Just walking

De aanloop vanuit huis is bijna twee km. Even oversteken op de provinciale snelweg en dan zit ik in het grootste natuurgebied van Zuid-Holland: Het Bentwoud, mijn achtertuin. Als ik er over Twitter krijg ik altijd wel standaard terug dat men geen woud ziet. Klopt, het is een open gesloten stuk natuur. Het plantgoed was jong en heeft tijd nodig. Veel tijd.
Ik wandel eerst door het grote veld met zijn boomcirkels. Elk jaar is er een overheersend “onkruid”. Ooit stond alles vol met margrieten en nu zijn het meer gele bloemen en veel distels. Het is stil. Bezoekers zijn (gelukkig?) nog schaars. Als het waait hoor ik de hoogspanningsleidingen zingen. Het kunstwerk ‘Droom van de Boom’ heeft zijn boom, ooit door vandalen in de brand gestoken, gelukkig weer terug. Populieren, ijken en wilgen winnen het van het onkruid. Er staan fruitbomen en wilde rozen. Nieuwsgierig ben ik naar volgend jaar. Hoeveel cm komt er bij dit jaar? Ik ben ongeduldig.
Vogels zweven boven het land. Ik ben geen kenner. C gaat zich verdiepen. Wil een baardvrouwtje worden. Af en toe kom ik mannen tegen met lange lenzen op zoek naar bijzondere vogels. Ze zitten er al volop. Buizerds, visdiefjes, ransuil, torenvalk, de beflijster, zilverreiger en zelfs lepelaars. Ze hebben het woud al gevonden en ingenomen. Halfweg peuzel ik een Sultana op. Ik twijfel, rechtsaf rondje Moerkapelle of via het fietspad door de golfbaan terug. Gewoon een heerlijke wandeldag. Just walking, ain’t talking zong Bob Dylan ooit.

Advertenties

Trump de klimaatridder?

IMG_1668
In de buurt van Reeuwijk Dorp

Het zal in rechts Nederland en bij de klimaatsceptici goed ontvangen zijn. De plannen van Trump. De reacties zijn hem misschien goed gezind. De captains of industry en de rest van de wereld ziet in dat verduurzaming van de wereld van groot belang is. Ze gaan door. Misschien wel met zoveel succes dat oude man het over een aantal jaren zal claimen als zijn succes.
Nu ik met pensioen ben heb ik soms het gevoel dat ik het allemaal vanaf het bankje moet bezien. Invloed heb je nauwelijks. Ja, ik kan op Twitter een briesje onder de anti wereld en complotdenkers laten opsteken. Maar ik zal ze echt niet op andere gedachten brengen. Misschien moet het ook zo zijn. De derde fase in het leven is er een van genieten en uitrusten. Het is een geschenk. Dus fiets en wandel ik door mijn omgeving. Geniet ik van de prachtige polderlandschappen en nieuwe natuur. Eens te meer besef ik wat een kostbaar goed het is.
Ik mijn omgeving worden veel kinderen geboren de laatste tijd. Zij zullen een aarde krijgen die zwaar onder druk staat. Het is aan ouders, opa’s en oma’s ook voor de toekomst van hun (klein)kinderen te strijden om een duurzame wereld. Maar als je een jonge ouder bent heb je andere zorgen. De school van je kind, de slapeloze nachten en opa en oma. De rustende pensionado, de vermoeide ouder. Wie gaat het doen? Of lezen we Trump maar weer de les.

20170514_143453.jpg
Nieuwe natuur in Bentwoud bij Zoetermeer

Helemaal alleen

img_20161129_123805
Balijbos bij Zoetermeer

Het is de perfecte winterdag. Stralende zon, koud en een staalblauwe lucht. Een uitgelezen dag om te wandelen. Hét grote voordeel van mijn pensioen. Ik heb er dit jaar al ruim 1200 km opzitten. Ik loop vandaag naar Delft. Als ik uiteindelijk in het Balijbos ben beland daalt er een stiltedeken op me neer. Totaal alleen in de natuur. Vogels vliegen verschrikt op als ik langsloop en een gans, voor niemand bang, kijkt mij stoïcijns aan. Via het Bieslandse Bos, ik kom daar  één wandelaar tegen, kom ik in het Delftse Hout. Daar zijn wat meer mensen. En daar is Delft al weer. Binnen de 3 uur.
De dag ervoor deed ik een grote ronde Bentwoud. Ook al doodstil. Iedere keer vraag ik me af waar de mensen toch zijn. Oké, er werkt een groot deel. Maar er zijn toch ook veel mensen vrij? Zijn ze funshoppen, hangen ze thuis voor TV, passen ze op de kleinkinderen of liggen ze op een yogamatje te mediteren? Misschien moet ik het maar koesteren. Door de week is de natuur, die eigenlijk van niemand is, toch een beetje van mij.

Vriend van het Bentwoud, met stemrecht

P6160083.JPG
Bentwoud Zoetermeer

Ik wandel er veel, zeker twee keer per week. Het ligt in mijn achtertuin: het Bentwoud. Ruim 20 jaar is er aan gewerkt en langzamerhand kan de natuur eindelijk aan de gang. Logisch dat ik ‘Vriend van het Bentwoud’ ben geworden. Voor € 10 ben ik ook nog eens stemmend lid. Dus ging ik vol verwachting naar de eerste gebruikersplatformbijeenkomst. In het buurthuis van Benthuizen. Ruim 40 deelnemers, veelal grijze mannen, zijn aanwezig. Er zijn meer vrienden dan vriendinnen. Bijeen gehouden door de boswachter die zo’n beetje de spin in het web is van het gezelschap.

Een natuurgebied aanleggen is geen geringe opgave. Er liggen een aantal gemeentes omheen die je op een lijn moet krijgen en de provincie toen nog samen met Dienst Landelijk Gebied legt het aan en Staatsbosbeheer beheert.
Zo’n lap natuur kent conform de hedendaagse opvatting van de natuur als verdienmodel ook nog eens veel gebruikers. Er is een golfbaan (een flinke hap namaaknatuur met gemillimeterd gras), een landgoed waar de baas van Zeeman schijnt te gaan wonen, fietsers, wandelaars met en zonder honden (max 3 toegestaan), trimmers, paardrijders, modelvliegtuigclub, etc etc.

In de vergadering merk ik al snel dat hier sprake is van een geolied gebruikersplatform. Iedereen kent elkaar en het wordt me duidelijk dat er ook ambtenaren van omliggende gemeentes aanwezig zijn. Zij beheren de budgetten en zijn de scheidsrechters voor de ingediende wensen. Zoals fietsenhekjes, paden naamgevingbordjes (elk pad heeft wel een naam) , dubbele leuning over een m.i. vrij nutteloze brug, etc, etc. De boswachter heeft nagenoeg geen geld. De regeringen onder Rutte hebben Staatsbosbeheer deskundig leeggeroofd de afgelopen jaren. Natuur is immers links.
Als nieuwkomer word ik niet verwelkomd. Ik zit tweede rang achter de voorzitter want aan de tafel zitten de gesettelde vergadertijgers met hun stukken, keurig in mapjes opgeborgen. Ze schikken niet in. Gelukkig fluistert mijn buurvrouw me af en toe wat achtergrondinformatie in. Het is toch een leuke avond. De bejaardenvertegenwoordiger pleit voor aandacht voor de oudjes. Dat ben ik dus besef ik ineens. Daar zit mijn vertegenwoordiger! Goede paden en verlichting is zijn speerpunt. Ik vraag me af hoe hij dat weet. Toch stelt het me gerust. Als ik direct aan de rollator moet is er zorggedragen voor een goed parcours.
Een ex DLGer, hydroloog, vertelt een boeiend verhaal over de waterhuishouding. Want zoals vaak wil diezelfde provincie een hoek van het natuurgebied afsnoepen door er een provinciale weg aan te leggen. En dat kan gevolg hebben voor de kwel van zout water.

Helaas waren er geen stemmingen. Na bijna drie uur vergaderen fiets ik toch met gemengde gevoelens naar huis. Over het verlichte fietspad, als enige bejaarde. Ik blijf maar een wandelende en minder een vergaderende vriend. Maar wel met stemrecht!

Ik heb al eens eerder geblogd over het Bentwoud.

20160514_160446.jpg
Bentwoud Zoetermeer