De magie van het concert

Conor Oberst, Melkweg 2017
Conor Oberst in de Melkweg

Ik heb het één keer geprobeerd: een klassiek concert. Opgevouwen op een klein stoeltje luisterde ik in de kleine zaal van het Concertgebouw naar een pianoconcert. Ik was meteen genezen. Terwijl ik best, heel soms, wel eens een klassiek Cd’tje opzet. Ik ben liefhebber van popconcerten. Herinner me nog wel alle popconcerten in het Concertgebouw zoals Santana, CCR, Melanie of Rory Galagher. Afgelopen zondag ervaarde ik het weer. Popconcerten zijn magisch. Zeker de concerten die eeuwig in je geheugen staan gegrift zijn als een parelsnoer van je leven. Verhalen over de concerten worden steeds mooier en je brein construeert een steeds mooiere happening.
Wat is het? Is het de spanning vooraf. De voorbereiding is immers lang. Het kaartje voor sommige concerten is al maanden van te voren besteld. Is het het geroezemoes en het drinken van een biertje bij aanvang? Is het het magisch moment dat je eindelijk je favoriete artiest ziet opkomen na jaren wachten? Zoals dat eens gebeurde toen ik met B naar Bob Dylan was geweest. Is het het steeds mooier lichtwerk en grafics die tegenwoordig te zien zijn sinds led en laser zijn uitgevonden?
Als de lichten doven ga je op in de muziek en de show. Een blik opzij naar je concertgenoot. Soms een ergernis als er mensen om je heen staan te beppen. De gitaarsolo David Gilmour in de kuip die je koude rillingen bezorgt. De doodse stilte bij Nils Frahm. Of een mooie zomeravond buiten met Damien Rice?
De informele setting. Het delen van de ervaringen? Je kan een woord wisselen wat drinken en als het moet plassen. Pure magie.
Ik heb er al weer drie op het lijstje staan. Nils Frahm, Flogging Molley en vrijdag Sven Hammond. Wat een vooruitzicht!

20171015_213123
Angus and Julia Stone in Afas live

 

Advertenties

We moeten muzikanten worden

Ik ben die discussies over etnisch profileren, zwarte piet en racisme spuugzat. Natuurlijk is er racisme tussen alle delen van de mensheid en dat zal, vrees ik, altijd zo blijven. Maar er in hoge toon over discussiëren, zielig doen, communicatief profileren en schelden helpt geen ene donder. Ik richt me op de wereld waar het wel lukt om met elkaar te leven en elkaar te inspireren.

DE MUZIEK!!!

In de muziek zien we wel integratie en inspiratie over en weer naar elkaar en culturen in synergie opgaan.
Wat zou de Engelse popmuziek zijn geweest zonder de inspiratie van de zwarte blues? En kregen we met de blanke blues niet de blues? Kijk eens hoe grote goden uit de zwarte en witte blues scene elkaar beïnvloeden en bewonderen.
Kijk eens hoe Ry Cooder de Cubaanse muziek ontdekte en op de wereld zette. De Buena Vista Social Club, wat is dat genieten. Hij deed het later ook met de Afrikaanse muziek. Wie herinnert zich niet de fabelachtige CD Talking Timboektoe waar hij samenspeelde met Ali Farka Toure. Later sloot Toumani Diabaté zich aan en maakte ze de CD ‘In the Heart off the moon’.

Luisteren!!!!

In NL zagen we de inspiratie vanuit de Portugese muziek Waar Nynke Laverman fado zong in het Fries  ‘Sielesalt’. Omgekeerd zong Cristina Branco de gedichten van Slauerhoff  in het Portugees ‘canta Slauerhoff ‘.
En wie herinnert niet wat Paul Simon deed met Afrikaanse muziek in Graceland.
Of luister eens naar Bob Dylan’s  ‘Radio Hour’ en ‘Radio Radio’ CD’s om te begrijpen waar zijn inspiratie ligt.

BUDDY_GUY_01_Clapton
Eric Clapton en Buddy Guy twee grootmachten

Ik ben lang niet compleet, het stikt van de mooie samenwerkingen en inspiratie boosts. Ik word blij als ik Buddy Guy en Eric Clapton elkaar zien omhelzen en samen een prachtige blues hoor spelen. We moeten gewoon allemaal muzikanten worden. Het is/wordt al gedaan!

 

24 Mei een belangrijke dag, open die fles

Bob Dylan nu

Ik kreeg voor mijn verjaardag de 4CD ‘Chimes of freedom’. 73 Prachtige liedjes door de meest uiteenlopende artiesten. Van Joan Baez tot Tom Morello en Pete Seeger tot Flogging Molly.

Donderdag 24 mei wordt Bob Dylan 71. Hij is precies 10 jaar ouder dan ik. En hij heeft een immens oeuvre opgebouwd. Vaak herken je de nummers maar heel vaak is het: verrek heeft ie dat ook al geschreven. Prachtige liedjes die je op allemaal verschillende manieren kan spelen. Mr Tambourine man in de snelle uitvoering van bijvoorbeeld the Byrds is totaal anders dan zijn eigen uitvoering. Liedjes die je meezingt en waar je van ontroerd van raakt.

Vorig jaar heb ik hem gezien. Samen met Bram in Rotterdam. Hij gaf een ‘retestrakke’ show. Geen woord gewisseld met het publiek en met een eigen draai aan elk nummer zoals vaak in zijn concerten. De stem schraapt en krast. Het interesseert Bob niets. Hij doet wat hij wil. Of de mensen het mooi vinden of niet. Maar toch ben je onder de indruk, hier staat een van de grootste popartiesten die ooit heeft geleefd. Bob gaat verder in zijn ‘never ending’ tour.

In ben een ‘late adopter’. In mijn platen verzameling staat maar 1 plaat van Dylan. En dat is nog een verzamelaar ook. Vreemd genoeg bracht Bram, mijn jongste zoon, mij weer in contact met Dylan. Via hurricane een nummer van een van zijn beter CD’s: Desire. Ik heb de achterstand in voorraad goedgemaakt. Inmiddels staan er 22cd’s in de kast. Van zijn allereerste tot zijn allerlaatste.

Een Dylan liedje maakt van de slechtste artiest nog een topper. Op mijn verjaardag direct dan ook maar toosten op Dylan.