Bureauwerk en de moeder aller versoberingen

Plastic Sanseveria
Plastic Sanseveria

Bureauwerk wordt geteisterd door het versoberingvirus. Iedereen werkt en denkt mee hoe we Bureauwerk nog zuiniger en schraler kunnen maken dan het al is.
Het begon met het advies aan alle bureauwerkers of ze hun dienstreis voortaan 2e klas kunnen maken in plaats van 1e klas. Het gerucht gaat zelfs dat de volgende stap is de dienstreis per voet. Daar zou dan wel weer een geringe zolenvergoeding tegenover staan. Of de bureauwerkpiefen hun ronkende A8’s inleveren voor een kleine goedkopere Hyundai I20 is nog de vraag. De piefen willen eerst de auto echt verslijten voor ze hem vervangen voor een nieuw kleiner en zuiniger exemplaar was de verklaring.

Alles staat ter discussie. Zo zal in de toekomst elke werker 1 pen per jaar worden verstrekt en 24 velletjes toiletpapier. Poepen kan je ook thuis of in het Haagse Bos is de gedachte. Een ander heeft ontdekt dat er echte planten in het gebouw staan. Veel te duur natuurlijk. Dus zullen die worden vervangen door duurzame plastic exemplaren.
Een bureauwerker was wel heel creatief. Die stelde voor dat alle dienstfietsen voortaan maar één wiel hebben. Scheelt slijtage van banden én banden plakken én dus fietsreparaties. En natuurlijk wordt de kunst verkocht want kunst is links en dus fout.
De koffie is een hoofdbreker. Eigenlijk wil men hier kosten voor in rekening brengen. De koffie is echter van dergelijk inferieure kwaliteit dat eigenlijk geld moet worden verstrekt aan diegenen die hun gezondheid daaraan opofferen. Men vreest een koffieopstand bij het innen van een contributie.

Ook is er een bureauwerker die heeft voorgesteld voortaan de zijkanten van het papier te gebruiken. Men is daar zo enthousiast over dat de automatiseringsdienst een startbudget heeft gekregen van € 100.000 om te haalbaarheid te onderzoeken. De dienst zelf had voorgesteld de PC werkplekfactor te verlagen naar 1 PC op de 10 bureauwerkers. Dat bespaart weer papier en tijd van de nijvere werkers.

Bureauwerk verzamelt op deze manier geld om de krakkemikkige Bureauwerkbanken te steunen die zijn verworven. De arme piefen van deze banken moesten hun bonussen inleveren. Dat kan natuurlijk niet en dus is besloten ze 20% loonverhoging te leveren. De meeste bureauwerkers ondergaan de versoberingen gelaten.

 

Advertenties

Dijsselbloem moet burgers volgen

Het circus B begint weer. We gaan ons dus weer opmaken voor meer bezuinigen. Een schouwspel dat we al sinds 2009 aan ons voorbij zien trekken.  Geren door de gangen van de Tweede Kamer, journalisten die staan te wachten op nieuwtjes die er niet zijn, mannetje Pechtold met een deel akkoordje in de knuistjes, etc, etc..
De burger weet al wat het moet doen. Waarschijnlijk hebben zij pragmatisch aan de dis onder het genot van een aardappeltje en slavinkje de beleidslijnen uitgezet. Gelukkig veelal niet gehinderd door betweterige economen. Waar politici het laten afweten door gebrek aan visie en daadkracht zijn de beleidslijnen in menig huishouden helder.

Wat doen ze dan?

Ze draaien hun consumptie terug gelijk met het niveau van de afname van de welvaart. (Al twee jaar daalt in NL de consumptie). Zo ruilde ik zelf mijn dure Audi A4 in voor een zuinige Hyundai en haalde eens goed de hark door mijn verzekeringspakket. En laat ik me niet gek maken door politici die vinden dat het geld alleen maar moet rollen.

Ze sparen en leggen buffers aan. We sparen meer dan ooit ondanks de lage rentes en inflatie. Zelf moet ik constateren dat ik mijn buffer weer keurig op orde heb na de aankoop van mijn nieuwe huis.

Ze lossen hun schulden (vooral extra hypotheekaflossingen nemen opzienbarend toe). Dat laat ik even aan mij voorbij gaan omdat aflossen zo lang de inkomsten en uitgaven met elkaar in evenwicht zijn mijn handelingsvrijheid over mijn geld beperkt.

Individueel kunnen we het dus hartstikke goed. Maar als we collectief anderen de opdracht geven het te doen mislukt het. Vreemd eigenlijk. Misschien moet Dijsselbloem eens stage lopen bij de burger.

De Mark en Jeroen tapes uit het torentje

‘Zo, zijn we er bijna Jeroen?’
‘2,1 miljard, we moeten nog 2,5.’
‘Zo veel??’
‘Ja, dat komt door die $%^bank.’
‘Kunnen we de basisbeurs niet afschaffen?’
‘Hebben we al gedaan door ons leenstelsel.’
‘Oh’
‘Laten we dan de klassen groter maken.’
‘Kan, maar dan moeten we weer langs mannetje Pechtold.’
‘O God nee, dat kan ik niet nogmaals aan.
Ik zie de oogjes al priemen en dat gluiperige glimlachje.’
‘Wat wil de SGP niet?’
‘Porno’
‘Nee dat belasten we niet meer, dan stort de economie in elkaar.’
‘Alcohol?’
‘Nee ook niet, dan kunnen de jongeren helemaal geen kant op.
Ze moeten hun verveling ook weg kunnen drinken.’
‘Kunnen we de vergrijzing niet de schuld geven?’
‘Kan wel, zouden we de pensioenen extra moeten belasten.’
‘Hebben Lubbers en Ruding ook eens gedaan bij het ABP.
Nooit een probleem gegeven.’
‘Ja maar let op hè, die grijskop wint wel in de peilingen.’
‘Oké, dat ook niet.
Ik heb het, eureka!!
We gaan de ABN AMRO verkopen!!!’
‘Wouter zei toen dat het maar tijdelijk was.
En dat het een kroonjuweel was.’
‘Niets waard, maakt alleen maar winst met trucs in de boeken,
deed Zalm als minister ook al,
geen belegger geïnteresseerd.’
‘Maar Wouter….??’
‘Dat zeggen we toch altijd bij overnames.’
‘Als Melanie nu eens minder wegen aanlegt?
Ik wordt gek van die Asphalt Queen.’
‘Oké, goed idee, pakken we daar een half miljard.

Nog 2.’
..
‘Pilsje?’
‘Oké’
‘Werkeloosheidsbelasting, iedereen die niet werkt extra belasten?’
‘Diederik?!’
‘O ja.
..

Demotie, het troetelkind van de crisis

In crisistijd is het er altijd weer: Demotie! Ik erger me mateloos, en voel mij persoonlijk aangesproken, aan de generaliseringen waar die discussie mee gepaard gaat. Ouderen zijn vaak ziek, niet productief en duur. Mijn beeld om mij heen is anders. Ik zie jongeren aanzienlijk meer ziek zijn en vaak afwezig en onbereikbaar zijn op hun “vaste” thuiswerkdagen. En ach, om nou te constateren dat hun productie hoger is. We meten nooit dus een echte onderbouwing hebben we niet. Maar laat ik niet in de val trappen en mee gaan doen in de hetze tussen jong en oud.

Als werkgevers over demotie beginnen heeft dat niets met personeelsbeleid te maken maar puur met ordinaire bezuinigen. In goede tijden wordt jong en oud verwend om het maximale uit de hoogconjunctuur te halen. Zo krijg je tevreden bazen, die zichzelf daarvoor extra belonen, en aandeelhouders. Gaat het slecht dan kan het personeel opdonderen liefst de oudjes want dat bespaard het meeste geld.

Een goed bedrijf zorgt er voor dat jonge en oude medewerkers altijd scherp zijn en worden uitgedaagd. Managers zouden veel meer bezig moeten zijn met de bescherming en ontwikkeling van hun enige kapitaal: de werknemer. Opleiding en mobiliteit binnen de organisatie gedurende je hele loopbaan. De realiteit is anders. Er is nog nauwelijks interesse bijvoorbeeld in GH als 61 jarige medewerker. Het is makkelijk als ik dingen goed doe maar per saldo ben ik al afgeschreven. Iedereen hoopt op een snel pensioen zodat ze de “dure” GH door een goedkope jongere kunnen vervangen.
Als je dat gebrek aan interesse gedurende een lange periode volhoudt krijg je uitgebluste medewerkers. Want ook jongeren worden nauwelijks uitgedaagd. Dat heet loon naar werken. Dat het voor mij anders is, is omdat ik vanuit mijzelf altijd behoefte heb gehad mijzelf te ontwikkelen. Daardoor kan ik rustig door tot ver na mijn 65e. Niet dankzij mijn werkgever maar ondanks mijn werkgever. En dat zou eens moeten veranderen.