Ik mag niet mopperen

Foto NYPL indexU0P1XPC3 (2)
Oud echtpaar in trein (foto NYPL)

Ik ben nu bijna 3 maanden met pensioen. Het is wennen. Je moet zelf structuur in je leven aanbrengen. Als je werkt is alles geregeld. Je dagbesteding en je sociale contacten. Eigenlijk gemakkelijk. Nu heb ik ineens een dag voor me die niet standaard is ingevuld. Wat ga ik eens doen vandaag?

Wel een klein nadeel bij mijn nieuwe dagbesteding is dat ik tussen de grijsaards zit. Ik had mezelf een NS dalkaart met 7 keuzedagen aangeschaft. Dat is weer mooi aan oud worden. Je betaalt minder dan voorheen. Korting van 40 % en 7 dagen per jaar vrij reizen. Als je maar na 9 uur vertrekt. Dat kost geen moeite. Want ik slaap toch iets langer. Nadeel is wel dat de trein volzit met allemaal grijskoppen, soortgenoten dus. Mannen die sukkelig achter bazige vrouwen aansjokken met een rugzakje om. Ook zie je veel opa’s en oma’s met kleinkinderen, die vaak alles mogen zoals veel herrie maken, die continu lief worden aangekeken. Maar soms ook een ganse gemeenschap die zit te mopperen. Toen ik vorige week op een keuzedag mijn leeftijdgenoten hoorde mopperen op de NS, de OV kaart, de vertragingen (die er niet was) en de OV-poortjes dook ik van schaamte diep weg in mijn jas. Hier wil ik niet bijhoren. Een dalkaart en 7 keuzedagen kost € 74,50. Na 2 keuzedagen heb ik € 64,60 terugverdient. Wat een luxe. Hier ga ik veel van genieten. Die kaart wel te verstaan. Je hoort mij niet mopperen.

Oorlog aan de buitenverwarming

Buitenluchtopwarmingonzin
Buitenluchtopwarmingonzin

De aarde gaat naar de verdommenis. Dat is helder, geen ontkomen aan. Vooral de kleinkinderen van mijn generatie zullen het zeer moeilijk krijgen. Collectief doen we mee aan een wedstrijd in de vernietiging van alles wat mooi en nodig is op onze planeet. Ikzelf doe aan de ene kant mijn uiterste best om minder CO2 uitstoot de produceren maar tegelijk maak ook ik gebruik van het vliegtuig. Een huis met A label, kleine auto, zonnecellen, windaandelen, geld duurzaam ondergebracht en niet elke dag vlees is niet genoeg het tij te keren. Ik probeer het maar ben ook maar eens mens. Toch kunnen we grote stappen maken door met zijn allen een klein stapje te zetten. Waarom weigeren we niet principieel om in de winter buiten te zitten op een terras met buitenverwarming. Het is denk ik gekomen op het moment dat rokers naar buiten moesten. Vaak zijn het toch vaalbleke rokende medeburgers met uitgemergelde gezichten die soms zelfs met een fleecedeken om buiten zitten te stomen. Toch kan ik er met mijn gezond verstand niet bij. We weten alles te verbieden en te reguleren in Europa en dit land. Maar moedwillig de atmosfeer opwarmen vinden we allemaal goed en we werken er zelfs actief aan mee. Bizar. Kom op: REVOLUTIE, OP DE BARRICADEN!

Het kleinkind fenomeen

Ik heb het er hier nooit over gehad maar het moet maar eens. Het hedendaagse kleinkind fenomeen. Het risico is natuurlijk dat in mijn omgeving veel mensen aan het “kleinkind fenomeen” lijden. Dat kan betekenen dat ik morgen ineens verstoten ben of minder vrienden en kennissen bezit. Ik blijf dus mild. Toch is het iets bijzonders. Wat is het?

Oudere mannen en vrouwen (opa en oma) vandaag de dag zijn helemaal idolaat op hun kleinkind(eren). Op verjaardagen kunnen ze vaak over niets anders praten en de kleine donders eisen in het gezelschap hun rol als hedonist in spé al op. Op afscheidsfeestjes van gepensioneerden hoor je al snel dat het feestvarken een nieuwe passie heeft na het werk namelijk zijn kleinkind. Niets hobby wandelen of fietsen want de nieuwbakken pensionado is ingepast in de hedendaagse arbeidseinsatz. Ik ken zelfs iemand die een site had gebouwd vol met foto’s van zijn kleinkind. En in mijn woonomgeving, een senioren project, hebben bijna al mijn buren een kinderkamer ingericht. Ook spelen meer kinderen buiten dan we ooit hadden durven hopen. Alhoewel de nieuwbakken opa en oma natuurlijk veel minder risico’s met de kleine wereldburger nemen als ooit met hun eigen koters. En in het openbare leven door de week valt het meteen op: oudjes lopen achter kinderwagens in plaats van jonge mammen en pappen.

Als ik voorzichtig vraag waar dat enthousiasme nu vandaan komt dan krijg ik meestal de grootste dooddoener ooit te horen. Overdag hebben we het plezier maar ’s avonds is hij/zij weer opgedonderd. Schijnbaar zit het plezier van het kleinkind dus alleen in de dagbesteding en niet in de avond en nacht. Ik vraag me echt af wat het is. Is het spijt dat we ooit onze eigen kinderen te weinig aandacht hebben gegeven? Is het verveling omdat we de laatste levensfase niet op ander manieren kunnen vullen? Is het de nieuwe hobby van de babyboom generatie. Is het een goedkope oplossing van de kids om de dure crèches te ontlopen. Of de hang naar de eeuwige jeugd? Ik weet het niet.

Misschien overkomt het mij ook wel eens. Alhoewel ik hoop dat mijn mannen eerst uitgebreid van het leven gaan genieten alvorens ze zich in zo’n avontuur storten. Uit eigen ervaring weet ik dat wat je jong kan doen je nooit meer lukt als je oud bent. Maar uiteindelijk daalt het maatschappelijke kleed toch over iedereen. Vluchten heeft geen zin. Ik zal het zien maar wat mij betreft mag het allemaal een tandje minder.