De dozenmisdaad

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wij de varkens en stront en de Italianen en Spanjaarden dure hammen. Wij de overlast van vliegtuigen vol buitenlanders die op de hub Schiphol alleen maar overstappen. NL biedt wel de vervuilende basis. Het levert wat op maar echt rijk worden we er niet van. Zeker als je de milieuvervuiling meerekent.
We zijn ook een logistiek knooppunt. Dit hebben we mede te danken aan de haven van Rotterdam. Hier worden dagelijks containers, met vooral veel rotzooi, aan wal gebracht. Dat betekent dat wij te maken hebben met absurd veel vrachtverkeer. Dus fijn stof, versleten wegen en afgebeulde bruggen. En een zorgwekkend nieuw fenomeen: de dozen. Veel ruimte hebben we niet maar we slagen er in ook hier de vervuilende industrie binnen te halen. Voornamelijk als planologische vervuiling. Overal wordt het uitzicht benomen door aartslelijke dozen willekeurig neergeploft in ons landschap. Aan de dozen gaat alle creativiteit voorbij. Geen kleurtje, geen grap, geen fijnzinnige afwerking, alles is aartslelijk. Als er al architecten zijn betrokken zou ik ze levenslang onthouding van het schetspotlood willen opleggen. Maar niemand maakt zich druk en daar gaan we dus met de verdozing van NL.

Advertenties

Bekijken of bekeken worden

20171205_162735Laat ik voorop stellen, we hebben een gezellige buurt. Zeker met de helft van de bewoners aan ons plein praten we geregeld en op gezette tijden heffen we het glas. We hebben een Appgroep, de buitenspeelgroep, om dat allemaal te regelen. Toch is er iets vreemds aan ons pleintje: De voorkamers. In ons bungalowwijkje wonen de mensen, op een enkeling na, niet aan straat. Dus, is er een extra kamer aan de straatkant. Meestal een werkkamer en in sommige gevallen zelfs een kleinkindkamer. Die kamers zijn bijna allemaal niet te bezichtigen van buiten.
In de moderne architectuur wordt veel gewerkt met glas. Meer transparantie en licht is het motto. Maar als er glas is gaan we barricaderen. En ook op ons plein wonen de mensen er maar net of het barricaderen begon. Zou dat zijn door gebrek aan tuinen? Het ontwerp van ons huis belet de grootste hobby van de Nederlander: Lelijke schuttingen bouwen, je stukkie barricaderen. In de slechtste gevallen wordt er folie op de ramen geplakt. Maar in andere gevallen zien we rolluiken verschijnen of hermetisch gesloten gordijnen. Ik kan me bij sommige huizen niet herinneren dat de gordijnen ooit zijn geopend. Het maakt de buurt minder gezellig en attractief. Het is ook een soort omgekeerd voyeurisme. Vroeger liep je langs de huizen om naar binnen te gluren. Tegenwoordig word je misschien wel begluurd als je buiten loopt. Heel concreet is dat als er camera’s verschijnen. Ik zou graag wat meer foto’s toevoegen maar ik wil niet aan de privacy van mensen komen. Via Streetview kan dat wel maar het lukt me niet beelden te downloaden. Toch ons pui in transparante versie en daarnaast gesloten.
Wat is de vervolgstap? Wachten op de eerste bewoner die de boel weer dichtgemetseld zoals ooit de mensen in Amsterdam deden om raambelasting te voorkomen?

Een gemiste kans


De mooiste beelden die ik maak, of waar ik zelf het meest tevreden over ben, hebben geen voor-, achter-, boven- en onderkant. Je kan ze op elke manier neerzetten. In de architectuur is dat lastiger. Maar eigenlijk zou een gebouw niet alleen een voorkant moeten hebben. Bij slechte gebouwen is dat zo. En als het gebouw in zijn oorsprong slecht is kan je er een nieuwe gevel tegenaan plakken maar het blijft een waardeloos gebouw. Is het goed, zoals Rijnstraat 8 in Den Haag, dan kan je het bij een renovatie*)  mooier maken. Kijk eens wat men deed aan de kopse kant van dit gebouw. Vroeger was die gesloten met kleine raampjes. Nu is het een glazen wand geworden met een prachtig zicht op Den Haag. Zowel van buitenaf als van binnen een aanwinst.
Dit is de uitbreiding van het Stadhart in Zoetermeer. Cadenza heet het, aan fancy namen geen gebrek. Ofwel de achterkant. De troosteloosheid straalt er vanaf. Een gemiste kans. Je geeft bijvoorbeeld de noordelijke lichtinval weg. Je ontneemt de bezoeker van de winkel even een steelse blik op het plein er onder. Het is een griezelige plek geworden. Een pishoek. Waar je je als vrouw niet veilig voelt. Over 10 jaar plakken we er weer een nieuwe gevel tegen aan. Tegen die tijd zal ik er in een blogje op terugkomen, kansloos. Dit is en blijft een gemiste plek.

*) Oorspronkelijk ontwerp Jan Hoogstadt. Renovatie OMA, Office for Metropolitan Architecture