Living with the King of Blues

Een mooie avond in Chicago
Een mooie avond in Chicago

Ik heb hem 4 keer live gezien en welgeteld 7 CD’s en 5 DVD’s van hem. Hij is een van de grote bluesnamen. Het mooie aan BB King was wel dat hij prachtige combinaties heeft gelegd met collega muzikanten en ook de blanke blues brothers. Prachtige optredens met onder andere SRV, Eric Clapton, Buddy Guy, U2, Albert Collins en Kenny Wayne Shepperd. Een bescheiden man met een fantastische uitstraling. Tijdens zijn laatste ‘farewell show’ in 2006 sleurde ik mijn jongens mee naar Rotterdam. “Je moet BB King eens in je leven hebben gezien” was het motto. Dat is gelukkig geregeld. Daarna was hij nog drie keer in NL geloof ik. Zo farewell was het dus niet. Ik zag hem voor het laatst op een prachtige zomeravond, 8 juni 2008, op het ‘Petrillo Music Shell’ in Chicago. Samen met mijn vriend Joseph. Het was meer band dan BB. Zijn optredens en solo’s werden steeds korter. Toch schreeuwden de ruim 100.000 gekke Amerikanen en een paar bluesgekke buitenlanders hem die avond toe. Het was een ontroerend moment. Zijn stem is nooit verdwenen. Tot op het eind gaf hij honderden optredens per jaar. Op de Buddy Guy CD uit 2010 ‘Living proof’ zingen ze samen het nummer ‘Stay around a little longer’. De oudjes halen alles er uit in deze “tranentrekkerblues”. De tekst gaat over hun levens, de Blues, geluk en vriendschap en is prachtig. Ik huil mee vandaag, BB is niet meer. Bedankt grootmeester!

I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Till I got, got a lot more to give
I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Lord knows I love the life I live

This old road’s been so good to me
I’ve been given much more than I ever dreamed
I won’t ever stop playing these blues
That’s what I think He put me here to do

I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Feel like I’ve got a lot more to give
I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Lord knows I love the life I live

So many good friends I’ve lost along the way
I know I’ll meet ‘em again on some uncloudy day
Until then there’s more songs to be sung
We’ve come a long way but we’re a long way from being done

I thank the Lord
I thank the Lord for letting me stay around a little longer
But I feel like I got a lot more to give
I thank the Lord for letting me stay around a little longer
Lord knows I love the life I live
Thank You, Lord, I love the life I live

You got that right, B, I love the life we live, Buddy
I spend a many nights listening to you play
You still sound good, oh, you too sound good, Buddy
Keep on doing it B

Your nickname is a good name for me
Because I believe you are my buddy
I love the life I live
You’re the best that ever did it and got away with it

Well, thanks a lot
You ain’t done it so bad yourself, old boy
When I’m pushing up daisies, don’t forget
You’re still my buddy

Zie hier een oude blog over BB King, Joseph,

Advertenties

Samen oud worden

Opde fot met Tail Dragger
Op de foto met Tail Dragger

Zoetermeer heeft al jaren een steengoed bluesfestival. Afgelopen weekend was al weer de 22e editie. En we werden gezegend met een heerlijk zonnetje. In de buitenlucht luisteren naar muziek met een biertje bij de hand, wat wil een mens nog meer. In de afgelopen jaren kwam er een keur aan grote blues jongens langs. Julian Sas, John Primer, Eddy “the Chief” Clearwater, Danny Bryant, Eric Steckel, etc. etc.

De blues is een Godsgeschenk. Ik werd niet voor niets Stones fan. Zij brachten me naar de echte blues. Simpele melodieën, teksten en oude negers. Natuurlijk zijn er ook goede blanke bluesgitaristen en -zangers maar het is toch vooral zwarte muziek. De liefde voor de blues bracht mij ooit zelfs tot in Chicago. Maar daar heb ik het hier als eens over gehad.

Tail Dragger in het publiek
Tail Dragger in het publiek

Blues mannen en vrouwen hebben humor en gevoel voor show. Een van de mooiste tekstuitsmijters is wel van de helaas overleden Luther Allison.

“You gonna keep on drinkin’ that bad wine, baby
Even the grass that grows on your grave will be cherry red”

Ha, mooi toch?

De echte blues jongens gaan door tot in de dood. BB King, 88 jaar toert nog steeds. Edddy Clearwater  is ook als weer 79.  En hier sta ik naast Tail Dragger (ofwel James Yancy Jones) de slotact van afgelopen zondag. Echte Chicago Blues, mijn favoriete stroming. Ook al weer 73 jaar. Het was te merken want hij wist het publiek 1,5 uur lang aan zich te kluisteren. Een subliem concert overigens ook door zijn, dat weer wel, geheel blanke Nederlandse begeleidingsformatie. En het geluk kan niet op. Vorige week vierde ik mijn verjaardag in Paradiso met een optreden van Robert Cray. Zondag  een concert van the Queen of Soul  Bettye Lavette in de Boerderij in Zoetermeer. Met haar 68 jaar een ‘jongster’. Maar wat een stem! Dus ik weet zeker dat het genieten wordt. En alsof het niet op kan, een week later Bas Paardekoper, een fantastische bluesgitarist van NL bodem. Ook in de Boerderij.

De blues is still alive, we worden hopelijk samen heel oud.

Oude mannen die maar niet van ophouden weten

Platenmaatschappijen zijn aardig bezig de CD markt tot de laatste CD uit te wringen. Eigenlijk kopen alleen oude mannen zoals ik nog CD’s. Niets is namelijk lekkerder het CD boekje door te bladeren en alle details van de CD te bestuderen. Zoiets vind je niet op een MP3tje. Het is wel altijd goed even te wachten met de aanschaf van nieuwe releases want na een een jaartje en soms al een half jaartje liggen de CD’s al voor half geld in de aanbiedingsbakken. Zo kocht ik laatst de “nieuwe” van Buddy Guy ‘Living Proof’ uit 2010. De oude Guy, 30 juli 1936 geboren nu dus 76, gaat er flink op te keer. Geen sleet te horen. Op de CD speelt hij samen met BB King, geboren 16 september 1925 en nu dus 85, een prachtnummer ‘Stay around a little longer’. Een prachtig slow blues nummer. De mannen filosoferen wat over hun leven en tokkelen heerlijk op hun gitaar Hun stemmen nog altijd even krachtig.

Het lijkt al weer een mensenleven terug toen ik de Buddy Guy zag in het voorprogramma,  van de Rolling Stones in de Zuidhal, 9 oktober 1970 kosten 15 gulden, te Amsterdam. Guy was met zijn maatje Junior Wells. ‘We want Stones’ schreeuwden de mensen door het optreden. Niet beseffend dat deze 2 mannen nu blueshistorie zijn.
Buddy Guy zag ik later nog eens op de bluesestafette in Utrecht. En B.B King zag ik het meest recent in de plaats waar de ‘Electric Blues’ is geboren namelijk tijdens het Chicago Blues festival in 2008, samen met mijn muziekvriend Joseph (net opa geworden).

De mannen zijn niet te verslijten. Geregeld spelen ze samen met jongeren. Ze toeren over de wereld alsof ze een beginnend bandje zijn. Zo zie je, Blues gaat nooit verloren en oud worden kan ook leuk zijn. Als er maar passie is.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Buddy_Guy
http://nl.wikipedia.org/wiki/B.B._King