Dichterbij kon het niet

Een paar keer in je leven valt alles samen. Waar ik zit? Duizenden mijlen van huis. In Buddy Guy Legends. Aan de muur hangen gitaren met opdracht van alle gitaaarhelden zoals Clapton, Santana, Truks, J.L.Hooker, SRV etc etc. Vitrines vol met Buddy’s awards en prijzen. Ik zit aan een tafeltje met een heerlijke IPA. Bij binnenkomst zag ik hem al schuifelen naar zijn hoek aan zijn eigen bar. Blueslegende Buddy Guy, al weer 82 jaar oud. Fotograferen en film is verboden en iedereen laat hem met rust. Maar hoe graag zou ik zijn hand schudden en op de foto met hem willen.
En dan gebeurt er iets waar je alleen maar van kan dromen. Tijdens het optreden van de tweede band, Toronzo Cannon, staat hij ineens op het toneel. Fancie shirt, witte broek, pet op en hippe schoenen. Zijn stem gaat als een orkaan door de ruimte. In een soort lange ‘bluesrap’ met veel interactie naar publiek. De aanwezigen zijn in vervoering. Misschien oud en stram maar zijn stem is gek genoeg alleen maar beter geworden.
Hij kijkt me recht aan. Drie meter sta ik van hem af. Ik zie hem voor de derde keer in mijn leven. Ruim 48 jaar terug in het voorprogramma van de Rolling Stones en later in Vredenburg Utrecht. Met zijn inmiddels overleden maat Junior Wells. Dichterbij kan ik niet komen. Toch stiekem een paar foto’s. Het is een van de mooiste avonden in mijn leven. Koen en Bram, Chicago, Blues Fest, Bluesclub, Buddy Guy, biertjes. Een droom. Bij het vertrek diep in de nacht zit ik nog even op zijn kruk. Dit vergeet ik nooit.

Ik schreef meerdere keren over Buddy Guy en Bluesfest Chicago. Zie tagwolk rechts.

Advertenties

Chicago revisited

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Chicago 10 jaar terug

Morgen ben ik met mijn twee zoons op weg naar Chicago. Tien jaar geleden zat ik er met mijn vriend Josep. Waarom? Het bluesfestival natuurlijk. Chicago is de geboortestad van de elektrische blues.
Het is natuurlijk te gek. Een pokkeneind vliegen voor een muziekfestival. Diep in me voel ik een soort wroeging. Vliegen dat is toch geluidshinder en vervuiling. En produceer ik een hoop CO2 terwijl ik altijd een grote mond heb over het milieu? Kan het nog wel? Ik ben ook al naar Spanje gevlogen dit jaar. Ook de mannen hebben al flink wat vliegkm achter de kiezen. Ik maak me klein en zwijg.
Het is lastig, ervaringen opdoen versus vervuilen. Daar weegt geen zonnecel, duurzame bank, kleine auto, A+huis en vegetarische maaltijd tegenop. Ik besef hoe moeilijk het is duurzaam te leven. En anderen de maat te nemen. Dus toch op naar Chicago. Gelukkig is de volgende vakantie fietsen in Duitsland.

Het wordt verdomd stil om me heen

Lil'Ed en Joseph
Lil’Ed en Josep

Als ik mijn ogen dichtknijp hoor en zie ik alles weer voor me:

There is nothing I can do
As you leave me here to cry
There is nothing I can do
As you leave me here to cry
You know my love will follow you
As the years go passing by

Give you all that I own
That’s one thing you can’t deny
Give you all that I own

Lil’ Ed & The Blues Imperials speelt in de vroege morgen het laatste nummer van de 4e set ‘as the years go passing bij’ in bluesclub Rosa’s Lounge. Josep en ik hebben elkaar die avond niet veel gesproken. Ik zat in trance voor het toneel en Josep reikte zonder veel woorden een nieuw flesje bier aan als het mijne leeg was. Het was mijn diepste muziekervaring ooit. Bij het laatste nummer biggelde tranen over mijn wangen, dit is leven. Het was voor mij het hoogte punt van ons muziekleven, live bij het Chicago Blues fest. In de stad waar de Electric gitaarblues is geboren. In de taxi naar huis waren we vervolgens weer druk bezig om Carey onze Amerikaanse vriend, die helemaal flipte op de chauffeur, tot bedaren te brengen.

Josep is helaas niet meer, vanochtend is hij overleden. 38 Jaar lang liep onze vriendschap langs twee lijnen Onze vrouwen, tevens hartsvriendinnen die al meer dan 50 jaar lief en leed delen, en de muziek. Begonnen met de pop en geëindigd met de blues. Terwijl de vrouwen kletsten keken wij muziekfilms en luisterden naar onze laatste aanwinsten. Een caragillos, een biertje erbij Josep een joint en weinig woorden. Weinig woorden. Luisterend naar de muziek keken we naar het spel van Clapton, de Stones en alle grote bluesjongens der aarde. Of naar de zoveelste keer the last walz van the Band. Of we trokken een biljartje in zijn stamkroeg waar het me nooit is gelukt van hem te winnen

Achter Lincoln
Achter Lincoln

Het is een raar stel N en J. Ze trouwden in stilte maar hun zilveren was de leukste bruiloft die ik ooit heb meegemaakt. Met het hele gezin een aantal dagen in Berga, zijn geboortedorp in de Pyreneeën, elke dag feest tot diep in de nacht. Voor ons allen inclusief de kinderen nog altijd een unieke herinnering.

Totdat hij me dus ook naar Chicago sleepte, de levens genieter pur sang.

Niet roken op terras
Niet roken op terras

Ik kan bladzijden vullen met anekdotes. Hoe we in de zwoele avond in het Park achter het standbeeld van Lincoln  zaten met onze coolbox vol bier en een paar zwervers. Of ons bezoek aan het terras waar Josep met zijn sigaret niet op mocht. Terwijl ik schrijf komen er steeds weer dingen op. Weemoedig blader ik nog eens door de foto’s om er een paar aan deze blog te binden. Het heeft geen zin, ik kan ze alleen delen met C en die was er niet bij.

Vorige week waren we nog op bezoek. Ik kreeg zoals vaak een stapel DVD’s mee. Zorgvuldig gekopieerd met zijn herkenbaar handschrift. Opnamen van Blues muziek. Jo Bonamassa, Magic Slim, Koko Taylor etc. Het stapeltje ligt al een week op tafel.

Mijn moeder klaagde ooit dat het zo eenzaam werd om haar heen. Steeds meer familie en kennissen om haar heen verdwenen. Ze bleef als laatste over. In nog geen jaar heb ik twee vrienden verloren. Het wordt eenzamer. Dit krijg ik nooit meer terug.