De badeend op drift (3)

Op weg naar de rand
Op weg naar de rand

Het is zo ver. Vele handtekeningen verder, inclusief de mijne, is het een feit. 23 Oktober 2015 is mijn laatste werkdag. Ruim 1 jaar eerder dan verwacht. In tegenstelling tot wat ik vorige keer had te melden heb ik een goed gesprek over mijn verzoek gehad met mijn directeur. Ik vond dat uiterst prettig. Eindelijk ging het niet om het verzoek, de procedure, het formulier, de plek maar de wereld er achter. Dank René! Je bent kilometers in mijn achting gestegen. Niet alleen maar een geval zijn maar een mens die keuzes moet/mag maken en daarover wordt bevraagd. Prima!

Tsja, nu dus nog een jaar. Met gemengde gevoelens. Blijdschap omdat ik nooit meer vroeg uit bed de Randstadrail in hoef. Tot opluchting van mijn twittervolgers die het gemopper spuugzat zijn. De stress kwijt zijn. De werkdruk. De kutklussen. De actielijst en de volle mailbox. En eindelijk vaststaat wanneer ik met pensioen ga. Weemoed omdat ik mijn werk en collega’s zal missen. Hoeveel fijne gesprekken heb ik niet gehad en wat is er gelachen en gevochten. Hoeveel lief en leed is niet gedeeld. Hoe fijn is het niet een rijkspand in te gaan en daar iemand te treffen die je kent en met wie je iets kan regelen. Gewoon in de receptie of ophet voorplein. Ik weet nu al dat ik dat ga missen. Net als neer te dalen in mijn vaste flexplekvlek bij Jan en Teun. Te mopperen op de vieze koffie.

Ik heb ook plannen. Mijn familiegeschiedenis gaan opschrijven. Terug gaan naar de plekken waar iets is gebeurd en proberen de herinneringen er uit te trekken. Daar komt ruimte vrij omdat het werk gewist kan worden. Ik heb altijd veel op de hersenpan vertrouwd. Nooit veel opgeschreven. Als ik schreef kon ik het later nooit teruglezen. Ik deed het voornamelijk omdat het wel interessant stond in relatie naar al mijn collega’s die met die mooie schriftjes werkten. In die krochten zit info. Die wil ik gaan ontsluiten.

Denken, denken, loslaten, voorbereiden, afmaken, opbergen, schonen. weemoed, evalueren, afscheid nemen. Er is nog een hoop te doen. Wordt vervolgd.

Advertenties

De Bureauwerker en het formatfetisjisme.

Het is niet meer te stuiten onder de bureauwerkers. Het formatfetisjisme. Wat we ook doen, de bureauwerkers moeten hun hele ‘hebben en houden’ in formats proppen. Wat je in de toekomst wilt doen en of wat je in het verleden deed het maakt niet uit. Alles wordt vastgelegd in k(l)eurige overzichtelijke schema’s.

De formats worden meestal éénmalig gevuld en zelden hoor je er nog iets van. Áls een format meerdere keren wordt gebruikt weten de nijvere bureauwerkers het format iedere keer weer dusdanig te wijzigen dat hergebruik van een ingevuld format wordt afgestraft. Slimme bureauwerkers kopieerden hun wachten op geluk formulieren van het jaar 2013 naar 2014. Dat mag niet, dus blijkt dat er net weer wat meer rubrieken zijn toegevoegd. Bureauwerkpieven zijn gek op formats maar zelden doen ze er iets mee. Door van bureauwerkers een continue stroom ingevulde formats te vragen houden ze de nijvere mieren lekker bezig zodat ze niet lastig worden of al te ondernemend.
De bureauwerkers zijn ook kampioen format bouwen. Soms in Excel en soms in Word. Niets wordt geschuwd. Kleurtjes, lijntjes, automatisch doorzappen in het format. Je kan zien dat ze de Steve Jobs school al lang voorbij zijn. De bureauwerker 2.0 kan zelfs formats bouwen in de sociale media.

Zo begint elk veranderingsproject bij bureauwerk met een zogenaamde nulmeting. In een daartoe speciaal ontwikkeld format wordt dan alles uitgevraagd wat er aan gegevens bestaat. Nuttig of niet, het maakt niet uit. We zijn lekker bezig en hebben het gevoel zelfs nuttig bezig te zijn. Want niets voelt zo goed als een gevuld format.
Het doel is en blijft het vullen van het format. Niet meer en niet minder, dag in dag uit, jaar in jaar uit. Daartoe zijn wij op Bureauwerk.

Disclaimer: Om reden van vertrouwelijkheid kan ik helaas geen afbeeling van een format toevoegen.

De badeend op drift (1)

Op weg naar de rand
Op weg naar de rand

Jarenlang is het werk onder de schuilnaam Bureauwerk een dankbare bron om te schrijven. Er gebeurde van alles en het was altijd lachen. Natuurlijk is het met de naaste collega’s nog altijd fun, maar de organisatie is hopeloos. De eindeloze serie reorganisaties, de 4 jaar nullijn, de vertrekkende medewerkers, nooit eens een jonge nieuwe kracht er bij en de bezuinigingen maken iedereen moe en apathisch. Tot en met 2018 liggen de taakstellingen al vast. De organisatie oogt en voelt als een moede oude man.

In het kader van het sociaal beleid is er een regeling. Tenslotte moeten er veel bureauwerkers geruimd worden. Per saldo krijg je bruto € 75.000 op basis waarvan je maximaal 2 jaar bijzonder verlof kan krijgen. Dit levert Bureauwerk niets op want het gaat uit een ander potje. Dat is het creatieve boekhouden van Bureauwerk.

Veel oudjes stappen in de regeling. De een koestert al trots het akkoord dat op het aanvraagformulier staat. Vanzelfsprekend moet alles netjes bureaucratisch worden onderbouwd, geparafeerd en ondertekend. Er is zelfs een heuse commissie. Hij heeft het dus nu al geregeld. Nog twee jaar werken en dan in de regeling. De ander is ineens over een jaar weg. Die had het in doodse stilte geregeld. Kortom het gonst als een bijenkorf onder de grijskoppen van Bureauwerk.

Ik ben zelf gaan twijfelen. Zal ik het ook maar gaan doen? De gezondheid kraakt wel eens en het werk is steeds minder iets waarvoor je elke morgen vrolijk uit bed springt. Toen ik dit besprak met mijn bureauwerkpieven werd daar afstandelijk op gereageerd. Geen seconde kreeg ik het gevoel dat ze me probeerde af te houden van de gedachte maar wat eerder te willen vertrekken.
Ik kan dat ook wel begrijpen. Jan Lager weg is toch weer een extra fte op de staat geschrapt. En Jan Lager is best duur.  Ik heb mijn besluit nog niet genomen. Is ook niet nodig. Het zou pas ingaan op 1 januari 2016 of een maand eerder. Maar ik ben aan het schuiven. Zelfs ik! Ik houd je op de hoogte. Het badeendje is los en drijft naar de rand.

Onthaasten in Bureauwerk

Bureauwerk en Zen
Bureauwerk en Zen

Het gaat de goede kant op met Bureauwerk. Na jaren van oplopende werkdruk en stress hebben de bureauwerkpiefen besloten dat het tijd wordt voor het grote onthaasten. 2014 Wordt dus goed gestart. De (plas)(werk)druk liep te hoog op en de bureauwerkcollega’s gingen klagen over elkaars plasavonturen. Vooral de mannen moeten weer terug naar het focus op het eigen geslacht en hun plas gaan plegen in rust en contemplatie. Ik ben onder begeleiding in het damestoilet geweest en de dames blijken niet te hoeven te onthaasten. Niet langer dus al rennend tussen twee vergaderingen, maar de tijd nemen om eens lekker te plassen. Er is goed over nagedacht. Gemiddeld 3 keer plassen per dag kost op zijn hoogst 9 minuten productieverlies. Daarmee voorkom je toch mooi dat de gemiddelde bureauwerker (het grijsgehalte is erg groot) al heftig nadruppelend van het urinoir (ook wel “pissijn”, “pissoir”, piesbak of pisbak) naar de wasbak rent. Er hangt ook nog een bordje over vlekken wegborstelen. Dat is nog niet echt begrepen. Vlekken waar? Onthaasten en dan gaan borstelen dat is toch niet echt Zen.