Dichterbij kon het niet

Een paar keer in je leven valt alles samen. Waar ik zit? Duizenden mijlen van huis. In Buddy Guy Legends. Aan de muur hangen gitaren met opdracht van alle gitaaarhelden zoals Clapton, Santana, Truks, J.L.Hooker, SRV etc etc. Vitrines vol met Buddy’s awards en prijzen. Ik zit aan een tafeltje met een heerlijke IPA. Bij binnenkomst zag ik hem al schuifelen naar zijn hoek aan zijn eigen bar. Blueslegende Buddy Guy, al weer 82 jaar oud. Fotograferen en film is verboden en iedereen laat hem met rust. Maar hoe graag zou ik zijn hand schudden en op de foto met hem willen.
En dan gebeurt er iets waar je alleen maar van kan dromen. Tijdens het optreden van de tweede band, Toronzo Cannon, staat hij ineens op het toneel. Fancie shirt, witte broek, pet op en hippe schoenen. Zijn stem gaat als een orkaan door de ruimte. In een soort lange ‘bluesrap’ met veel interactie naar publiek. De aanwezigen zijn in vervoering. Misschien oud en stram maar zijn stem is gek genoeg alleen maar beter geworden.
Hij kijkt me recht aan. Drie meter sta ik van hem af. Ik zie hem voor de derde keer in mijn leven. Ruim 48 jaar terug in het voorprogramma van de Rolling Stones en later in Vredenburg Utrecht. Met zijn inmiddels overleden maat Junior Wells. Dichterbij kan ik niet komen. Toch stiekem een paar foto’s. Het is een van de mooiste avonden in mijn leven. Koen en Bram, Chicago, Blues Fest, Bluesclub, Buddy Guy, biertjes. Een droom. Bij het vertrek diep in de nacht zit ik nog even op zijn kruk. Dit vergeet ik nooit.

Ik schreef meerdere keren over Buddy Guy en Bluesfest Chicago. Zie tagwolk rechts.

Advertenties

Chicago revisited

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Chicago 10 jaar terug

Morgen ben ik met mijn twee zoons op weg naar Chicago. Tien jaar geleden zat ik er met mijn vriend Josep. Waarom? Het bluesfestival natuurlijk. Chicago is de geboortestad van de elektrische blues.
Het is natuurlijk te gek. Een pokkeneind vliegen voor een muziekfestival. Diep in me voel ik een soort wroeging. Vliegen dat is toch geluidshinder en vervuiling. En produceer ik een hoop CO2 terwijl ik altijd een grote mond heb over het milieu? Kan het nog wel? Ik ben ook al naar Spanje gevlogen dit jaar. Ook de mannen hebben al flink wat vliegkm achter de kiezen. Ik maak me klein en zwijg.
Het is lastig, ervaringen opdoen versus vervuilen. Daar weegt geen zonnecel, duurzame bank, kleine auto, A+huis en vegetarische maaltijd tegenop. Ik besef hoe moeilijk het is duurzaam te leven. En anderen de maat te nemen. Dus toch op naar Chicago. Gelukkig is de volgende vakantie fietsen in Duitsland.

Living with the King of Blues

Een mooie avond in Chicago
Een mooie avond in Chicago

Ik heb hem 4 keer live gezien en welgeteld 7 CD’s en 5 DVD’s van hem. Hij is een van de grote bluesnamen. Het mooie aan BB King was wel dat hij prachtige combinaties heeft gelegd met collega muzikanten en ook de blanke blues brothers. Prachtige optredens met onder andere SRV, Eric Clapton, Buddy Guy, U2, Albert Collins en Kenny Wayne Shepperd. Een bescheiden man met een fantastische uitstraling. Tijdens zijn laatste ‘farewell show’ in 2006 sleurde ik mijn jongens mee naar Rotterdam. “Je moet BB King eens in je leven hebben gezien” was het motto. Dat is gelukkig geregeld. Daarna was hij nog drie keer in NL geloof ik. Zo farewell was het dus niet. Ik zag hem voor het laatst op een prachtige zomeravond, 8 juni 2008, op het ‘Petrillo Music Shell’ in Chicago. Samen met mijn vriend Joseph. Het was meer band dan BB. Zijn optredens en solo’s werden steeds korter. Toch schreeuwden de ruim 100.000 gekke Amerikanen en een paar bluesgekke buitenlanders hem die avond toe. Het was een ontroerend moment. Zijn stem is nooit verdwenen. Tot op het eind gaf hij honderden optredens per jaar. Op de Buddy Guy CD uit 2010 ‘Living proof’ zingen ze samen het nummer ‘Stay around a little longer’. De oudjes halen alles er uit in deze “tranentrekkerblues”. De tekst gaat over hun levens, de Blues, geluk en vriendschap en is prachtig. Ik huil mee vandaag, BB is niet meer. Bedankt grootmeester!

I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Till I got, got a lot more to give
I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Lord knows I love the life I live

This old road’s been so good to me
I’ve been given much more than I ever dreamed
I won’t ever stop playing these blues
That’s what I think He put me here to do

I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Feel like I’ve got a lot more to give
I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Lord knows I love the life I live

So many good friends I’ve lost along the way
I know I’ll meet ‘em again on some uncloudy day
Until then there’s more songs to be sung
We’ve come a long way but we’re a long way from being done

I thank the Lord
I thank the Lord for letting me stay around a little longer
But I feel like I got a lot more to give
I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Lord knows I love the life I live
Thank You, Lord, I love the life I live

You got that right, B, I love the life we live, Buddy
I spend a many nights listening to you play
You still sound good, oh, you too sound good, Buddy
Keep on doing it B

Your nickname is a good name for me
Because I believe you are my buddy
I love the life I live
You’re the best that ever did it and got away with it

Well, thanks a lot
You ain’t done it so bad yourself, old boy
When I’m pushing up daisies, don’t forget
You’re still my buddy

Zie hier een oude blog over BB King, Joseph,

Samen oud worden

Opde fot met Tail Dragger
Op de foto met Tail Dragger

Zoetermeer heeft al jaren een steengoed bluesfestival. Afgelopen weekend was al weer de 22e editie. En we werden gezegend met een heerlijk zonnetje. In de buitenlucht luisteren naar muziek met een biertje bij de hand, wat wil een mens nog meer. In de afgelopen jaren kwam er een keur aan grote blues jongens langs. Julian Sas, John Primer, Eddy “the Chief” Clearwater, Danny Bryant, Eric Steckel, etc. etc.

De blues is een Godsgeschenk. Ik werd niet voor niets Stones fan. Zij brachten me naar de echte blues. Simpele melodieën, teksten en oude negers. Natuurlijk zijn er ook goede blanke bluesgitaristen en -zangers maar het is toch vooral zwarte muziek. De liefde voor de blues bracht mij ooit zelfs tot in Chicago. Maar daar heb ik het hier als eens over gehad.

Tail Dragger in het publiek
Tail Dragger in het publiek

Blues mannen en vrouwen hebben humor en gevoel voor show. Een van de mooiste tekstuitsmijters is wel van de helaas overleden Luther Allison.

“You gonna keep on drinkin’ that bad wine, baby
Even the grass that grows on your grave will be cherry red”

Ha, mooi toch?

De echte blues jongens gaan door tot in de dood. BB King, 88 jaar toert nog steeds. Edddy Clearwater  is ook als weer 79.  En hier sta ik naast Tail Dragger (ofwel James Yancy Jones) de slotact van afgelopen zondag. Echte Chicago Blues, mijn favoriete stroming. Ook al weer 73 jaar. Het was te merken want hij wist het publiek 1,5 uur lang aan zich te kluisteren. Een subliem concert overigens ook door zijn, dat weer wel, geheel blanke Nederlandse begeleidingsformatie. En het geluk kan niet op. Vorige week vierde ik mijn verjaardag in Paradiso met een optreden van Robert Cray. Zondag  een concert van the Queen of Soul  Bettye Lavette in de Boerderij in Zoetermeer. Met haar 68 jaar een ‘jongster’. Maar wat een stem! Dus ik weet zeker dat het genieten wordt. En alsof het niet op kan, een week later Bas Paardekoper, een fantastische bluesgitarist van NL bodem. Ook in de Boerderij.

De blues is still alive, we worden hopelijk samen heel oud.