De badeend over de rand, bedankt!

In chronologische volgorde:

Toon, Athur, Rob, Jan, Veronica, Dick, Boet, Robert, Jos (2x), Cees, Jacques, Marja, Micheline, Jan (2x), Leo, Hans (2x), Rob, Ineke, Henri, Frits, Radbout, Flip, Martin, Hans (2x), Dick, Kathinka, Daan, Eric, Jacques, Rink, Hans, Paul, Wim, Ze, Ignas, Maik, Wim, Marcel, Maya, Hans, Eric, Anneke, Randal, Theo, Job, Herbert, Soeris, Wim, Marlene, Hans, Paul, Lauran, Marius, Rob, Fred, Dirk-Jan, John , Ruud, Hilbert, Johan, Peter, Lenny, Nick, Judith, Ben, Anja, Sija, Pauline, Judith, Jan, Joop, Lia, Maeike, Dirk-Jan, Rinette, Jaap-Jan, Jacques, Paul (2x), Roel, Hans, Guus, Rob, Edwin, Sjaak, Ko, Mariënne, Dick, Franny, Ron, Ria, Ruth, Paul, Eefke, Elly, Fer, Rob, Ben, Harry, Reinoud, Ria, Hannah, Jacques, Joop, Hermien, Jos, Liesbeth, Ed, Arnoud, Dirk, Richard, Bart, Jean, Wijnand, Arie, Mark, Ed, Hans, Ton, Hugo, Auke, Marcel, Francis, Wim, Carole, Fieneke, Karin, Edwin, Jos, Jeannet, Daan, Walter, Delia, Jolanda, Loes, Paul, Anne-Marie, Huib, Barbara, Jasmien, Wil, André, Michela, Marcel, Anne-Marie, Teun, Rolf, Aysin, Peter, Richard, Marcel, Frits, Wim, Coen, Rob, Ineke, Frank, Eva, Mariska, Arie, Michel, Jan, Nienke, Ron, Martijn, Linda, Brigitta, David, Hans, Jaap, Josien, Marien, Paul, José, Mike, Leo, Hans-Peter, Guus, Marieke, Gert, Fred, Cheimaa, Ellen, Dolf, Wim, Sandra, Josephine, Willem, Daniel, Romano, Johan, Leo en ‘last but not leest’ Bertha.

En al die anderen waarvan ik helaas je naam op dit moment (zucht de leeftijd) even ben vergeten.

Ik heb genoten.

Werk was voor mijn blog altijd een belangrijke inspiratiebron. Zie de categorie Bureauwerk. Dit was mijn laatste blog in de serie Bureauwerk. Dus Jan Lager ook bedankt het ga je goed. Mijn blogs gaan natuurlijk gewoon door. Inspiratie komt direct echter uit andere bronnen

Advertenties

De badeend op drift, opruimen (8)

Op weg naar de rand
Op weg naar de rand
Er gebeurt iets geks in mijn hoofd!!

Dagelijks word ik geconfronteerd met mijn vertrek. Iemand vraag het: ‘hoe lang nog?’ ‘Goh nog 81 dagen.’ Dat is best veel, maar in werkdagen stelt het niets voor. Of je doet een klus niet meer zelf maar je opvolgster heeft hem onder haar hoede. Je gaat er ineens niet meer over. Dus niet voor de voeten lopen. Tegelijkertijd beginnen er gaten te vallen in je agenda. Je krijgt het rustiger. Ook niet erg want je kan immers niet full speed doorgaan tot de laatste dag en dan alles laten vallen. Als ik vroeger thuiskom omdat ik het zat ben plaagt mijn zoon me met mijn “spijbelen”. Je hoeft ook minder je hersens te gebruiken. Het is niet meer nodig en wordt ook eigenlijk niet meer van je gevraagd. Mijn motivatie en werklust die nooit een probleem was vloeit weg als water naar de zee.

Dat gekke in mijn hoofd is dat ik het allemaal niet meer belangrijk kan vinden. Ik kijk steeds meer met een totaal andere blik naar het werk en mensen om me heen. Goh wat sloven ze zich allemaal uit. Nemen ze alles serieus? Kijk die eens belangrijk doen. Tsje zo’n jong iemand, hoe kan je hier gelukkig van worden? Precies de dingen die ik enkele maanden geleden zelf ook nog deed.

Maar ze doen helemaal niet gek!

Ik vind het ineens gek!

Ik zat laatst met een collega uittreder in het zonnetje op ons binnenhof. ‘Wat ga jij direct doen? Thuis!’ Hij zei opmerkelijk genoeg: ‘opruimen’. Dat is ook precies wat ik van plan was. Die boeken op mijn kamer die ik niet meer lees of gebruik voor mijn werk die moeten weg. Plaatsmaken voor mijn kunstboeken, de filosofieboeken en de geschiedenis boeken. Een fysieke opruiming van mijn werkzaam verleden dat gingen we allebei als eerste doen. Toen viel het kwartje.Dat ben ik nu dus ook al aan het doen in mijn hoofd; opruimen en plaatsmaken.

Op 24 oktober 2015 ga ik na 39 jaar werken met pensioen. In de serie blogs ‘de badeend op drift’ (categorie de derde fase) kijk ik terug op mijn werkzaam leven. Ik probeer ook te delen en te begrijpen wat het kan zijn en wat het voor je betekent: met pensioen gaan. Stoppen met werken

De badeend op drift, de collega’s (7)

Op weg naar de rand
Op weg naar de rand
Collega’s daar moet ik het toch ook eens over hebben. Ik denk dat ik ze ga missen. Alhoewel er ook stukken niemands verdriet tussen zitten die ik zal missen als kiespijn. Maar de meeste personen waarmee ik mee gewerkt heb waren reuze gezellig en soms ook heel inspirerend. Je voerde er goede gesprekken mee over werk maar ook over privézaken. Daarnaast natuurlijk ontzettend veel gelachen met of zonder borrel.

Er zit wel een verschil in de begintijd van het werk en de laatste jaren. Ten minste dat gevoel heb ik. Wat me vooral opvalt in de tweede helft van mijn loopbaan is dat de contacten zich steeds meer beperkten tot op het werk. Tussen werk en privé kwamen steeds striktere scheidingen. Vanuit de eerste helft heb ik goede vrienden en vriendinnen overgehouden waarmee ik al jaren lief en leed deel.

De laatste jaren neem ik alleen maar afscheid. Directe collega’s gaan weg en verdwijnen meestal uit zicht. Eigenlijk zie je ze alleen nog maar op Facebook langskomen.

Er is ook nog een soort pensionado club van mijn werk. Daar voel ik niet zo veel voor. Eindeloos terugkijken op dat werk en horen wie er nu weer is overleden dat is niets voor mij. Terugkomen op het werk is geen optie. Je ziet het wel eens. Een pensionado komt langs op het werk en kent steeds minder mensen en die degene die hij kent heet geen tijd meer. Daarnaast blijkt over en weer dat je nog maar weinig elkaar te vertellen heb. Nee, als ik de deur achter me sluit dan is het ook definitief voorbij.

De laatste jaren groeit mijn netwerk uit de organisatie. Er komt niet veel nieuws mee bij. Leeftijdsgenoten verdwijnen is ras tempo en jonge aanwas is in mijn directie er niet. Mijn afdeling kreeg steeds meer het karakter van een geriatrische instelling. Dat maakt afscheid nemen ook makkelijk. Niets is vervelender dan alleen maar tussen leeftijdsgenoten te zitten. De spontaniteit het enthousiasme van jeugdige collega’s om me heen is nu juist iets wat ik heb gemist in het sterfhuis waar ik de laatste jaren in werkte. Ook op macro niveau zie je hoe snel de Rijksoverheid aan het verouderen is.

Ballentrui
Ballentrui
De grappen zijn verdwenen. Alles is zakelijk vandaag de dag. Zo herinner ik me dat ik ooit eens een spencer had. Zo’n echte zonder mouwen. Zo een met van die vierhoeken en lijntjes. Zo’n ballenoutfit. Op een dag trok ik hem toch aan naar het werk. Het commentaar van mijn collega’s was niet mis. Ik nam me al voor hem nooit meer aan te trekken.
In de middag was het een beetje weggezakt. Door de omroepinstallatie die in het gehele gebouw hing werden af en toe mededelingen en oproepen gedaan. En ja hoor. Daar ging het meerdere keren die middag: “De heer Hoogers van de Spencer groep toestel 9 a.u.b. De heer Hoogers van de Spencergroep toestel 9”. Eindelijk had ik het door. Ik stormde de gang op en snel trokken alle koppies zich terug in hun kamer. De enige keer dat ik bij een commercieel bedrijf werkte: De Spencer Groep. Die spencer is direct in de zak van Max gegaan. Bedankt collega’s!

De badeend op drift, mijn managers. (6)

Op weg naar de rand
Op weg naar de rand

Ik werk nu 38 jaar. Met het naderend afscheid voor ogen, nog 216 dagen, denk ik automatisch terug aan al die bazen die ik heb versleten. Of misschien mooier, direct leidinggevenden. Ik heb er inmiddels 18 gehad en nr 19 dient zich nog aan. Daar ga ik nog een paar maandjes onder vallen tot oktober. Van de 19 waren er slechts 5 vrouw. Emancipatie heeft in het management nauwelijks plaatsgevonden in al die tijd.

Ik heb eens drie mandjes gemaakt. Mandje één met voorbijgangers. Niets van geleerd, soms irritant lastig en geen respect. Mandje twee goede middenklassers. Goede en slechte dingen maar ook van geleerd en respect. En in het laatste mandje de toppers. Diegenen die er voor in de wieg waren gelegd. Vaak besef je pas veel later hoe goed ze waren.

Ik ben niet makkelijk. Altijd wat te vertellen en een mening klaar. Een goede proefpersoon dus. Een aantal leidinggevenden hebben daar altijd moeite mee gehad, een eigen mening bij een medewerker. Het waren vaste thema’s in mijn functioneringsgesprekken. Zelfs in mijn laatste beoordeling. Trouwens sommigen, als ze het eenmaal waren gewend, draaiden best aardig bij.

Als ik de 18 verdeel dan vind ik in het mandje voorbijgangers er 11. Best veel. Daar had ik in mijn loopbaan dus mee te schaften. Mandje middenklassers bevat er vier en mandje drie, de toppers, drie.

De top drie is mooi verdeeld. Eén aan het begin van mijn loopbaan, één in het midden en één aan het eind. De eerste leerde me gaan tot het gaatje en gaf zelf goed voorbeeld. De tweede gaf mij de ruimte mezelf te ontwikkelen en onze relatie was er een van spanning, sturen en leren en bijstellen. De laatste kwam op het moment toen ik langzaam de laatste fase van mijn loopbaan in schoof. Begrip voor elkaar, geen concurrentie en geïnteresseerd in elkaars verhaal en kennis. De topper is een vrouw (middelste).
Sommigen haalden het bloed onder de nagels vandaan! Soms wist het werk en de gebeurtenis me tot woede te drijven. Met 6 heb ik dan ook flinke ruzies gehad.

Als manager doe je het niet vaak goed. Ik heb het ook zelf 12 jaar gedaan met wisselend succes. Het is buitengewoon moeilijk. Tegenwoordig worden alle problemen op de manager afgeschoven. Alsof de medewerker een infantiele sul is geworden zonder eigen verantwoordelijkheid. Problemen in de zorg of het onderwijs het komt altijd door de managers. Dat gaat me te ver. Want, aan de andere kant, managers zijn soms handig. Al was het alleen al om de medewerker de bescherming te bieden zijn werk naar behoren uit te voeren. Maar ook richting geven en coachen kon soms best nuttig zijn. Daarom toch mooi dat jullie het met me uithielden en ik wat van jullie heb opgestoken.

Volgende keer: mijn collega’s