ICT, de sluipvervuiler

prineville
Datapakhuis Facebook

De aarde warmt gestaag op naar een niveau dat we niet willen. ICT draagt daar flink aan bij. Overal verrijzen datacenters om onze verslaving aan bits- en bytesopslag te dekken. Ik las laatst dat een auto een uur kan rijden op 1000 Google search opdrachten. Per dag doen we dat op aarde 3.600.000.000 keer en dat kost 750.000.000 ton C02. Dag in dag uit. Nu probeert men de opwarming die al die centra veroorzaken nuttig aan te wenden maar per saldo verhogen we toch de temperatuur. We roemen het gemak van ICT maar beseffen niet wat het kost.

Een bijkomstigheid is natuurlijk dat na de introductie van de smartphone er wereldwijd sprake is van één grote digitale diarreeaanval. We leggen alles vast, bewaren alles en publiceren het op de sociale media. Die dat vervolgens allemaal bewaren. Ooit van Facebook gehoord dat ze jaargang 2016 – x gaan deleten omdat het te veel opslag kost? Nee, want data is tegenwoordig óók veel geld waard. Zelfs als jij het weggooit schijnen ze het nog te bewaren.
Als er over 1000 jaar wordt teruggekeken naar onze generatie, als dat nog kan, zal die waarschijnlijk wel bekend staan als de narcistische generatie. Zoveel selfies en foto’s van elkaar hebben we in de geschiedenis nog nooit genomen.

Ik ga niet beleren want ik doe er ook aan mee. Ik zit immers op Twitter met inmiddels 13.332 tweets, Facebook en sinds kort zelfs Instagram. Daarnaast natuurlijk deze blog ook al weer 301 stuks met foto’s. Inmiddels 670 MB.
Fotograferen doe ik ook en sinds de overstap naar digitaal heb ik 18,3 GB staan op mijn harde schijf. Ofwel 6309 foto’s. Wat moet je daarmee? Terwijl ik nog kritisch ben in schieten en bewaren. Dit staat overigens niet in de cloud.

Dan nu het stichtelijk woord. Beperk je digitale uitbarsting. Gooi eens wat weg. Bewaar niet alles omdat het niets kost terwijl het nu juist heel veel kost. Zoek die DEL knop eens op. Goed voor het milieu en vanuit je luie stoel mogelijk.

Advertenties

Romen Jan, je moet romen!

Jan Lager was op vakantie. Zoals altijd had hij zijn mobiel mee van Bureauwerk. Een fonkelnieuwe Zwartebarrie in een mooi leren uitschuifhoesje. Deze had Jan gekregen tegen inlevering van zijn oude smartphone. Immers, bij een nieuwe computer hoort ook een nieuwe telefoon, nodig of niet. Dus zou Jan ze de ogen wel eens uitsteken daar in Belgenland. De eerste avond! Biertje! Jan schoof zenuwachtig op zijn stoel naar voren want het grote moment was daar. Daar was de inzet. De mannen legden hun IPhone’s, Nokia’s en Androids op tafel. Met prachtige screens ‘you can touch’. Een zucht van genot ging door de ruimte. Totdat Jan zijn nieuwe Zwartebarrie wilde demonstreren. Er viel ineens een ijzingwekkende stilte. Jan’s Zwartebarrie was zo dood als een pier! Romen Jan, je moet romen. Jan transpireerde hevig en zijn vingers gleden van het piepkleine Zwartebarriebedieningsknopje af. Jan heeft immers een scherm dat ‘you can’t touch’. Alle wizz kids probeerden het voor Jan. Maar zelfs Thijs, de computerdeskundige uit het bedrijfsleven, kreeg de Zwartebarrie niet aan de praat.

Bureau werk vindt dat Jan over de grens niet mag tweeten, bellen, mailen en pingen. Alleen als Jan een hartaanval krijgt mag de Zwartebarrie nog worden gebruikt voor het noodnummer. Hoopt hij tenminste. Dit is het nieuwe Bureauwerk, vertrouwen gaat niet over de grens. Nederland – Belgie 0-1.

De wonderlijke wereld van de voorkantoren

De Bureauwerkers hebben een nieuwe computer gekregen. Zoals gebruikelijk met nieuwe computers werken deze niet zo als het behoort. Immers, computermensen zeggen altijd dat het beter wordt maar meestal valt dat wel mee en moet je toch geregeld de computer aan en uitzetten. Nog altijd is dat de beste herstelprocedure ondanks alle fijnzinnige software. Zo ontstond er tussen de Bureauwerker en het voorkantoor van Bureauwerk het volgende gesprek: Lees verder De wonderlijke wereld van de voorkantoren