De bureauwerkers en vergaderen

Vergaderwoede
Vergaderwoede

Bureauwerkers zijn gek op vergaderen. Ik ga niet vertellen dat het nutteloos is maar een tandje minder zal zeker niet leiden tot een schipbreuk bij Bureauwerk. De aanblik van een vergaderende horde Bureauwerkers is niet altijd motiverend. Vaak liggen ze onderuit en zijn met alles bezig behalve overleggen. Niets is daarom mooier dan tijdens een vergadering boven het gezelschap uit te stijgen en je collega’s te observeren. In de loop der jaren heb ik verschillende profielen ontwikkeld.

De thermostaat. Komt binnen zet de verwarming maximaal naar beneden en alle ramen open. Vraagt zelden aan collega’s of ze dat erg vinden. Loopt tijdens de vergadering langzaam rood aan.
De jonge surfer. Is tijdens de vergadering vooral bezig met zijn smartphone en/of Ipad. Doet meestal spelletjes, whats app en kijkt even naar de tijdlijn van facebook.
De oude surfer. Als de jonge surfer maar doet in plaats van sociale media zijn mail af. De driftkikker. Ergert zich mateloos aan het in zijn ogen lage niveau van de vergadering. Explodeert eens in de zoveel tijd tot schrik van collega’s.
De zwijger. Zit altijd zwijgend aan. Neemt zelden deel aan discussie en spreekt slechts in het uiterste geval. Niemand weet eigenlijk wat hij komt doen.
De sloddervos. Vergeet altijd zijn stukken of heeft slechts de helft uitgeprint. Lult maar wat in de ruimte.
De bluffer. Heeft zelden de stukken gelezen maar bluft zich wat in het rond door het gesprek behendig in de zijn gewenste richting te buigen.
De aftervergaderaar. Zwijgt maar is vooral actief in de wandelgangen daarna. Heeft dan veel commentaar op collega’s en de voorzitter.
De praatzitter. Praat zelf erg graag en heeft een bloedhekel aan discussie en discours tijdens de vergadering. Veel praten dood elke vorm van participatie en dat is doel. Vaak zijn dit managers die de vergadering voorzitten.
De notulist. Maakt continu verslagen en of aantekeningen op de Ipad. Onduidelijk is wat met al die verslagen gebeurd.
De ontloper. Zorgt voor soms drievoudige afspraken in de agenda. Kiest op allerlaatste moment waar hij naar toe gaat. Zijn vaak managers.
De neuroot. Vindt alles ingewikkeld en zinloos. Snapt het vaak ook niet. Wil eigenlijk geen overleg maar moppert het hardst als er geen overleg is.
De kunstenaar. Droomt veel weg en krabbelt allerlei prachtige kunstwerkjes in de marge van de vergaderstukken.
De opruimer. Gooit bij het verlaten van de vergadering de stukken direct in de vuilnisbak. Ruimt de zaal na afloop netjes op. De meest bureauwerkers hanteren het motto daar hebben we een slaaf voor en laten vaak alle troep staan.
De coach. Tilt de vergadering continu naar metaniveau om vervolgens iedereen de les te lezen dat ze niet naar elkaar luisteren. Brengt ook veel ‘het gevoel’ in. Want over het gevoel valt niet te discussiëren.

Aanvullingen op mijn archetypen zijn natuurlijk altijd welkom.

Advertenties

Machtafstand in Bureauwerk

Vergaderzooi
Vergaderzooi

Ze hadden de hele ochtend zitten vergaderen. Stoom kwam onder de deur uit. Stoelen moesten worden aangesleept. Te veel mensen in een te kleine zaal. Het was zo belangrijk dat er een lunch werd geserveerd. Dat kan weer tegenwoordig. Een jaartje geleden mocht dat niet meer om de bezuinigingen. Maar, er is nu vreemd genoeg weer geld. Als buren van de zaal vinden we zo’n lunch nooit erg. Er blijft altijd wel een banaan of ander stuk fruit over dat wij belangeloos innemen. De bezoekers lieten de zaal zo achter. Het heeft iets feodaals. Nu we weer schoonmakers in Bureauwerk gaan aannemen is hier wel aangegeven hoe groot de kloof is met onze nieuwe collega’s. Via de agenda zocht ik op wie de organisator was van deze vergadering. Ik mailde haar met de bijgevoegde foto:

“Laat niet als aangenaam verpozen de ….”

Eerlijk is eerlijk, ik kreeg ook weer snel antwoord terug.

“Mijn excuses, ik ging ervan uit dat de alle overblijfselen weer zouden worden opgehaald!”

Precies daar ging je van uit. Waarom zou je je collega helpen. Heet zo iets niet een bord voor je kop hebben?

Bureauwerk en de moeder aller versoberingen

Plastic Sanseveria
Plastic Sanseveria

Bureauwerk wordt geteisterd door het versoberingvirus. Iedereen werkt en denkt mee hoe we Bureauwerk nog zuiniger en schraler kunnen maken dan het al is.
Het begon met het advies aan alle bureauwerkers of ze hun dienstreis voortaan 2e klas kunnen maken in plaats van 1e klas. Het gerucht gaat zelfs dat de volgende stap is de dienstreis per voet. Daar zou dan wel weer een geringe zolenvergoeding tegenover staan. Of de bureauwerkpiefen hun ronkende A8’s inleveren voor een kleine goedkopere Hyundai I20 is nog de vraag. De piefen willen eerst de auto echt verslijten voor ze hem vervangen voor een nieuw kleiner en zuiniger exemplaar was de verklaring.

Alles staat ter discussie. Zo zal in de toekomst elke werker 1 pen per jaar worden verstrekt en 24 velletjes toiletpapier. Poepen kan je ook thuis of in het Haagse Bos is de gedachte. Een ander heeft ontdekt dat er echte planten in het gebouw staan. Veel te duur natuurlijk. Dus zullen die worden vervangen door duurzame plastic exemplaren.
Een bureauwerker was wel heel creatief. Die stelde voor dat alle dienstfietsen voortaan maar één wiel hebben. Scheelt slijtage van banden én banden plakken én dus fietsreparaties. En natuurlijk wordt de kunst verkocht want kunst is links en dus fout.
De koffie is een hoofdbreker. Eigenlijk wil men hier kosten voor in rekening brengen. De koffie is echter van dergelijk inferieure kwaliteit dat eigenlijk geld moet worden verstrekt aan diegenen die hun gezondheid daaraan opofferen. Men vreest een koffieopstand bij het innen van een contributie.

Ook is er een bureauwerker die heeft voorgesteld voortaan de zijkanten van het papier te gebruiken. Men is daar zo enthousiast over dat de automatiseringsdienst een startbudget heeft gekregen van € 100.000 om te haalbaarheid te onderzoeken. De dienst zelf had voorgesteld de PC werkplekfactor te verlagen naar 1 PC op de 10 bureauwerkers. Dat bespaart weer papier en tijd van de nijvere werkers.

Bureauwerk verzamelt op deze manier geld om de krakkemikkige Bureauwerkbanken te steunen die zijn verworven. De arme piefen van deze banken moesten hun bonussen inleveren. Dat kan natuurlijk niet en dus is besloten ze 20% loonverhoging te leveren. De meeste bureauwerkers ondergaan de versoberingen gelaten.