Een mooi mens

C’s tante Rigtje is overleden. Of beter Zuster Bernulpha, lid van de orde Zusters Dominicanessen van Voorschoten. Ze was 92 bijna 93, een respectabele leeftijd. Onder een staalblauwe lucht en schitterende zon is ze gisteren begraven. Ze sterven langzaam uit, de kloosterlingen. We aanbidden tegenwoordig Boeddha, Allah en Mohammed in plaats van Jezus of Maria. Recent vierden we nog haar 70 jarig professiefeest. Het was een tevreden mens dat een leven lang hard gewerkt heeft onder andere op de Antillen. Ze had humor, was scherp, nieuwsgierig en kon relativeren over haar kloosterleven maar had nooit spijt van haar keuze. Best opmerkelijk want bij sommige andere geestelijken in mijn familie bespeurde ik op het einde wel eens wat twijfel. Tijdens de ritten met de auto met C naar haar zus in Harlingen genoot ze van de muziek van Tom Waits en Jeff Buckley. Iets wat leeftijdgenoten vaak niet kunnen.

Een fijne anekdote is dat ze eens met haar zus bij ons eens mee at. Schijnheilig als we waren baden we vooraf als goed oud katholiek. Koen vond dat vreemd. “Anders bidden we toch nooit?” Tante Rigtje kon er smakelijk om lachten. Ze heeft er ons nog vaak mee geplaagd.

Ze werd steeds zieker. Ze vocht zich van feest naar feest. Haar 90 jaar, professie feest en recent een lunch bij ons thuis kon haar in en in gelukkig maken. In de loop der jaren zag ik haar via de vrije wandel, een stok, rollator en tenslotte rolstoel binnen stiefelen.
Tijdens de laatste dagen zakte ze weg. Haar energie gaf het op en een griep gaf het duwtje. Morfine deed zijn werk. Geregeld kwamen er medezusters langs om een Weesgegroetje te bidden. Betrokken bij een medezuster en ordegenoot. Het was mooi om te zien en te ervaren. Ze was klaar. Volgens haar wens zongen haar medezusters om 10.30 het ‘Salve Regina’ en om 12.00 uur sliep ze rustig in. Ze was heel nieuwsgierig naar wat zou komen. Is er wat daar boven vroeg ze zich af? Ik liet het maar in het midden. Mijn geloof is wel weggesleten in de loop der jaren. Nou zuster Bernulpha ik hoop voor je dat er wat is hierna. Je hebt het verdiend. Geef me even een seintje als het zo is. En dank voor dit inkijkje in het kloosterleven.

Advertenties

Om een fiets

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Strand Hoek van Holland

Kan je nog doorgaan met leven als je schoondochter en kleinkind worden vermoord? Het leven gaat altijd door. Tenzij je kiest voor zelf er uit stappen. Toch zijn mensen wezens die niet snel opgeven maar doorzetten. Een wonderlijk mechanisme van verwerken intens verdriet en levenskracht. Op zoek naar een ander evenwicht.
Het overkomt een oud-collega, Rob, van mij. Al weer enkele jaren terug. Nu heeft hij zijn ervaringen in een blog gezet. Om niet te vergeten, anderen te steunen en op zoek naar een nieuw evenwicht. Het is een indringend verhaal. 
Elke keer als ik het lees voel ik de zwaarte maar ook de verbondenheid tussen al die mensen. Leef ik mee. Voel ik het verdriet.
Het gebeurde toen ik nog werkte. Op de een of andere manier had ik het hele voorval gemist. De krant lees ik zelden op dit soort berichten. Ik kon de relatie dus niet leggen naar Rob met wie ik geregeld goede gesprekken had. Al jaren. Collega’s vergaten mij te informeren. In een killer wordende organisatie uitte ik mijn frustratie in een blog. Schrijven als therapie. Rob schrijft door en wij lezen het. Lezers zijn op dat moment even bij zijn zoon, moeder en familie die hier mee te maken heeft. Een spirituele band.

Rob zijn blog is hier te volgen.

Mijn blog is hier terug te vinden.

Klasbakken zijn het

20170812_140024_1502652182009‘Hoor je dat niet?’
‘Wat?’
‘Dat geluid in de 4e versnelling.’
Ik buig voorover en luister.
‘Ik hoor niets.’ 
‘Luister!’
Knal @#$%^&*()boink. Daar lig ik. Tegen een paaltje aangereden.
Die paaltjes zet de gemeente vooral neer om de onveiligheid van fietsers te bevorderen.
‘Wat is er? Wat gebeurt er?’
‘Heb je niets?’
‘Nee, valt wel mee.’
Ik krabbel op. Jasje heel. Broek heel.
Knie doet zeer. Mijn ribben ook.
Valt wel mee, niets gebroken dit keer.
Ik trap wat tegen mijn fiets en buig weer wat recht.
‘Gaat alles goed mijnheer?
‘Ja hoor, ik kletste met mijn vrouw.’
We fietsen verder. De dagen daarop voel ik alles nog eens opnieuw.
Het lichaam kraakt.
Ik krijg bewondering voor de wielrenners die bij zwaardere valpartijen weer meteen op de fiets stappen. Klasbakken zijn het.

Vergankelijkheid

20170501_142143
Courtil, Ardennen

Het is een prachtig beeld. Het hokje kleurt egaal roestbruin. Het glas is al uit het raampje. Je ziet nog wel de bascule. Het is een weegbrug geweest. Waarschijnlijk voor landbouwers. Niet meer aangesloten op de weg. Lang ook niet gebruikt. Het gras overwoekerd het platform al vanuit de randen. Het verval hindert niemand. Hij staat niet in de weg. Vandalen die de allesbeslissende trap kunnen geven ontbreken hier. Hij kleurt verder bruin. Langzaam maar zeker.