Vergankelijkheid

20170501_142143
Courtil, Ardennen

Het is een prachtig beeld. Het hokje kleurt egaal roestbruin. Het glas is al uit het raampje. Je ziet nog wel de bascule. Het is een weegbrug geweest. Waarschijnlijk voor landbouwers. Niet meer aangesloten op de weg. Lang ook niet gebruikt. Het gras overwoekerd het platform al vanuit de randen. Het verval hindert niemand. Hij staat niet in de weg. Vandalen die de allesbeslissende trap kunnen geven ontbreken hier. Hij kleurt verder bruin. Langzaam maar zeker.

Advertenties

Leven versus de dood

20170321_114427_1490452552943
Begraafplaats in Mortohan
20170321_114756_1490452552240
Omarming

Het is een prachtig kleine begraafplaats in Mortohan, Ardennen. Aan de Semois gelegen, na de kerk links de Rue de la Semois in. Een straatje van 40 meter. Daar zag ik dit tafereel. Het leven omvat de dood. Dat kan alleen maar als je de zaak op zijn beloop laat. De zerken zijn plus minus 150 jaar oud. De tijd die de boom waarschijnlijk nodig had de steen deels te omvatten. Het gebeurde in alle rust zonder geweld in die 150 jaar, beetje voor beetje. Zoals alleen de natuur dat maar kan. Leven versus de dood.

Een zonnetje van geluk

Geluk heeft vaak iets te maken met het weer. Als fanatiek Ardennenganger leef je altijd bijzonder mee met het weer. Mijn omgeving vraagt zich wel eens af of ik niet te depressief ben door steeds maar naar de Ardennen te gaan. Ik geef toe, ik heb dagen sneeuw, regen en mist gezien. In een week geen straaltje zon ontvangen. Maar soms is daar ineens de zon. Zoals afgelopen week toen ik me een welverdiende pensionadovakantie gunde. Lekker buiten de schoolvakanties. Ik wandelde dagen in de doodse stilte met hoogstens af en toe een knipoog van een koe. Genoot van prachtige vergezichten en zonnestralen die laag door de bossen schoten als vuurpijlen. Zag een fantastisch plafond in een klein kerkje onderweg. In mijn huisje genoot ik na afloop van een lekkere trappist. Het was weer mooi in de Ardennen. Tot de volgend keer.

Het kan ook nat zijn in de Ardennen

De relikwieën van het verleden

20160504_162121
Het terras van Maredsous

De bedevaart is veranderd. Niet de abdij en de kerk met een relikwie van Sant Benoit maar het bier van de monniken is de grote trekker geworden. We lopen met drie mensen door de imposante kerk. De terrassen naast de abdij waar het overheerlijke trappistenbier van Maredsous te krijgen is zitten vol. Alle soorten, blond, bruin en triple heerlijk op de tap. Het is genieten onder de stralende mei zon. Toch heerst er een rustige sfeer en is het geen plat vermaak. De monniken doen goede zaken. ‘Bid en werk’ is het motto van de monniken in Maredsous die in gemeenschap leven volgens de regels van de Heilige Benedictus. Het geloof is deels verdwenen maar de bieren verkopen als nooit te voren. Gelukkig verdwijnt de opbrengst niet in de zakken van belasting mijdende topmanagers met hun megalomane bierbrouwerijen. Veel komt weer ten goede aan het andere product van de abdij: hulpverlenen. Zo schenkt ook Chimay een ander magistraal merk de opbrengst aan sociale doelen. We mopperen wel eens op ons Rooms verleden maar hier ben ik toch even stil.