
Koude oorlog

Het is oktober 1962, ik ben 11 jaar. Mijn vader zit met zijn oor in de speaker van de radio. We moeten stil zijn. Krakend komen in de huiskamer de laatste berichten door over de Cuba crisis. Ik hoor flarden maar ben te jong om echt te beseffen wat er gebeurt. Ik blader wel vaak door de folder waarin staat wat we moeten doen als de kernoorlog begint. Onder de trap zitten. Dat houdt mij wel bezig want dat kan bij ons niet. Ik ben toch een beetje bang. Mijn vader is bezorgd, bang. Terecht, ze hebben een oorlog meegemaakt en weten dus wat oorlog is. Ik niet. Later lees ik in tal van boeken hoe het daar op het randje bijna misging. Altijd was er die angst voor oorlog. En ineens begon het af te kalven. De muur viel en we dachten dat het eeuwig goed zou gaan. Mijn vader maakte het niet meer mee hij was toen al dood.

20160515_120833
warme oorlog

Ik besef ineens dat ook ik zorgen heb die misschien wel lijken op die van mijn vader. Alleen is er iets veel ergers aan de hand. Zouden we toen met kernbommen de wereld vernietigen, we zijn er nu bijna in geslaagd de wereld te vernietigen zonder. We hebben een klimaatcrisis van ongekende omvang gecreëerd. De temperatuur op aarde loopt supersnel op over de “veilig” geachte grens. Het waterpeil van de zeeën zal sneller stijgen dan we ooit hebben voorzien. De eerste eilandjes zijn inmiddels verzwolgen door de stijgende oceanen. En onder die klimaatcrisis zien we hele volkeren op de loop voor honger en dorst. Oorlogen om water dreigen. Ze bedreigen onze opgebouwde verzorgingsstaat en Rusland begint te knabbelen aan de grenzen van Europa. De wapenwedloop is weer in. Er zijn oorlogen die hele delen van continenten totaal vernietigen. In mij sluit een zelfde angst als mijn vader. Hebben mijn kinderen wel toekomst? Waar wonen hun eventuele kinderen als het wonen 6 meter onder de zeespiegel niet meer verantwoord is?

Mijn vader liet zijn angst niet merken aan mij. Zelfs toen ik linkse sympathieën toonde. Hij leefde pragmatisch door. Genoot van het leven. Wij ook. Dat kan ook niet anders. Op angst kan je niet leven.

Maar hoe keren we deze crisis?