Het verdwijnende schoonschrift

SchoonschriftIn het vliegtuig zat naast mij een overijverige aandachtsvader met zijn kleine blonde prinsesje. Het meisje zat lief te kleuren. Elk streepje werd bewonderend door pappie becommentarieerd. Wat pappie echter vergat was het kind te leren het potlood goed vast te houden. De penhoudergreep was duidelijk niet bekend. Dit kind gaat later moeilijk schrijven, dat zag je zo. Waarschijnlijk kan ze al beter swipen op haar tablet.

Ik heb schrijven nog geleerd van de broeders op basis van keiharde discipline en eindeloze herhaling. Schuinschrijven was een plicht en de pen moest je rechts vasthouden, al was je links.  Eindeloze reeksen atjes, btjes, hoofdletters en kleine letters heb ik moeten produceren. Onder het blad in ons schoolschriftje lag trouw de schuinelijnenkaart die je de juiste hellingshoek van de letters aangaf.
Bovendien schreven we met ook met een kroontjespen. Dat betekende dat je altijd geconcentreerd moest schrijven en de juiste druk moest hanteren. Een vlek was immers snel gemaakt. Overkwam je dat dan kreeg je er later een rode cirkel omheen met ‘foei’ in de kantlijn.
Het heeft gewerkt want ik heb een prachtig handschrift. De juffrouw van de typekamer kwam iedere keer bijna klaar als ik mijn concepten inleverde. Ik kreeg altijd voorrang en met plezier werden mijn taalfouten, waar ik nog kwistig mee strooide in die tijd, gecorrigeerd.

Mijn kinderen schrijven als beesten. Ze schrijven ook nog nauwelijks. Hoe zal het gaan met hun kinderen als ze die ooit zouden krijgen (hetgeen ik om een aantal redenen zal adviseren zo lang mogelijk uit te stellen)? Op de eerste weken na de geboorte krijgen ze al hun Ipad  in de mik geschoven. Hoe sneller ze de spelletjes kunnen spelen des te beter. Ouders zijn ook als de dood voor de toorn van Applefanaat Maurice de Hond.
Het kleuren is inmiddels een bezigheid geworden voor vrouwen op een bepaalde  leeftijd en demente bejaarden. Voor diegenen die het hebben gemist. Er zijn inmiddels kleurboeken voor volwassenen. Het is een ware rage aan het worden.
Zouden de kids dan weer vegen op de muur maken heel vaag in de vorm van een auto of een TV? Met hun handen?

Advertenties

Steve Jobs in Bureauwerk

De grote goeroe
De grote goeroe

Het gonst in de burelen van Bureauwerk. Alle bureauwerkers krijgen een nieuwe telefoon! Een iphone 5. We nemen afscheid van onze oude BB’s. Dat is geen onverdeeld genoegen. De apparaatjes die naar het verluidt ooit gevonden waren in een oude raketsilo in de Rusland deden het nog nauwelijks. Een deel, de aanbidders van Steve Jobs, van de bureauwerkers is euforisch. Een echte iphone dat is toch ‘je van het’. Hij kan ook zo heerlijk schakelen met de ipad. Die ipad is bij veel mensen in gebruik als vervanging van papier. Om een ipad van Bureauwerk te krijgen moet je wel eerst bewijzen dat je het gros van de tijd besteedt aan het bezoeken van nutteloze vergaderingen. Want, dan pas wordt er op papier bespaard. Tijdens besprekingen zie je steeds meer bureauwerkers druk een live verslag op hun ipad tikken. Of ze doen hun e-mails af. Daardoor kunnen ze nauwelijks aan de vergadering deelnemen. Bureauwerkers zijn niet multi tasking. Jammer is wel dat de secretaris bij dat overleg is gehandhaafd. Zo maakt iedereen zijn eigen verslag vanuit het eigen perspectief in plaats van met zijn allen één verslag.

Binnen Bureauwerk zie je de digibeten en fans samenscholen. Grove vingers beroeren zacht het schermpje. Kijk, dat is een camera. Daar kan je foto’s en filmpjes van je kleinkinderen mee maken! Opgewonden worden ook apps en de laatste trucs en tips uitgewisseld. Eén collega was uren bezig om de vingerprintbeveiliging er op te krijgen. Hulpeloos ging die weer terug naar de automatiseringsjongens die constateerden dat je eerst het beschermplastic moet verwijderen om dat te activeren. Twee andere bureauwerkers hebben wel twee dagen nodig gehad de wereld van de smartphone te betreden. Maar het is ze gelukt!

Het was een kleine gelukzalige rimpeling maar we gaan nu weer verder met de dingen van alledag.

Vakantieobservatie, ze zijn er nog!

Zal het ouderdom zijn? Weemoed? Of hebben wij óók al hang naar kleinkinderen? Het gebeurde ons deze vakantie. Ze bestaan nog; gewone gezinnen met leuke ouders en kinderen. Het waren Noren of Zweden. Ma, pa en twee kinderen. Ik schat in 5 en 8 jaar. Jongens, altijd goed natuurlijk. Meisjes vind ik toch minder leuk. Altijd zuchten, of iets vies vinden of hun haren moeten kammen. Waarom lopen die kleine meisjes toch altijd met die onhandig lange haren?
Wat ons opviel was het plezier en de rust dat het gezin uitstraalde. We zagen geen ruzies, hoorden geen stemverheffingen en slaan was er helemaal niet bij. Wel aandacht voor elkaar. Samen spelen. Een hand, een aai, een lach een knuffel. Het ene jongetje zat op een ochtend tijdens het verblijf te spelen met een autootje. Zoals alleen kleine jongetjes dat kunnen. Hand onder het hoofd en het geluid van de motor nabootsend. Op een andere ochtend werd een kaartje gelegd. Waarbij een van de ouders de kleinste subtiel in het spel mee nam.
En ze gebruikten geen I pad, -pod of -phone. Ja, het staat er goed. Dit gezin was volstrekt gelukkig zonder dat spul. Maurice de Hond zou van schrik de kinderen al bestempeld hebben als “no future kids”. Het was bijzonder. Waarom? Nou, voor de rest zagen we alleen gezinnen waar de kinderen, pa en ma meer oog hadden voor hun schermpjes dan voor elkaar. Zelfs, maar vooral, tijdens het eten.

Vier dagen lang harmonie en liefde zonder pad of phone. Het kan nog gelukkig. Ik heb weer hoop.

Vakantieobservatie, kind met Iphone

Naast ons in de eetzaal strijkt een gezin neer. Pa, ma en een dochter. En een vies pluizig hondje. Ik heb een bloedhekel aan hondjes in een eetzaal. Het meisje, ik schat 5, C schat 9. Model kindvrouwtje met zwart gelakte nagels. Ze heeft een namaak IPhone in haar hand. Haar hele gedrag is al klaar voor de echte werk. Ze doet alsof ze aan het appen is of een ander sociaal medium bewerkt. Ze heeft tijdens de gehele maaltijd geen oog meer voor pa en ma. Die deden hun best.  Niet toegeven aan alle grillen van dochter lief. Zwarte nagels oké maar voor een IPhone is ze nog te jong. Ik hoor het ma(?) zeggen.  Zinloos pa, geef het ze direct maar na de geboorte. Gelijk met dat belachelijke mutsje dat zuigelingen tegenwoordig na de geboorte op het hoofd gedrukt krijgen. De vingertjes zullen eens het telefoontje eerder beroeren dan de fles.