Dat kan mijn kind ook

Veel gehoorde uitspraak bij moderne kunst is “dat kan mijn kind ook”. Terwijl het gros van de hedendaagse prinsjes en prinsessen alleen nog maar creatief is in swipen op hun Ipad. Ik geniet vaak van kunst. Zoals hier het magistrale beeld van Anish Kapoor, Cloud Gate 2004 (10 x 20 x 12,8 meter, 23 mln dollar op basis van giften en sponsoren). In de volksmond, ‘The Bean’. De burgemeester schonk het beeld en het omliggende park aan de stad. Vroeger lag hier een spooremplacement en parkeergarages. Prachtig spiegelen de wolkenkrabbers elke seconde anders in het glanzend staal.
In NL is kunst in de openbare ruimte een moeizame aangelegenheid. Altijd gezeur. Zoveel geld en we hebben nog voedselbanken ook. Aardig was deze tweetwisseling op twitter.
Ik
Blijf het een mooi beeld vinden. Prachtig voorbeeld kunst in openbare ruimte. #Chicago
@annemarierozen
Spiegeltjes en kraaltjes. Een kinderbrein is snel gevuld.
Ik
O dat is dus een hoge zuurgraad.
@annemarierozen
Domme lul
Annemarie ziet kunst dus als spiegels en kraaltjes van onze bestuurders. Wat een armoe.
We hebben vaak zitten te kijken naar de hektiek rond het beeld. Alleen maar blije, verrukte en verbaasde gezichten. Een continue stroom van mensen die trouwfoto’s maken, familiefoto’s of selfies. Gekke bekken treken in de spiegel. Of gewoon staan te genieten. Er moeten inmiddels wel miljoenen foto’s zijn gemaakt.
Dit beeld heeft de stad zoveel prestige, vreugde en schoonheid teruggeven dat niemand meer zonder zou kunnen.P6070034.JPGIn Chicago staan meer grote beelden op lege pleinen. Allemaal in een puike conditie zonder grafity en troep er om heen. Zoals dit beeld van Calder.
Het Millennium park is een groots gebaar van de toen zittende gekozen burgemeester. Een krachtig wapen tegen ons zeurgedrag zou ik zo zeggen. Kom op NL maak ook eens een groot gebaar van schoonheid in je stad. Ondanks de voedselbanken.

Advertenties

Dichterbij kon het niet

Een paar keer in je leven valt alles samen. Waar ik zit? Duizenden mijlen van huis. In Buddy Guy Legends. Aan de muur hangen gitaren met opdracht van alle gitaaarhelden zoals Clapton, Santana, Truks, J.L.Hooker, SRV etc etc. Vitrines vol met Buddy’s awards en prijzen. Ik zit aan een tafeltje met een heerlijke IPA. Bij binnenkomst zag ik hem al schuifelen naar zijn hoek aan zijn eigen bar. Blueslegende Buddy Guy, al weer 82 jaar oud. Fotograferen en film is verboden en iedereen laat hem met rust. Maar hoe graag zou ik zijn hand schudden en op de foto met hem willen.
En dan gebeurt er iets waar je alleen maar van kan dromen. Tijdens het optreden van de tweede band, Toronzo Cannon, staat hij ineens op het toneel. Fancie shirt, witte broek, pet op en hippe schoenen. Zijn stem gaat als een orkaan door de ruimte. In een soort lange ‘bluesrap’ met veel interactie naar publiek. De aanwezigen zijn in vervoering. Misschien oud en stram maar zijn stem is gek genoeg alleen maar beter geworden.
Hij kijkt me recht aan. Drie meter sta ik van hem af. Ik zie hem voor de derde keer in mijn leven. Ruim 48 jaar terug in het voorprogramma van de Rolling Stones en later in Vredenburg Utrecht. Met zijn inmiddels overleden maat Junior Wells. Dichterbij kan ik niet komen. Toch stiekem een paar foto’s. Het is een van de mooiste avonden in mijn leven. Koen en Bram, Chicago, Blues Fest, Bluesclub, Buddy Guy, biertjes. Een droom. Bij het vertrek diep in de nacht zit ik nog even op zijn kruk. Dit vergeet ik nooit.

Ik schreef meerdere keren over Buddy Guy en Bluesfest Chicago. Zie tagwolk rechts.

Chicago revisited

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Chicago 10 jaar terug

Morgen ben ik met mijn twee zoons op weg naar Chicago. Tien jaar geleden zat ik er met mijn vriend Josep. Waarom? Het bluesfestival natuurlijk. Chicago is de geboortestad van de elektrische blues.
Het is natuurlijk te gek. Een pokkeneind vliegen voor een muziekfestival. Diep in me voel ik een soort wroeging. Vliegen dat is toch geluidshinder en vervuiling. En produceer ik een hoop CO2 terwijl ik altijd een grote mond heb over het milieu? Kan het nog wel? Ik ben ook al naar Spanje gevlogen dit jaar. Ook de mannen hebben al flink wat vliegkm achter de kiezen. Ik maak me klein en zwijg.
Het is lastig, ervaringen opdoen versus vervuilen. Daar weegt geen zonnecel, duurzame bank, kleine auto, A+huis en vegetarische maaltijd tegenop. Ik besef hoe moeilijk het is duurzaam te leven. En anderen de maat te nemen. Dus toch op naar Chicago. Gelukkig is de volgende vakantie fietsen in Duitsland.