Dichterbij kon het niet

Een paar keer in je leven valt alles samen. Waar ik zit? Duizenden mijlen van huis. In Buddy Guy Legends. Aan de muur hangen gitaren met opdracht van alle gitaaarhelden zoals Clapton, Santana, Truks, J.L.Hooker, SRV etc etc. Vitrines vol met Buddy’s awards en prijzen. Ik zit aan een tafeltje met een heerlijke IPA. Bij binnenkomst zag ik hem al schuifelen naar zijn hoek aan zijn eigen bar. Blueslegende Buddy Guy, al weer 82 jaar oud. Fotograferen en film is verboden en iedereen laat hem met rust. Maar hoe graag zou ik zijn hand schudden en op de foto met hem willen.
En dan gebeurt er iets waar je alleen maar van kan dromen. Tijdens het optreden van de tweede band, Toronzo Cannon, staat hij ineens op het toneel. Fancie shirt, witte broek, pet op en hippe schoenen. Zijn stem gaat als een orkaan door de ruimte. In een soort lange ‘bluesrap’ met veel interactie naar publiek. De aanwezigen zijn in vervoering. Misschien oud en stram maar zijn stem is gek genoeg alleen maar beter geworden.
Hij kijkt me recht aan. Drie meter sta ik van hem af. Ik zie hem voor de derde keer in mijn leven. Ruim 48 jaar terug in het voorprogramma van de Rolling Stones en later in Vredenburg Utrecht. Met zijn inmiddels overleden maat Junior Wells. Dichterbij kan ik niet komen. Toch stiekem een paar foto’s. Het is een van de mooiste avonden in mijn leven. Koen en Bram, Chicago, Blues Fest, Bluesclub, Buddy Guy, biertjes. Een droom. Bij het vertrek diep in de nacht zit ik nog even op zijn kruk. Dit vergeet ik nooit.

Ik schreef meerdere keren over Buddy Guy en Bluesfest Chicago. Zie tagwolk rechts.

Advertenties

De cirkel is rond

Het is het eerste popconcert in een lange reeks. Ruim 47 jaar geleden. De Rolling Stones in Amsterdam, de Rai Zuidhal. Ik ben Stones fan. Geen Beatles, dat vond mijn vader mooi vooral Yesterday. De Stones dat schuurde en de Beatles dat was glad en lief. Mijn eerste single en LP zijn van de Stones. ‘It’s al over now’ en de titelloze mono lp. De Rolling Stones zijn er met in het voorprogramma Junior Wells en Buddy Guy. Op de brommer naar Den Haag om kaartjes te kopen bij Paul Acket. Drie stuks ad fl 47,25, inclusief reserveringskosten.  Ik vraag me nog steeds af waarom ik helemaal naar Den Haag moest. Rijen voor de voorverkoop waren er nog niet.
Het bezoek is samen met zus B en broer N. In de hal raak ik B en N al snel kwijt. De menigte in de Amstelhal is niet beleefd. “We want Stones” schreeuwen ze tijdens de support act van Junior Wells en Buddy Guy. Twee bluesgroten die de inspiratie waren van de Engelse rockscene in die tijd. Ik zag deze twee legendes later gelukkig nog een keer goed in Utrecht. In de loop van het concert kruip ik naar voren. Het is altijd een beetje de gewoonte gebleven. Als een volleerde Hekking ben ik in het midden beland en kom zelfs pregnant op de foto in de krant.

Ik zag de Stones nog een keer in 1976 in het oude ADO stadion. Samen met C. Daarna haakte ik af. Black and Blue was de laatste lp die ik kocht. En zo waar met Kerst kreeg ik van mijn zoon de laatste CD, Blue & Lonesome, van de Stones. Ze zijn weer terug daar waar het begon, bij de blues. En voor mij is de cirkel nu rond.

We moeten muzikanten worden

Ik ben die discussies over etnisch profileren, zwarte piet en racisme spuugzat. Natuurlijk is er racisme tussen alle delen van de mensheid en dat zal, vrees ik, altijd zo blijven. Maar er in hoge toon over discussiëren, zielig doen, communicatief profileren en schelden helpt geen ene donder. Ik richt me op de wereld waar het wel lukt om met elkaar te leven en elkaar te inspireren.

DE MUZIEK!!!

In de muziek zien we wel integratie en inspiratie over en weer naar elkaar en culturen in synergie opgaan.
Wat zou de Engelse popmuziek zijn geweest zonder de inspiratie van de zwarte blues? En kregen we met de blanke blues niet de blues? Kijk eens hoe grote goden uit de zwarte en witte blues scene elkaar beïnvloeden en bewonderen.
Kijk eens hoe Ry Cooder de Cubaanse muziek ontdekte en op de wereld zette. De Buena Vista Social Club, wat is dat genieten. Hij deed het later ook met de Afrikaanse muziek. Wie herinnert zich niet de fabelachtige CD Talking Timboektoe waar hij samenspeelde met Ali Farka Toure. Later sloot Toumani Diabaté zich aan en maakte ze de CD ‘In the Heart off the moon’.

Luisteren!!!!

In NL zagen we de inspiratie vanuit de Portugese muziek Waar Nynke Laverman fado zong in het Fries  ‘Sielesalt’. Omgekeerd zong Cristina Branco de gedichten van Slauerhoff  in het Portugees ‘canta Slauerhoff ‘.
En wie herinnert niet wat Paul Simon deed met Afrikaanse muziek in Graceland.
Of luister eens naar Bob Dylan’s  ‘Radio Hour’ en ‘Radio Radio’ CD’s om te begrijpen waar zijn inspiratie ligt.

BUDDY_GUY_01_Clapton
Eric Clapton en Buddy Guy twee grootmachten

Ik ben lang niet compleet, het stikt van de mooie samenwerkingen en inspiratie boosts. Ik word blij als ik Buddy Guy en Eric Clapton elkaar zien omhelzen en samen een prachtige blues hoor spelen. We moeten gewoon allemaal muzikanten worden. Het is/wordt al gedaan!