Een knipoog van de zon

Dit is mijn 390e blog. En weer over de Ardennen. Alweer? Ja, alweer. Als je er al bijna 25 jaar komt, soms meerdere keren per jaar, dan heb je wel een band. Net een week achter de rug. Waarover moet ik schrijven? De Orvals op het terras in Redu? Nu ook barrel aged. Ons welkom bij Pierre & Françoise de eigenaren van ons gite waar we al weer de 4e of 5e keer zijn en ’s avonds heerlijk dineren met vrienden in hun B&B. De prachtige wandeling die we maakten langs de Semois? Het onwaarschijnlijk mooie polychrome plafond van het kerkje in Laforet? De dagelijkse wandelingen langs de Our en de Lesse? Een flits van een ree? De eerste paddenstoel?
Nee, het weer! Ik ga altijd met het idee het regent elke dag en dan is een droge dag meegenomen. Dit keer was het anders. Een week lang stralende zon, korte broek en T-shirt. Ongekend, dit soort weken hebben we niet veel gehad de afgelopen 25 jaar. Als we dan ook op vrijdag rond 10 uur in de auto stappen begint het te regenen. En wanneer we de snelweg opdraaien is het noodweer daar. Alsof het wil zeggen dit wordt geen gewoonte hè? Over een 2 maanden zit ik met mijn mannen en schoondochter weer in de Ardennen. C zit aan de andere kant van de wereld. Voor dit weer teken ik.

Onder de tag Ardennen (rechts) zijn mijn eerdere blogs te lezen.
Onze gite is hier te vinden

Advertenties

Vergankelijkheid

20170501_142143
Courtil, Ardennen

Het is een prachtig beeld. Het hokje kleurt egaal roestbruin. Het glas is al uit het raampje. Je ziet nog wel de bascule. Het is een weegbrug geweest. Waarschijnlijk voor landbouwers. Niet meer aangesloten op de weg. Lang ook niet gebruikt. Het gras overwoekerd het platform al vanuit de randen. Het verval hindert niemand. Hij staat niet in de weg. Vandalen die de allesbeslissende trap kunnen geven ontbreken hier. Hij kleurt verder bruin. Langzaam maar zeker.

Leven versus de dood

20170321_114427_1490452552943
Begraafplaats in Mortohan
20170321_114756_1490452552240
Omarming

Het is een prachtig kleine begraafplaats in Mortohan, Ardennen. Aan de Semois gelegen, na de kerk links de Rue de la Semois in. Een straatje van 40 meter. Daar zag ik dit tafereel. Het leven omvat de dood. Dat kan alleen maar als je de zaak op zijn beloop laat. De zerken zijn plus minus 150 jaar oud. De tijd die de boom waarschijnlijk nodig had de steen deels te omvatten. Het gebeurde in alle rust zonder geweld in die 150 jaar, beetje voor beetje. Zoals alleen de natuur dat maar kan. Leven versus de dood.