Een muziek zoektocht

20190203_125618_1549281026598 (2)Toen ik laatst een docu van de Kinks keek vroeg ik me af waar mijn eerste beleving van de popmuziek lag. Ik kende lang niet alle nummers die langs kwamen. Alhoewel ik wel naar de Kinks luisterde en er zelfs nog een single en langspeelplaat (LP) van heb. Ik heb een herinnering in het hoofd en concreet een eerste LP en single. De herinnering is dat ik op mijn aluminium kettingkast van mijn fiets met cellotape een foto van de Beatles had geplakt. Mijn klasgenoten vonden dat wel vreemd. Ik zat nog op de lagere school dus dat moet in 1963 of 1964 of eerder zijn gebeurd.20190203_125835_1549281050943 (2)Hoewel het begon bij de Beatles koos ik intuïtief toch voor de The Rolling Stones. Mijn eerste single en LP waren van de Stones. ‘It’s all over now’ en de naamloze, mono, debuut LP. Beiden gereleased in 1964. Ergens in 1964 en 1965, ik was toen 13/14 jaar,9 zal ik ze hebben aangeschaft. Ik draaide ze op de pick-up van mijn ouders (tot hun grote ergernis) en kocht later mijn eerste Dual. Grote kans dat het eerste concrete feit dus in 1964 was.
De liefde voor de blues ging dieper in 1971 toen een klasgenoot, die als matroos had gewerkt, zijn uit de States geïmporteerde LP’s van de zwarte blues jongens liet horen. Ofwel Lightnin Hopkins, Elmore James en Buddy Guy met Junior Wells. Een nieuwe wereld ging open. Dank zij de Stones en Rob Prent. In het begin speelde de Stones namelijk voornamelijk bluesklassiekers. Op hun debuut LP staat welgeteld één eigen nummer (Tell me). De link naar originele zwarte blues kwam dus veel later. Maar is al ruim 50 jaar ijzersterk en aanwezig.

Advertenties

Het wordt verdomd stil om me heen

Lil'Ed en Joseph
Lil’Ed en Josep

Als ik mijn ogen dichtknijp hoor en zie ik alles weer voor me:

There is nothing I can do
As you leave me here to cry
There is nothing I can do
As you leave me here to cry
You know my love will follow you
As the years go passing by

Give you all that I own
That’s one thing you can’t deny
Give you all that I own

Lil’ Ed & The Blues Imperials speelt in de vroege morgen het laatste nummer van de 4e set ‘as the years go passing bij’ in bluesclub Rosa’s Lounge. Josep en ik hebben elkaar die avond niet veel gesproken. Ik zat in trance voor het toneel en Josep reikte zonder veel woorden een nieuw flesje bier aan als het mijne leeg was. Het was mijn diepste muziekervaring ooit. Bij het laatste nummer biggelde tranen over mijn wangen, dit is leven. Het was voor mij het hoogte punt van ons muziekleven, live bij het Chicago Blues fest. In de stad waar de Electric gitaarblues is geboren. In de taxi naar huis waren we vervolgens weer druk bezig om Carey onze Amerikaanse vriend, die helemaal flipte op de chauffeur, tot bedaren te brengen.

Josep is helaas niet meer, vanochtend is hij overleden. 38 Jaar lang liep onze vriendschap langs twee lijnen Onze vrouwen, tevens hartsvriendinnen die al meer dan 50 jaar lief en leed delen, en de muziek. Begonnen met de pop en geëindigd met de blues. Terwijl de vrouwen kletsten keken wij muziekfilms en luisterden naar onze laatste aanwinsten. Een caragillos, een biertje erbij Josep een joint en weinig woorden. Weinig woorden. Luisterend naar de muziek keken we naar het spel van Clapton, de Stones en alle grote bluesjongens der aarde. Of naar de zoveelste keer the last walz van the Band. Of we trokken een biljartje in zijn stamkroeg waar het me nooit is gelukt van hem te winnen

Achter Lincoln
Achter Lincoln

Het is een raar stel N en J. Ze trouwden in stilte maar hun zilveren was de leukste bruiloft die ik ooit heb meegemaakt. Met het hele gezin een aantal dagen in Berga, zijn geboortedorp in de Pyreneeën, elke dag feest tot diep in de nacht. Voor ons allen inclusief de kinderen nog altijd een unieke herinnering.

Totdat hij me dus ook naar Chicago sleepte, de levens genieter pur sang.

Niet roken op terras
Niet roken op terras

Ik kan bladzijden vullen met anekdotes. Hoe we in de zwoele avond in het Park achter het standbeeld van Lincoln  zaten met onze coolbox vol bier en een paar zwervers. Of ons bezoek aan het terras waar Josep met zijn sigaret niet op mocht. Terwijl ik schrijf komen er steeds weer dingen op. Weemoedig blader ik nog eens door de foto’s om er een paar aan deze blog te binden. Het heeft geen zin, ik kan ze alleen delen met C en die was er niet bij.

Vorige week waren we nog op bezoek. Ik kreeg zoals vaak een stapel DVD’s mee. Zorgvuldig gekopieerd met zijn herkenbaar handschrift. Opnamen van Blues muziek. Jo Bonamassa, Magic Slim, Koko Taylor etc. Het stapeltje ligt al een week op tafel.

Mijn moeder klaagde ooit dat het zo eenzaam werd om haar heen. Steeds meer familie en kennissen om haar heen verdwenen. Ze bleef als laatste over. In nog geen jaar heb ik twee vrienden verloren. Het wordt eenzamer. Dit krijg ik nooit meer terug.