Digital clean-up, ‘The girl has left the building’ (1)

Screenshot_2017-08-30-17-06-57 fMoet ik niet nadenken over mijn digitale identiteit? Zo noemen hipster ouders dat als ze spreken over hun kind en sociale media. Ik ontdek dat sociale medialevens behoorlijk met elkaar zijn verstrengeld.
Het was een verrassing, het einde van de relatie van mijn zoon. Het waarom ga ik hier niet behandelen. Gaat mij niet aan. Ik ben wel ouderwets. Het is aan of niet aan en in vriendschap, als het stevig aan is geweest, geloof ik niet. Toen ik het hoorde greep ik in reflex mijn telefoon. WhatsAppen is lastig want kan je vrij praten in de groep als er iemand lid is die de groep eigenlijk heeft verlaten? Ik hoefde er niets voor te doen. Dezelfde avond verschenen de eerste mutaties op WhatsApp. Een digitale scheiding is basaal zoals als je uit bijgevoegde, gecensureerde, screenprint kan opmaken. Ik verwijder ook het persoonlijke WhatsApp contact en het is klaar. En de beheerder paste de avatar aan. Dit is het dus.
Instagram is simpel. Ik was met hoge uitzondering toegelaten als volger van mijn ex schoondochter. Zeker als je je account afgeschermd  krijgt als volger behoorlijk zicht op het privé leven. Hup ontvolgen dus en het inkijkje in haar leven is verdwenen. LinkedIn skip ik ook maar nu ik zo bezig ben.
Facebook is lastig. Daar zwerven best wat losse relaties rond. Zelfs nog een ex van mijn andere zoon. Facebook ontvrienden doe je zelden maar wat stellen veel van de contacten eigenlijk voor? Ik twijfel en blijf nog enkele dagen vriend. Maar dan zie ik dat ik zo’n beetje de laatste ben. Ontvrienden dus. En dan zijn digitaal alle banden doorgesneden. Ik ga over op de orde van de dag, ‘the girl has left the building’.
Enkele weken later zie ik dat we in runkeeper ook nog vrienden zijn. Pats, ook die geskipt. Het is als een ‘passenger going bye’ om in obligate Engelse zinnetjes te blijven.

Het zet me aan het denken. Van hoeveel sociale media platforms ben ik wel niet lid, wat is de zin en wat zijn de contacten waard? Ben ik niet eens toe aan evaluatie? Een digitale identiteit? Wordt vervolgd, mijn sociale media doorgaan?

Advertenties

Zijn multinationals terroristen?

Veel bedrijven ontwijken belasting. Denk aan Starbucks, Amazon, Google, Mc Donalds en Facebook. Zelfs artiesten (ooit schoppend tegen het establishment) als U2 en Rolling Stones doen het. En nu is ook de ontwijking van Ikea in kaart gebracht. Superrijken zoals Bil Gates en Mark Zuckerberg geven hun geld weg aan doelen die alleen hen aanstaan. Allemaal met één doel: geen belasting betalen.

Belasting betalen doet de middenklasse. Die hebben geen mogelijkheden om belasting te ontwijken en worden gepakt door de belastingdienst in plaats van geholpen zoals bij de grote bedrijven. Daarmee tasten deze multinationals onze democratie en rechtsstaat aan. Welvaartsverdeling is daar taak voor de democratisch gekozen regering. Wel profiteren van de voorzieningen maar er niet voor betalen is eigenlijk een misdaad. Dat heeft grote gevolgen voor de middenklasse, die zal verdwijnen. Het is een genoegdoening dat deze bedrijven ook afhankelijk zijn van diezelfde middenklasse om hun woekerwinsten te maken. Zo zullen ook zij verdwijnen, en dat is rechtvaardig.

De Swami voor al uw problemen

Swami Laxmana folder
Swami Laxmana folder

Swami Laxmana voor uw gouden kans! Nee, het is geen reclame voor een laxeermiddel. Deze Swami verlost je van alle ellende die je kan bedenken, maar niet harde poep. Tenminste dat staat niet in zijn folder. Deze Swami is van alle markten thuis. Het hebben van pech, geen probleem. Rechtszaak problemen? Bram, je hebt je kans laten gaan. Huwelijks problemen? Sylvie en Raf, jullie hadden een tweede kans. Geld problemen? Jeroen, je zit weer eens te slapen.
Hij is ook 7 dagen per week van 9.00 tot 21.00 beschikbaar. Daar kan toch menig service provider iets van leren.

Is het een gouden kans? Ik heb eens op internet gekeken. Of ik wat meer over onze Swami kon lezen. Dat is niet simpel, het stikt van de Swami’s op internet. Zo is er een Swami Lakshmanananda die veel terugkomt. Nu zijn het allemaal ingewikkelde namen maar deze is al in 2008 overleden. Die heeft dus geen praktijk meer op de Steijnlaan 139. Overigens kom ik de foto van de Swami Lakshmanananda onder tal van verschillende namen tegen.

De Facebook Swami
De Facebook Swami

Op facebook is wel een Swami Laxmana te vinden. Om het herkenbaar te maken op zijn profiel staat deze foto. Of het is de reïncarnatie van Swami Lakshmanananda, die jongens schijnen steeds maar weer terug te komen uit de Swami hemel, of het is zijn kleine zoontje. Zij laatste post zijn: “iam cool and senstive” en “iam cool and friendly all peoples like”. Tsja daar word je ook niet wijzer van. Zijn folder geeft wel aan dat hij Engels spreekt. Ik raak het spoor bijster, 1.750.00 mln hits maar mijn folder Swami is op internet niet te vinden

We zijn gek op mystiek, Boeddhas, hatha-yoga, meditatie, kinderyoga en zwangerschaps yoga, het mystiek lichaam je kan het allemaal niet bedenken. In de 70’er jaren liepen zichzelf respecterende popmuzikanten onder aanvoering van John Lennon, die toen al aardig het spoor bijster was, als malloten achter de Maharishi Mahesh Yogi aan. Zelfs enkele Stones lieten zich tot mijn grote teleurstelling verleiden. Nu zie je het terug in de posters en beelden van Leen Bakker en de tuincentra. De mystiek heeft ook al ‘Jan met de pet’ bereikt. Onze Swami biedt wel 100% garantie. Misschien moet ik toch maar eens mijn gezicht laten lezen. Je weet nooit.

De digitale flats van Web 2.0

Datapakhuis Facebook
Datapakhuis Facebook

Bij een popconcert valt het het meest op. Iedereen ziet de wereld alleen nog maar door het scherm van de smartphone. Alles maar dan ook alles wordt gefilmd en gefotografeerd. Vaak zijn de filmpjes en de foto’s van erbarmelijke kwaliteit. Maar schonen is er niet bij. We slingeren alles op het Web en bekommeren ons niet meer wat en waar het staat. Als iets de wereld heeft veranderd is het wel de digitale diarree die wij via het Web 2.0 met zijn allen hebben uitgestort. You tube, Flickr, Facebook of Hyves het loopt over van de mislukte foto’s en filmpjes.

De grote providers zetten immense datapakhuizen neer om dat allemaal te bewaren. En ergens schijnt er iemand nog aan te verdienen ook. Opslag is geen probleem meer. Ik kan mij nog herinneren, toen ik hoofd automatisering bij Huursubsidie was, dat we speurden naar elke bit om de opslagkosten maar zo laag mogelijk te houden. Nu opslag “niets kost” en is opgeborgen in een ‘verdienmodel’ is dat voorbij.

Eens moet dat toch stoppen? Waar ligt het omslagpunt dat we weer vastigheid in onze digitale uitstoot krijgen. Eigenlijk zou je als burger elk jaar 10 gigabyte in ‘de cloud’ moeten opruimen. Moet je eens zien wat een besparing dat is voor ons milieu. Ik vraag me wel eens af hoe dit door archeologen over 100derden jaren worden geduid. Deze digitale flats.