Wat was is niet meer

dig
Bodensee (foto C. Hoogers)

Soms laat ik me in een discussie over de klimaatcrisis trekken. Zinloos, daar heb ik het hier al over gehad. Doe ik niet meer. Maar kijk ik naar de veranderingen en gevolgen van de klimaatcrisis dan stemt het me somber en machteloos hoe onbekommerd we richting afgrond lopen. Als lemmingen.
Ik discussieer niet of CO2 reductie zinvol is en het medicijn. Wat maakt het uit, het is zo. Ik kijk naar de gevolgen: droogte, effecten op flora en fauna, verdwijnen biodiversiteit, temperatuurstijging, ontbossing, oprukkende exoten, verkeerde maatregen in energieakkoord, etc, etc. En dan heb ik het maar niet over de wereldwijde consumptiegroei.
Het gevoel van urgentie is wereldwijd onvoldoende. We ontkennen het maar beseffen blijkbaar niet dat we er midden in zitten. Ik laat het evengoed, zoals velen, mijn plezier niet bederven. Leven moet immers draaglijk zijn.
Maar kijk toch mensen en observeer, er is iets verschrikkelijks fouts gaande.

Advertenties

Chicago revisited

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Chicago 10 jaar terug

Morgen ben ik met mijn twee zoons op weg naar Chicago. Tien jaar geleden zat ik er met mijn vriend Josep. Waarom? Het bluesfestival natuurlijk. Chicago is de geboortestad van de elektrische blues.
Het is natuurlijk te gek. Een pokkeneind vliegen voor een muziekfestival. Diep in me voel ik een soort wroeging. Vliegen dat is toch geluidshinder en vervuiling. En produceer ik een hoop CO2 terwijl ik altijd een grote mond heb over het milieu? Kan het nog wel? Ik ben ook al naar Spanje gevlogen dit jaar. Ook de mannen hebben al flink wat vliegkm achter de kiezen. Ik maak me klein en zwijg.
Het is lastig, ervaringen opdoen versus vervuilen. Daar weegt geen zonnecel, duurzame bank, kleine auto, A+huis en vegetarische maaltijd tegenop. Ik besef hoe moeilijk het is duurzaam te leven. En anderen de maat te nemen. Dus toch op naar Chicago. Gelukkig is de volgende vakantie fietsen in Duitsland.

Oorlog aan de buitenverwarming

Buitenluchtopwarmingonzin
Buitenluchtopwarmingonzin

De aarde gaat naar de verdommenis. Dat is helder, geen ontkomen aan. Vooral de kleinkinderen van mijn generatie zullen het zeer moeilijk krijgen. Collectief doen we mee aan een wedstrijd in de vernietiging van alles wat mooi en nodig is op onze planeet. Ikzelf doe aan de ene kant mijn uiterste best om minder CO2 uitstoot de produceren maar tegelijk maak ook ik gebruik van het vliegtuig. Een huis met A label, kleine auto, zonnecellen, windaandelen, geld duurzaam ondergebracht en niet elke dag vlees is niet genoeg het tij te keren. Ik probeer het maar ben ook maar eens mens. Toch kunnen we grote stappen maken door met zijn allen een klein stapje te zetten. Waarom weigeren we niet principieel om in de winter buiten te zitten op een terras met buitenverwarming. Het is denk ik gekomen op het moment dat rokers naar buiten moesten. Vaak zijn het toch vaalbleke rokende medeburgers met uitgemergelde gezichten die soms zelfs met een fleecedeken om buiten zitten te stomen. Toch kan ik er met mijn gezond verstand niet bij. We weten alles te verbieden en te reguleren in Europa en dit land. Maar moedwillig de atmosfeer opwarmen vinden we allemaal goed en we werken er zelfs actief aan mee. Bizar. Kom op: REVOLUTIE, OP DE BARRICADEN!