Op het perron

Ze zijn even lang. Allebei gezegend met grijs haar. De zon schijnt op zijn haar dat al wat dunner wordt. Zij in een crème broek small fit, sneakers en een keurig spijkerjack. Op haar rug  een klein rugzakje. Ze staan op de rand van het perron.
Zij strijkt met haar hand door zijn haren. Hij krijgt een kambeurt. Het volume wordt wat opgeklopt. Gewillig ondergaat hij het. Met wat handige gebaren heeft hij een bos terug. Ze praten wat. Ik kan niet zien wat hij er van vindt.
Als je haar maar goed zit.

Advertenties

Een haarprobleem

beter-langharig-dan-kortzichtig
Toen lang haar een protest was

Van wat zich daarboven op mijn hoofd afspeelt schrok ik wel. Op een foto zag ik de schade. Langzamerhand ontstaat een monnikenrondje ter grootte van een onderzetter. Dit is niet de gave van God waar ik een levenlang voor gebeden heb. Had ik dan toch naar Allah moeten bidden? Al die Islammannen hebben immers koppen vol met haar en dikke zwarte baarden.
Ik ben nog van de generatie ‘beter langharig dan kortzichtig’. Dus koester ik mijn haar en heb geen zin in een kale kop zoals dat nu mode is. De bleke, vaak ongeschoren, schedels met moeder- en zonnevlekken en littekens vind ik niet smakelijk. Haar op je hoofd koester je.

Maar het is onmiskenbaar een feit. Ze zijn niet alleen grijs maar worden ook nog eens dunner. En dan laat ik de ruimte tussen de inplant maar even buiten beschouwing. De gemiddelde kapster maakt er een puinhoop van en alleen mijn vaste kapster Sabine is nog in staat een mooi model te creëren. Je begrijpt mijn schrik toen ze laatst aankondigde dat ze het kappersvak op termijn gaat verlaten. Wie gaat mij knippen direct? Sabine!?

Net nu ik met pensioen ben verlang ik weer terug naar mijn volle en lange kop haar van vroeger. Ik kan nog een staartje laten groeien zoals je dat bij mannen op leeftijd, liefhebber van oude rock en blues, wel eens ziet. Partner C heeft echter aangegeven dat er dan een scheiding gloort anders dan op mijn hoofd. Geen alternatief dus.
Transplantatie laat ik maar zitten. Ik wil elke gelijkenis met Elton John voorkomen. Ouder worden is een zware last. Overal zanikt haar. Uit mijn neus, in mijn oren, op mijn borst en rug. Maar boven op niets, niets, niets, niets.

Ik mag niet mopperen

Foto NYPL indexU0P1XPC3 (2)
Oud echtpaar in trein (foto NYPL)

Ik ben nu bijna 3 maanden met pensioen. Het is wennen. Je moet zelf structuur in je leven aanbrengen. Als je werkt is alles geregeld. Je dagbesteding en je sociale contacten. Eigenlijk gemakkelijk. Nu heb ik ineens een dag voor me die niet standaard is ingevuld. Wat ga ik eens doen vandaag?

Wel een klein nadeel bij mijn nieuwe dagbesteding is dat ik tussen de grijsaards zit. Ik had mezelf een NS dalkaart met 7 keuzedagen aangeschaft. Dat is weer mooi aan oud worden. Je betaalt minder dan voorheen. Korting van 40 % en 7 dagen per jaar vrij reizen. Als je maar na 9 uur vertrekt. Dat kost geen moeite. Want ik slaap toch iets langer. Nadeel is wel dat de trein volzit met allemaal grijskoppen, soortgenoten dus. Mannen die sukkelig achter bazige vrouwen aansjokken met een rugzakje om. Ook zie je veel opa’s en oma’s met kleinkinderen, die vaak alles mogen zoals veel herrie maken, die continu lief worden aangekeken. Maar soms ook een ganse gemeenschap die zit te mopperen. Toen ik vorige week op een keuzedag mijn leeftijdgenoten hoorde mopperen op de NS, de OV kaart, de vertragingen (die er niet was) en de OV-poortjes dook ik van schaamte diep weg in mijn jas. Hier wil ik niet bijhoren. Een dalkaart en 7 keuzedagen kost € 74,50. Na 2 keuzedagen heb ik € 64,60 terugverdient. Wat een luxe. Hier ga ik veel van genieten. Die kaart wel te verstaan. Je hoort mij niet mopperen.