Blanke kaffer wordt mens

indexPBIA0PY3
Eskimostel nu mensenstel

We mogen niet meer de omschrijving eskimo, kaffer, zwarte, bruine, blauwe of neger bezigen. Dat ligt allemaal zeer gevoelig. Slavernij hè. Het zal wel, als mensen het vervelend vinden dan maar niet meer doen. Bij eskimo en neger vind ik dat overdreven maar al la. Maar wat noemen ze mij nu? Bleke Bet mag niet want dat is schelden. Zeiden ze vroeger vaak tegen mij. Kon me kwaad maken. Nu ben ik een grijskop of babyboomer. Interesseert me niets. Ze doen maar. Maar ik heb natuurlijk geen slavernij in de familie gehad. Ik heb wel moeite met blanke. Ik vind het inhoudsloos. Blank staat in de van Dale voor helderwit: de blanke sneeuw, niet bevlekt, niet gekleurd: het blanke ras; onder water staand: de straten stonden blank.
Daar word ik even weggezet. Helderwit is wel mooi. Maar ik ben niet helder meer. Ouderdomsvlekken, wratten, littekens je kent dat wel. Dus als ze zeggen blanke zitten ze me eigenlijk te sarren. Zo zak, je bent wel blank maar lekker niet meer sneeuwwit. Ik ga er net zo als Sylvana van huilen. Looser daar sta je dan. Ja, en niet bevlekt dat is alleen Maria.
Het blanke ras is niet gekleurd lees ik. Maar ik ben juist wel gekleurd net zo als veel “blanke” medeburgers. Eigenlijk zijn alle niet blanken kleurlingen. Een witte medeburger is albino, mag dat wel?
Kortom gezeur van overspannen zeurpieten. Zullen we voortaan iedereen gewoon mens noemen? En alle omschrijvingen die het leven kleur gaven maar vergeten?

 

Advertenties

De jongerencrisis

Hoe is het met de crisis? We groeien weer dus het gaat “goed”. En zoals vaak, meer economische groei = toenemende schade aan onze aarde. Dat gaat dus minder goed. Maar daar maken de rekenmeesters zich niet druk om.

Om die groei te bereiken hebben we allemaal een jasje uitgetrokken. De één natuurlijk meer dan de ander. Ik ben vergeten wat een salarisverhoging is en mijn pensioen is niet meer gegroeid sinds 2008. Daarnaast werken de ouderen langer door om de jongeren nog even van het werk te houden. Toch valt mijn schade mee. Ons vermogen is virtueel gekrompen, vaak een gevolg van de waardedaling van de stenen, maar ik heb nog altijd vermogen. Volgens mij zit de echte pijn bij de jongeren. Jeugdwerkeloosheid, onvoldoende betaalbare woningen, schrappen prestatiebeurs, vervallen rechtszekerheid baan waar vooral jongeren last van hebben , een dreigende klimaatcrisis, etc., etc.

Opvallend is dat de jonge generatie het pikt. Dat kan twee oorzaken hebben. Ze zien het niet of het houdt ze niet bezig. Bij dat laatste zijn ze tevreden met wat ze hebben. Dat is nog niet zo gek want ik bespeur bij veel jongeren om me heen aanzienlijk meer tevredenheid met wat ze hebben dan bij de oude generatie die nog wel wat last heeft van overconsumentisme. Daarnaast zijn ze erg creatief om met weinig geld maximaal resultaat en tevredenheid te scoren. Veelal gebruik makend van nieuwe mogelijkheden op internet. Maar, het zou ook kunnen dat ze het niet zien. Dan is een waarschuwing op zijn plaats. Pas op nieuwe generatie let op je zaak, laat je niet wegzetten! Geloof niet altijd in pressiemiddelen van de sociale media. Politici lachen om 150.000 handtekeningen of een jolige demonstratie via Facebook. Daar worden ze echt niet wakker van. Trek de tegels en de klinkers maar eens uit de vloer. Het wordt tijd. Niet alle proletariërs ter wereld verenigt u maar alle jongeren ter wereld sta op!

Hoe lang moet ik nog?

Oude manEen wat jongere collega tweep verkneukelde zich laatst over het gedrag van de ouderen. Een ander die ik volg retweette het en zo kwam het in mijn timeline.

 “Net zoiets als: ‘ik moet nog 10 jaar.’ Werk is zoiets als je tijd uitzitten? Of: ‘leuke dingen doe je na je pensioen’ tja”

Het is een beetje ‘bon ton’ vandaag de dag om jong en oud tegen elkaar op te zetten. Eerst waren het de babyboomers en de vergrijzing en nu zijn het de oudjes die geen architect van hun eigen loopbaan en of leven zijn. Mensen die nog moeten of leuke dingen doen pas na hun pensioen. Zo ontzettend 1.0.

De betreffende tweep, ooit volgde ik haar maar haakte af om de vaak zure tweets, vindt zichzelf schijnbaar heel bijzonder. Voor haar is elke dag een feest en doet ze nu alles wat ze later niet wil doen. In het antwoord op mijn reactie gaf ze aan dat we allemaal een leven lang moeten leren. Ik ken dat soort verhalen wel. Klopt allemaal, moet ook maar de harde realiteit is altijd weer anders. In bepaalde fases van je leven kom je überhaupt niet aan leren toe. Werk je te hard, ben je te moe, zijn de kinderen te lastig of laat de gezondheid het even afweten.

Natuurlijk vind ik dit soort opmerkingen ook niet inspirerend. Ik moet niet werken. Of wel? Zou je na een leven werken ook gewoon niet moe zijn? Als je jong bent en 10 jaar heb gewerkt lijken die 40 jaar behoorlijk ver weg. Maar heb je er 40 jaar op zitten dan voelt dat echt wel anders. Simpelweg omdat het fysiek anders aanvoelt. Immers niet elk mens wordt gezond oud. En niet elke kwaal voorkom je met een optimistische levenshouding of alles 2.0 te noemen.

Wat is fout aan verlangen naar je derde levensfase om te doen wat je altijd al had willen doen? Niet elke mens slaagt er immers in altijd maar ondernemend te zijn en de reis om de wereld te maken. Omdat hij zij misschien elke dag moest werken om brood op de plank te hebben. Voor je studerende kinderen bijvoorbeeld . Er zit een grote afstand tussen de ronkende verhalen van HRM functionarissen, lifestyle adviseurs, coaches en andere levensgenieters en de dagelijkse werkelijkheid.

Het helpt niet als we als generaties elkaar belachelijk gaan maken of afzeiken. We zullen elkaar hard nodig hebben om de problemen van vandaag en morgen aan te pakken. Jong en oud kijken immers tegen een aardige puinhoop aan. Het milieu gaat snel achteruit en de financiële wereld is een grote bende.  En de verzorgingsstaat waar ouderen op vertrouwden kalft in snel tempo af. We zullen ons dus op elkaar moeten inleven en samen moeten werken.

Ik heb zelf een leven lang geleerd. Haalde rond mijn 50e nog mijn master. Ben nog steeds zo scherp als een mes. Misschien wel beter dan ooit. Toch merk ik dat ondanks mijn ambitie ik naar de rand van de organisatie drijf. Solliciteren heeft geen zin meer en voor bepaalde klussen ziet men je niet meer staan. Ik lijd er niet onder maar voor veel mensen is dit een bevestiging dat het mooi is geweest. Dan begint het moeten.

Ik ga nog een paar jaar verder. Maar als het zo ver is vind ik het niet erg. Ga ik nog meer leuke dingen doen omdat ik daar nu geen tijd voor heb of gewoon te moe ben van het werk. Net zo als veel ouderen . Just that!