Living with the King of Blues

Een mooie avond in Chicago
Een mooie avond in Chicago

Ik heb hem 4 keer live gezien en welgeteld 7 CD’s en 5 DVD’s van hem. Hij is een van de grote bluesnamen. Het mooie aan BB King was wel dat hij prachtige combinaties heeft gelegd met collega muzikanten en ook de blanke blues brothers. Prachtige optredens met onder andere SRV, Eric Clapton, Buddy Guy, U2, Albert Collins en Kenny Wayne Shepperd. Een bescheiden man met een fantastische uitstraling. Tijdens zijn laatste ‘farewell show’ in 2006 sleurde ik mijn jongens mee naar Rotterdam. “Je moet BB King eens in je leven hebben gezien” was het motto. Dat is gelukkig geregeld. Daarna was hij nog drie keer in NL geloof ik. Zo farewell was het dus niet. Ik zag hem voor het laatst op een prachtige zomeravond, 8 juni 2008, op het ‘Petrillo Music Shell’ in Chicago. Samen met mijn vriend Joseph. Het was meer band dan BB. Zijn optredens en solo’s werden steeds korter. Toch schreeuwden de ruim 100.000 gekke Amerikanen en een paar bluesgekke buitenlanders hem die avond toe. Het was een ontroerend moment. Zijn stem is nooit verdwenen. Tot op het eind gaf hij honderden optredens per jaar. Op de Buddy Guy CD uit 2010 ‘Living proof’ zingen ze samen het nummer ‘Stay around a little longer’. De oudjes halen alles er uit in deze “tranentrekkerblues”. De tekst gaat over hun levens, de Blues, geluk en vriendschap en is prachtig. Ik huil mee vandaag, BB is niet meer. Bedankt grootmeester!

I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Till I got, got a lot more to give
I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Lord knows I love the life I live

This old road’s been so good to me
I’ve been given much more than I ever dreamed
I won’t ever stop playing these blues
That’s what I think He put me here to do

I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Feel like I’ve got a lot more to give
I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Lord knows I love the life I live

So many good friends I’ve lost along the way
I know I’ll meet ‘em again on some uncloudy day
Until then there’s more songs to be sung
We’ve come a long way but we’re a long way from being done

I thank the Lord
I thank the Lord for letting me stay around a little longer
But I feel like I got a lot more to give
I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Lord knows I love the life I live
Thank You, Lord, I love the life I live

You got that right, B, I love the life we live, Buddy
I spend a many nights listening to you play
You still sound good, oh, you too sound good, Buddy
Keep on doing it B

Your nickname is a good name for me
Because I believe you are my buddy
I love the life I live
You’re the best that ever did it and got away with it

Well, thanks a lot
You ain’t done it so bad yourself, old boy
When I’m pushing up daisies, don’t forget
You’re still my buddy

Zie hier een oude blog over BB King, Joseph,

Advertenties

Samen oud worden

Opde fot met Tail Dragger
Op de foto met Tail Dragger

Zoetermeer heeft al jaren een steengoed bluesfestival. Afgelopen weekend was al weer de 22e editie. En we werden gezegend met een heerlijk zonnetje. In de buitenlucht luisteren naar muziek met een biertje bij de hand, wat wil een mens nog meer. In de afgelopen jaren kwam er een keur aan grote blues jongens langs. Julian Sas, John Primer, Eddy “the Chief” Clearwater, Danny Bryant, Eric Steckel, etc. etc.

De blues is een Godsgeschenk. Ik werd niet voor niets Stones fan. Zij brachten me naar de echte blues. Simpele melodieën, teksten en oude negers. Natuurlijk zijn er ook goede blanke bluesgitaristen en -zangers maar het is toch vooral zwarte muziek. De liefde voor de blues bracht mij ooit zelfs tot in Chicago. Maar daar heb ik het hier als eens over gehad.

Tail Dragger in het publiek
Tail Dragger in het publiek

Blues mannen en vrouwen hebben humor en gevoel voor show. Een van de mooiste tekstuitsmijters is wel van de helaas overleden Luther Allison.

“You gonna keep on drinkin’ that bad wine, baby
Even the grass that grows on your grave will be cherry red”

Ha, mooi toch?

De echte blues jongens gaan door tot in de dood. BB King, 88 jaar toert nog steeds. Edddy Clearwater  is ook als weer 79.  En hier sta ik naast Tail Dragger (ofwel James Yancy Jones) de slotact van afgelopen zondag. Echte Chicago Blues, mijn favoriete stroming. Ook al weer 73 jaar. Het was te merken want hij wist het publiek 1,5 uur lang aan zich te kluisteren. Een subliem concert overigens ook door zijn, dat weer wel, geheel blanke Nederlandse begeleidingsformatie. En het geluk kan niet op. Vorige week vierde ik mijn verjaardag in Paradiso met een optreden van Robert Cray. Zondag  een concert van the Queen of Soul  Bettye Lavette in de Boerderij in Zoetermeer. Met haar 68 jaar een ‘jongster’. Maar wat een stem! Dus ik weet zeker dat het genieten wordt. En alsof het niet op kan, een week later Bas Paardekoper, een fantastische bluesgitarist van NL bodem. Ook in de Boerderij.

De blues is still alive, we worden hopelijk samen heel oud.

Het wordt verdomd stil om me heen

Lil'Ed en Joseph
Lil’Ed en Josep

Als ik mijn ogen dichtknijp hoor en zie ik alles weer voor me:

There is nothing I can do
As you leave me here to cry
There is nothing I can do
As you leave me here to cry
You know my love will follow you
As the years go passing by

Give you all that I own
That’s one thing you can’t deny
Give you all that I own

Lil’ Ed & The Blues Imperials speelt in de vroege morgen het laatste nummer van de 4e set ‘as the years go passing bij’ in bluesclub Rosa’s Lounge. Josep en ik hebben elkaar die avond niet veel gesproken. Ik zat in trance voor het toneel en Josep reikte zonder veel woorden een nieuw flesje bier aan als het mijne leeg was. Het was mijn diepste muziekervaring ooit. Bij het laatste nummer biggelde tranen over mijn wangen, dit is leven. Het was voor mij het hoogte punt van ons muziekleven, live bij het Chicago Blues fest. In de stad waar de Electric gitaarblues is geboren. In de taxi naar huis waren we vervolgens weer druk bezig om Carey onze Amerikaanse vriend, die helemaal flipte op de chauffeur, tot bedaren te brengen.

Josep is helaas niet meer, vanochtend is hij overleden. 38 Jaar lang liep onze vriendschap langs twee lijnen Onze vrouwen, tevens hartsvriendinnen die al meer dan 50 jaar lief en leed delen, en de muziek. Begonnen met de pop en geëindigd met de blues. Terwijl de vrouwen kletsten keken wij muziekfilms en luisterden naar onze laatste aanwinsten. Een caragillos, een biertje erbij Josep een joint en weinig woorden. Weinig woorden. Luisterend naar de muziek keken we naar het spel van Clapton, de Stones en alle grote bluesjongens der aarde. Of naar de zoveelste keer the last walz van the Band. Of we trokken een biljartje in zijn stamkroeg waar het me nooit is gelukt van hem te winnen

Achter Lincoln
Achter Lincoln

Het is een raar stel N en J. Ze trouwden in stilte maar hun zilveren was de leukste bruiloft die ik ooit heb meegemaakt. Met het hele gezin een aantal dagen in Berga, zijn geboortedorp in de Pyreneeën, elke dag feest tot diep in de nacht. Voor ons allen inclusief de kinderen nog altijd een unieke herinnering.

Totdat hij me dus ook naar Chicago sleepte, de levens genieter pur sang.

Niet roken op terras
Niet roken op terras

Ik kan bladzijden vullen met anekdotes. Hoe we in de zwoele avond in het Park achter het standbeeld van Lincoln  zaten met onze coolbox vol bier en een paar zwervers. Of ons bezoek aan het terras waar Josep met zijn sigaret niet op mocht. Terwijl ik schrijf komen er steeds weer dingen op. Weemoedig blader ik nog eens door de foto’s om er een paar aan deze blog te binden. Het heeft geen zin, ik kan ze alleen delen met C en die was er niet bij.

Vorige week waren we nog op bezoek. Ik kreeg zoals vaak een stapel DVD’s mee. Zorgvuldig gekopieerd met zijn herkenbaar handschrift. Opnamen van Blues muziek. Jo Bonamassa, Magic Slim, Koko Taylor etc. Het stapeltje ligt al een week op tafel.

Mijn moeder klaagde ooit dat het zo eenzaam werd om haar heen. Steeds meer familie en kennissen om haar heen verdwenen. Ze bleef als laatste over. In nog geen jaar heb ik twee vrienden verloren. Het wordt eenzamer. Dit krijg ik nooit meer terug.

Gered dank zij haar scherpe nagels…

Signeersessie in Chicago

Op 2 juni was hij in Nederland: Eddy “the Chief” Clearwater. Wat stram op zijn 77e, maar nog altijd scherp als een mes op het toneel. Een bijzonder weerzien. Ik zag hem ook 4 jaar terug op het Chicago Bluesfest. De lange nagels van een uiterst lieve dame redde me daar uit de nood.

Toen Joseph, Gerry en ik terug liepen van het grote veld waar de avondconcerten waren geweest zat hij daar. Eddy “The Chief” had die avond opgetreden en verdomd, daar zat hij CD’s te signeren. Ik raakte volkomen in paniek en rende de platentent op het festivalterrein in om een CD van hem te kopen. Ze waren echter net aan het sluiten. Maar mijn wanhopig “I come from holland” en paniekerig “i want a CD from Eddy” was overtuigend. Met de CD in mijn handen rende ik weer naar de signeertafel waar het rijtje intussen angstig klein was geworden.
En verdomme, ik kreeg dat klote cellofaan er niet van af. Met mijn tanden of mijn nagels, het lukte niet. Het zweet liep mijn nek in. Bijna stond ik op het punt het doosje open te breken totdat een lieve dame het doosje uit mijn hand griste en haar vlijmscherpe nagels in het doosje stak. En roets, gelukkig open!

Gerry maakte de foto maar vergat de flitser aan te zetten. We hadden natuurlijk best een flinke hoeveelheid bier op als je de hele dag in het zonnetje naar de blues zit te kijken. Dat gaat ten koste van de fotografievaardigheden. En mijn instructie zal ook niet echt duidelijk zijn geweest. Later bleek dus de foto zwaar onderbelicht. Totdat ik het gisteren, 4 jaar later, over mocht doen. Nota bene op het stadhuisplein in Zoetermeer. Had ik daarvoor naar de andere kant van de wereld gereisd? Stiekem sloop ik achter de Chief om het signeervak in. C vroeg de aandacht en: pats hebben! Een prachtige foto voor mijn ‘look at me wall’.

Eddy in Zoetermeer

Nog even bedank voor het concert 4 jaar terug en gisteren en gelukzalig kon ik voor het eerst blij zijn met de ZwarteBarrie van Bureauwerk.

Ik heb nu ook de foto.