Het pleintje

Het is nu een verwaarloosd gemeentetuintje. Verboden om te spelen. Plaats van handelen? Ons plein in de Curaçaostraat hoek Arubastraat. 60 Jaar geleden was het nog een echt speelpleintje. Het domein van de straatjeugd. Buitenspelen tot de lantaarns aangaan. Tussen kerst en nieuwjaar brandde bijna permanent het kerstvuur. Kerstbomen worden uit de ramen gegooid en wij slepen ze snel naar de brandstapel. Met opgerolde kranten als fakkels helpen we de ontbranding een handje. Is er geen vuur dan wordt er gevoetbald. Soms met doelen van jassen maar meestal is de regenpijp  het doel. Alle schoten op de pijp tot de knobbel is een punt. Opraaien levert de partijen.
De ramen van de gymzaal zijn gevaarlijk. Flinterdun enkel glas. Het komt wel eens voor dat de ruit sneuvelt. Dat is rennen geblazen en meestal is de bal pleitte.

Op een foto ontbreken auto’s. Naast voetbal op het plein is de straat ook bruikbaar om te putten. Voetbal met een tennisbal en de rioolputten als doel. Hier leerden we de fijnzinnige techniek die NL ooit een groot voetballand maakt. Maar ook tollen met een zweep of priktol. Met krijt worden indrukwekkende hinkeltableaus uitgewerkt. De straat is perfect voor de zeepkisten. Een platte plank met assen en kogellagers. Het verkrijgen van kogellagers lukt slechts enkelen. En echte wieltjes van kinderwagens zijn helemaal onbereikbaar voor het gros. De straat is ons domein. De straat is nu verboden om te spelen. Ja, waar zijn de kinderen eigenlijk gebleven?
Op de beeldbank van de gemeente vind ik nog een foto van de Curaçaostraat in 1930. Wat een stilte.PRKBB00082000001

Advertenties