De magie van het concert

Conor Oberst, Melkweg 2017

Conor Oberst in de Melkweg

Ik heb het één keer geprobeerd: een klassiek concert. Opgevouwen op een klein stoeltje luisterde ik in de kleine zaal van het Concertgebouw naar een pianoconcert. Ik was meteen genezen. Terwijl ik best, heel soms, wel eens een klassiek Cd’tje opzet. Ik ben liefhebber van popconcerten. Herinner me nog wel alle popconcerten in het Concertgebouw zoals Santana, CCR, Melanie of Rory Galagher. Afgelopen zondag ervaarde ik het weer. Popconcerten zijn magisch. Zeker de concerten die eeuwig in je geheugen staan gegrift zijn als een parelsnoer van je leven. Verhalen over de concerten worden steeds mooier en je brein construeert een steeds mooiere happening.
Wat is het? Is het de spanning vooraf. De voorbereiding is immers lang. Het kaartje voor sommige concerten is al maanden van te voren besteld. Is het het geroezemoes en het drinken van een biertje bij aanvang? Is het het magisch moment dat je eindelijk je favoriete artiest ziet opkomen na jaren wachten? Zoals dat eens gebeurde toen ik met B naar Bob Dylan was geweest. Is het het steeds mooier lichtwerk en grafics die tegenwoordig te zien zijn sinds led en laser zijn uitgevonden?
Als de lichten doven ga je op in de muziek en de show. Een blik opzij naar je concertgenoot. Soms een ergernis als er mensen om je heen staan te beppen. De gitaarsolo David Gilmour in de kuip die je koude rillingen bezorgt. De doodse stilte bij Nils Frahm. Of een mooie zomeravond buiten met Damien Rice?
De informele setting. Het delen van de ervaringen? Je kan een woord wisselen wat drinken en als het moet plassen. Pure magie.
Ik heb er al weer drie op het lijstje staan. Nils Frahm, Flogging Molley en vrijdag Sven Hammond. Wat een vooruitzicht!

20171015_213123

Angus and Julia Stone in Afas live

 

Advertenties
Geplaatst in Muziek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Om een fiets

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Strand Hoek van Holland

Kan je nog doorgaan met leven als je schoondochter en kleinkind worden vermoord? Het leven gaat altijd door. Tenzij je kiest voor zelf er uit stappen. Toch zijn mensen wezens die niet snel opgeven maar doorzetten. Een wonderlijk mechanisme van verwerken intens verdriet en levenskracht. Op zoek naar een ander evenwicht.
Het overkomt een oud-collega, Rob, van mij. Al weer enkele jaren terug. Nu heeft hij zijn ervaringen in een blog gezet. Om niet te vergeten, anderen te steunen en op zoek naar een nieuw evenwicht. Het is een indringend verhaal. 
Elke keer als ik het lees voel ik de zwaarte maar ook de verbondenheid tussen al die mensen. Leef ik mee. Voel ik het verdriet.
Het gebeurde toen ik nog werkte. Op de een of andere manier had ik het hele voorval gemist. De krant lees ik zelden op dit soort berichten. Ik kon de relatie dus niet leggen naar Rob met wie ik geregeld goede gesprekken had. Al jaren. Collega’s vergaten mij te informeren. In een killer wordende organisatie uitte ik mijn frustratie in een blog. Schrijven als therapie. Rob schrijft door en wij lezen het. Lezers zijn op dat moment even bij zijn zoon, moeder en familie die hier mee te maken heeft. Een spirituele band.

Rob zijn blog is hier te volgen.

Mijn blog is hier terug te vinden.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: | Een reactie plaatsen

Dit staat op het spel

20170929_141743

Dagpauwoog in Bentwoud

Hij land vlak voor mijn voeten.
De steentjes zijn warm. Nazomer.
De vleugels vouwen zich uit naar de zon.
Wat een schoonheid.
De tekening is verbluffend.
Een dagpauwoog.
De natuur wint altijd.
Maar wij mensen zijn een probleem.
We moeten ze koesteren.
Ze beschermen en ze leefruimte geven.
We krijgen ze maar één keer.
De toekomst zal minder zijn.
Diversiteit neemt al jaren af.
Dit staat op het spel.
DIT!

 

Geplaatst in Natuur | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De grote stad, een sprookje?

IMG-20170924-WA0001

Welkom thuis in de Haagse loper

Volgens beleidsmakers hebben grote steden de toekomst. Ze groeien hard en de burgemeesters zijn de nieuwe onderkoningen in ons land. Stadsbewoners vertellen, geforceerde, enthousiaste verhalen over dat leuke kroegje of Turkse bakker om de hoek. Alsof je daar dagelijks je ochtendkrantje zit te lezen. Mijn twee zoons wonen hartje zo’n stad: Turfmarkt Den Haag.
Dat wonen is niet zonder ongerief. Eindeloze bouwwerkzaamheden, een patatzaak met de luchtafvoer naast je raam, 6 uur ’s ochtends laad- en losverkeer het zijn maar een paar voorbeelden van de grote stad.
Om bij hun huis te komen moet je een openbare trap op. Die trap is woonhuis van een bont gezelschap. Zwervers plassen en schijten er. Drugsgebruikers werken er aan een snelle dood en bouwvakkers gebruiken het als pissoir. Zeikwijven zullen er in de toekomst ook hun plek vinden denk ik zo.

Klagen? No use.

De gemeente roemt zijn prestigieuze “Haagse loper” waar de trap aan ligt en bekommert zich niet over de aftakkingen.
Politie scheurt op MTB’s door de “Haagse loper” en verdommen het af te stappen.
De verhuurder maakt het elke dag schoon op kosten van de bewoners. Hof Rijnland gaat alleen maar voor de huurpenningen. Woongenot interesseert ze niets. Daarom moesten we in het verleden een eind maken aan sociale woningbouw.
Ik ben blij dat ik niet in de grote stad woon. Herrie, oververhitting, fijnstof, poep, pis en zwerfvuil. Ik mis het niet.

Geplaatst in Trends | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie