Een lege ontmoeting

20170706_133831Ik loop in de Dorpsstraat en kijk je aan. Is het hem nu, ken ik je? We passeren en je roept me terug, ‘Gerard!’ Ik kijk om.
‘Verdomd ‘..’. Hoe gaat het? Niet goed, je ziet zo moe. Ik herkende je haast niet.’
Zijn vrouw licht toe. Hij heeft een hele snelle vorm van dementie. Is opgenomen in het verzorgingshuis hier om de hoek.
Je trilt wat met je lippen en staat te trappelen. Het is koud en je moet plassen.
‘Dat is lastig met de incontinentie’ zegt je vrouw. We wisselen wat woorden via je vrouw. Vragen over en weer naar onze kinderen. Je staat er met een grijns naast en murmelt wat voor je uit.
‘Nou we gaan door.’
‘Ja, tot ziens en sterkte.’
Ik wrijf je over je schouders.
Twee jaar geleden zag ik je ook in de Dorpsstraat. Met je dochter. Henk is dood meldde je. Henk, onze collega die marathons liep en barstte van de positieve energie. Meer dan ooit besef ik dat ouder worden afscheid nemen is.
Verdrietig en van slag loop ik door. ‘..’ was altijd scherp, een vakman, maar soms ook een lastpak.
‘..’jij?

Advertenties