Ode aan het broodje

Als ik de hipsters uit de grote stad mag geloven halen ze elke dag verse broodjes bij dat enige (Turkse) bakkertje op de hoek. Dat Turks benijd ik niet want ik heb nog nooit lekker Turks brood gegeten. Wij doen dat niet alhoewel de bakker op loopafstand zit. De ochtend boterhammen komen uit de vriezer. Meestal donker bruin of multikoren. Als er maar korrels opzitten.
In de Ardennen is dat zonde. Hier ga ik wel naar de bakker. Je moet er wat voor over hebben. Terwijl iedereen slaapt moet je er vroeg uit, douchen en daarna met natte haren de koude ochtend in. De inspanning is het waard. De Belgische broodjes voldoen aan alle eisen van een goed leven. Als je mazzel hebt zijn de wit, luchtig, warm en met een heerlijk hard korstje. Zo krijg je ze in NL niet. Alleen al voor de broodjes is een tocht naar de Ardennen de moeite waard. Vooral ook omdat ik het nog niet heb gehad over de heerlijke vleeswaren, niet op zijn Hollands gesneden leerde ik ooit van een Belgische slager.
“Un petit pain”,doen

Een knipoog van de zon

Dit is mijn 390e blog. En weer over de Ardennen. Alweer? Ja, alweer. Als je er al bijna 25 jaar komt, soms meerdere keren per jaar, dan heb je wel een band. Net een week achter de rug. Waarover moet ik schrijven? De Orvals op het terras in Redu? Nu ook barrel aged. Ons welkom bij Pierre & Françoise de eigenaren van ons gite waar we al weer de 4e of 5e keer zijn en ’s avonds heerlijk dineren met vrienden in hun B&B. De prachtige wandeling die we maakten langs de Semois? Het onwaarschijnlijk mooie polychrome plafond van het kerkje in Laforet? De dagelijkse wandelingen langs de Our en de Lesse? Een flits van een ree? De eerste paddenstoel?
Nee, het weer! Ik ga altijd met het idee het regent elke dag en dan is een droge dag meegenomen. Dit keer was het anders. Een week lang stralende zon, korte broek en T-shirt. Ongekend, dit soort weken hebben we niet veel gehad de afgelopen 25 jaar. Als we dan ook op vrijdag rond 10 uur in de auto stappen begint het te regenen. En wanneer we de snelweg opdraaien is het noodweer daar. Alsof het wil zeggen dit wordt geen gewoonte hè? Over een 2 maanden zit ik met mijn mannen en schoondochter weer in de Ardennen. C zit aan de andere kant van de wereld. Voor dit weer teken ik.

Onder de tag Ardennen (rechts) zijn mijn eerdere blogs te lezen.
Onze gite is hier te vinden

Vergankelijkheid

20170501_142143
Courtil, Ardennen

Het is een prachtig beeld. Het hokje kleurt egaal roestbruin. Het glas is al uit het raampje. Je ziet nog wel de bascule. Het is een weegbrug geweest. Waarschijnlijk voor landbouwers. Niet meer aangesloten op de weg. Lang ook niet gebruikt. Het gras overwoekerd het platform al vanuit de randen. Het verval hindert niemand. Hij staat niet in de weg. Vandalen die de allesbeslissende trap kunnen geven ontbreken hier. Hij kleurt verder bruin. Langzaam maar zeker.