Cruisende grijskoppen

Voor het eerst zagen we in Rotterdam er een van dichtbij: een cruiseschip. Cruisen schijnt de meest vervuilende tak van vakantiesport te zijn. Dat begrijp ik wel toen ik dit zag. Maar eigenlijk is de hele vakantie tak van sport dat. Het was ook druk in de omgeving. Bussen reden af en aan voor de excursiegangers. Waarschijnlijk een snelle rondleiding Kinderdijk om daar een set houten klompen te kopen. Grote koelvrachtauto’s, nota bene helemaal uit Slovenië, kwamen het schip bevoorraden. Er waren ook “vrije” passagiers herkenbaar aan een keycord met identiteitsbewijs. Waarschijnlijk voor toelating tot het onbeperkt eten en drinken.
Ik hoor altijd enthousiaste verhalen in mijn omgeving over het cruisen. Maar toen we deze varende wolkenkrabber zagen wisten C en ik het direct. Niet voor deze grijskoppen.

Advertenties

Op het perron

Ze zijn even lang. Allebei gezegend met grijs haar. De zon schijnt op zijn haar dat al wat dunner wordt. Zij in een crème broek small fit, sneakers en een keurig spijkerjack. Op haar rug  een klein rugzakje. Ze staan op de rand van het perron.
Zij strijkt met haar hand door zijn haren. Hij krijgt een kambeurt. Het volume wordt wat opgeklopt. Gewillig ondergaat hij het. Met wat handige gebaren heeft hij een bos terug. Ze praten wat. Ik kan niet zien wat hij er van vindt.
Als je haar maar goed zit.

Een haarprobleem

beter-langharig-dan-kortzichtig
Toen lang haar een protest was

Van wat zich daarboven op mijn hoofd afspeelt schrok ik wel. Op een foto zag ik de schade. Langzamerhand ontstaat een monnikenrondje ter grootte van een onderzetter. Dit is niet de gave van God waar ik een levenlang voor gebeden heb. Had ik dan toch naar Allah moeten bidden? Al die Islammannen hebben immers koppen vol met haar en dikke zwarte baarden.
Ik ben nog van de generatie ‘beter langharig dan kortzichtig’. Dus koester ik mijn haar en heb geen zin in een kale kop zoals dat nu mode is. De bleke, vaak ongeschoren, schedels met moeder- en zonnevlekken en littekens vind ik niet smakelijk. Haar op je hoofd koester je.

Maar het is onmiskenbaar een feit. Ze zijn niet alleen grijs maar worden ook nog eens dunner. En dan laat ik de ruimte tussen de inplant maar even buiten beschouwing. De gemiddelde kapster maakt er een puinhoop van en alleen mijn vaste kapster Sabine is nog in staat een mooi model te creëren. Je begrijpt mijn schrik toen ze laatst aankondigde dat ze het kappersvak op termijn gaat verlaten. Wie gaat mij knippen direct? Sabine!?

Net nu ik met pensioen ben verlang ik weer terug naar mijn volle en lange kop haar van vroeger. Ik kan nog een staartje laten groeien zoals je dat bij mannen op leeftijd, liefhebber van oude rock en blues, wel eens ziet. Partner C heeft echter aangegeven dat er dan een scheiding gloort anders dan op mijn hoofd. Geen alternatief dus.
Transplantatie laat ik maar zitten. Ik wil elke gelijkenis met Elton John voorkomen. Ouder worden is een zware last. Overal zanikt haar. Uit mijn neus, in mijn oren, op mijn borst en rug. Maar boven op niets, niets, niets, niets.