Van de koude naar de warme oorlog

foto GH koude oorlog
Koude oorlog

Het is oktober 1962, ik ben 11 jaar. Mijn vader zit met zijn oor in de speaker van de radio. We moeten stil zijn. Krakend komen in de huiskamer de laatste berichten door over de Cuba crisis. Ik hoor flarden maar ben te jong om echt te beseffen wat er gebeurt. Ik blader wel vaak door de folder waarin staat wat we moeten doen als de kernoorlog begint. Onder de trap zitten. Dat houdt mij wel bezig want dat kan bij ons niet. Ik ben toch een beetje bang. Mijn vader is bezorgd, bang. Terecht, ze hebben een oorlog meegemaakt en weten dus wat oorlog is. Ik niet. Later lees ik in tal van boeken hoe het daar op het randje bijna misging. Altijd was er die angst voor oorlog. En ineens begon het af te kalven. De muur viel en we dachten dat het eeuwig goed zou gaan. Mijn vader maakte het niet meer mee hij was toen al dood.

20160515_120833
warme oorlog

Ik besef ineens dat ook ik zorgen heb die misschien wel lijken op die van mijn vader. Alleen is er iets veel ergers aan de hand. Zouden we toen met kernbommen de wereld vernietigen, we zijn er nu bijna in geslaagd de wereld te vernietigen zonder. We hebben een klimaatcrisis van ongekende omvang gecreëerd. De temperatuur op aarde loopt supersnel op over de “veilig” geachte grens. Het waterpeil van de zeeën zal sneller stijgen dan we ooit hebben voorzien. De eerste eilandjes zijn inmiddels verzwolgen door de stijgende oceanen. En onder die klimaatcrisis zien we hele volkeren op de loop voor honger en dorst. Oorlogen om water dreigen. Ze bedreigen onze opgebouwde verzorgingsstaat en Rusland begint te knabbelen aan de grenzen van Europa. De wapenwedloop is weer in. Er zijn oorlogen die hele delen van continenten totaal vernietigen. In mij sluit een zelfde angst als mijn vader. Hebben mijn kinderen wel toekomst? Waar wonen hun eventuele kinderen als het wonen 6 meter onder de zeespiegel niet meer verantwoord is?

Mijn vader liet zijn angst niet merken aan mij. Zelfs toen ik linkse sympathieën toonde. Hij leefde pragmatisch door. Genoot van het leven. Wij ook. Dat kan ook niet anders. Op angst kan je niet leven.

Maar hoe keren we deze crisis?

Advertenties

Crisis smeekt om een groots plan

12469355_10208680221951223_3321173706528282699_o
Gefotoshopte foto op Facebook en Twitter

We zitten diep in de vluchtelingencrisis. De financiële-, Griekenland- en Eurocrisis zijn tijdelijk even geparkeerd. Ze liggen te wachten op de plank om te zijner tijd weer op te pakken. Ook in deze crisis worden we overladen met nieuws. Televisie, kranten, radio en sociale media bombarderen ons met nieuws(feiten) en opinies. Iedereen heeft wel een mening.
Rechts, onder leiding van roverhoofdman Wilders, verzint elke dag weer een nieuwe strofe waardoor zijn volgers nog harder hun stenen gooien en varkens(koppen) ophangen. Links onder leiding van Klaver, Samson en Pechtold (die laatste is natuurlijk niet echt links) praten veel goed en kijken weg  van de minder mooie kant van deze crisis om maar zo veel mogelijk tegen te hangen aan Wilders. Op de sociale media moet je oppassen om niet in gefotoshopte beelden te trappen.
Ik word moe van de propaganda oorlog die mij bombardeert.

Politici doen hun best maar zijn hopeloos verdeeld. Wat ik mis is een Marshallachtig plan hoe de (Europese) regering de zaak gaat oppakken. Hoe gaan we zorgen dat ze werk krijgen wat er niet is? Hoe kunnen we de illegalen weer terug krijgen naar hun eigen land? Hoe gaan we om met de demografische consequenties? Hoe gaan we ze huisvesten en hoe gaan we de uitkeringen en extra onderwijsinspanningen opvangen? En hoe stop je de stroom, waar ligt de grens? Hoe beschermen we verworven minderheidsrechten?
Dit jaar kregen we 5 miljard euro terug. Dat geld is weg , staat op de bank of wordt besteed aan vakanties waar we geen vluchtelingen tegen kunnen komen. Veiligheid is het motto dit jaar voor de vakantiegangers. Dat geld hadden we beter kunnen besteden.

Er is behoefte aan een plan, een visie en strategie. Ik denk dat als er een plan is dat de tot nu toe zwijgende meerderheid luid achter de plannen gaat staan en vertrouwen terugkrijgt. En een realistisch eisende meerderheid wordt.

 

 

Glashelder maar niet leeg

Lissabon
Lissabon voorjaar 2015

In 2016 gaat de vluchtelingenstroom weer door. We zullen ook het Midden-Oosten nog verder bombarderen. Er stáán immers nog delen overeind. De temperatuur stopt niet met stijgen. Helga de Leur zal weer vele records melden. We gaan op weg naar verkiezingen. Dus even worden we als domme burgers gezien die je alles kan wijsmaken. Er zullen weer vele crisissen worden gemeld. En als ze er niet zijn dan maken we er wel een. Maar we kunnen dat ook anders beleven. In onze eigen kleine wereld is wel vrede mogelijk. We kunnen ook wel kleine dingen doen voor het milieu. Eens de auto laten staan. Een dag zonder vlees. Zorg voor je omgeving hebben. Genieten van de mensen om je heen. Misschien een hand uitsteken naar iemand die je lang niet hebt gezien. Genieten van een mooi boek, kunstwerk of concert.

Daarom alle beste wensen voor het nieuwe jaar 2016. Lezers, bedankt voor jullie belangstelling en reacties. We hebben de voorspoed zelf in de hand.