Hier gaat iets mis

32104749_1678317168882168_7175326279145619456_n‘Leuk ding die haas, zullen we hem mollen?’
‘Die oren kunnen er af toch?’
‘Ja, maar dan moet je een zaag hebben.’
‘Halen we toch even van thuis.’
‘Jongens, waar gaan jullie met die zaag naartoe?’
‘Naar Bentwoud pa even zagen.’
‘Oke niet te laat maken hé.’
Zzzggghh Zzzzggghh
‘Zo, die zijn er mooi af toch?’
‘Cool man chill.’
‘Goed gedaan, wat nu?’
‘Laten we die hekjes ook omzagen. We staan er nu toch.’
‘En die zaag mieteren we in de bosjes.’
‘Nee joh weer meenemen anders wordt Pa boos.’
‘Ok’

Advertenties

Just walking

De aanloop vanuit huis is bijna twee km. Even oversteken op de provinciale snelweg en dan zit ik in het grootste natuurgebied van Zuid-Holland: Het Bentwoud, mijn achtertuin. Als ik er over Twitter krijg ik altijd wel standaard terug dat men geen woud ziet. Klopt, het is een open gesloten stuk natuur. Het plantgoed was jong en heeft tijd nodig. Veel tijd.
Ik wandel eerst door het grote veld met zijn boomcirkels. Elk jaar is er een overheersend “onkruid”. Ooit stond alles vol met margrieten en nu zijn het meer gele bloemen en veel distels. Het is stil. Bezoekers zijn (gelukkig?) nog schaars. Als het waait hoor ik de hoogspanningsleidingen zingen. Het kunstwerk ‘Droom van de Boom’ heeft zijn boom, ooit door vandalen in de brand gestoken, gelukkig weer terug. Populieren, ijken en wilgen winnen het van het onkruid. Er staan fruitbomen en wilde rozen. Nieuwsgierig ben ik naar volgend jaar. Hoeveel cm komt er bij dit jaar? Ik ben ongeduldig.
Vogels zweven boven het land. Ik ben geen kenner. C gaat zich verdiepen. Wil een baardvrouwtje worden. Af en toe kom ik mannen tegen met lange lenzen op zoek naar bijzondere vogels. Ze zitten er al volop. Buizerds, visdiefjes, ransuil, torenvalk, de beflijster, zilverreiger en zelfs lepelaars. Ze hebben het woud al gevonden en ingenomen. Halfweg peuzel ik een Sultana op. Ik twijfel, rechtsaf rondje Moerkapelle of via het fietspad door de golfbaan terug. Gewoon een heerlijke wandeldag. Just walking, ain’t talking zong Bob Dylan ooit.

Trump de klimaatridder?

IMG_1668
In de buurt van Reeuwijk Dorp

Het zal in rechts Nederland en bij de klimaatsceptici goed ontvangen zijn. De plannen van Trump. De reacties zijn hem misschien goed gezind. De captains of industry en de rest van de wereld ziet in dat verduurzaming van de wereld van groot belang is. Ze gaan door. Misschien wel met zoveel succes dat oude man het over een aantal jaren zal claimen als zijn succes.
Nu ik met pensioen ben heb ik soms het gevoel dat ik het allemaal vanaf het bankje moet bezien. Invloed heb je nauwelijks. Ja, ik kan op Twitter een briesje onder de anti wereld en complotdenkers laten opsteken. Maar ik zal ze echt niet op andere gedachten brengen. Misschien moet het ook zo zijn. De derde fase in het leven is er een van genieten en uitrusten. Het is een geschenk. Dus fiets en wandel ik door mijn omgeving. Geniet ik van de prachtige polderlandschappen en nieuwe natuur. Eens te meer besef ik wat een kostbaar goed het is.
Ik mijn omgeving worden veel kinderen geboren de laatste tijd. Zij zullen een aarde krijgen die zwaar onder druk staat. Het is aan ouders, opa’s en oma’s ook voor de toekomst van hun (klein)kinderen te strijden om een duurzame wereld. Maar als je een jonge ouder bent heb je andere zorgen. De school van je kind, de slapeloze nachten en opa en oma. De rustende pensionado, de vermoeide ouder. Wie gaat het doen? Of lezen we Trump maar weer de les.

20170514_143453.jpg
Nieuwe natuur in Bentwoud bij Zoetermeer

Helemaal alleen

img_20161129_123805
Balijbos bij Zoetermeer

Het is de perfecte winterdag. Stralende zon, koud en een staalblauwe lucht. Een uitgelezen dag om te wandelen. Hét grote voordeel van mijn pensioen. Ik heb er dit jaar al ruim 1200 km opzitten. Ik loop vandaag naar Delft. Als ik uiteindelijk in het Balijbos ben beland daalt er een stiltedeken op me neer. Totaal alleen in de natuur. Vogels vliegen verschrikt op als ik langsloop en een gans, voor niemand bang, kijkt mij stoïcijns aan. Via het Bieslandse Bos, ik kom daar  één wandelaar tegen, kom ik in het Delftse Hout. Daar zijn wat meer mensen. En daar is Delft al weer. Binnen de 3 uur.
De dag ervoor deed ik een grote ronde Bentwoud. Ook al doodstil. Iedere keer vraag ik me af waar de mensen toch zijn. Oké, er werkt een groot deel. Maar er zijn toch ook veel mensen vrij? Zijn ze funshoppen, hangen ze thuis voor TV, passen ze op de kleinkinderen of liggen ze op een yogamatje te mediteren? Misschien moet ik het maar koesteren. Door de week is de natuur, die eigenlijk van niemand is, toch een beetje van mij.