De nieuwjaarswens gewikt en gewogen

Ter voorbereiding

gerardhoogers

De kus van Brancusi De kus van Brancusi

Het zit er weer op en blijft altijd weer leuk om te doen. Al was het alleen al om de verschillen: De nieuwjaarswens. En in mijn geval de nieuwjaarswensen van de vrouwelijk Bureauwerkcollega’s. Ik heb het hier al eens gehad over het groeten van de Bureauwerksters. Nu dus de nieuwjaarswens.

Ik onderscheid de warme en de koude wens.

De koude wens is op te delen in de diepvries wens en de kwakkel wens. De diepvries wens is de volstrekt contactloze. Op verre afstand, vaak met een bureau ertussen, is het niet meer dan: “nog de beste wensen allemaal”. En net als je wilt opstaan om te kussen is de vogel al weer gevlogen.
De kwakkel wens is een slap handje terwijl de vrouwelijke wensgenoot daarbij ook nog eens ernstig achteroverhelt. Er moet immers worden voorkomen dat je alsnog wil kussen. Terwijl je eigenlijk van te voren…

View original post 154 woorden meer

Advertenties

Op het perron

Ze zijn even lang. Allebei gezegend met grijs haar. De zon schijnt op zijn haar dat al wat dunner wordt. Zij in een crème broek small fit, sneakers en een keurig spijkerjack. Op haar rug  een klein rugzakje. Ze staan op de rand van het perron.
Zij strijkt met haar hand door zijn haren. Hij krijgt een kambeurt. Het volume wordt wat opgeklopt. Gewillig ondergaat hij het. Met wat handige gebaren heeft hij een bos terug. Ze praten wat. Ik kan niet zien wat hij er van vindt.
Als je haar maar goed zit.

De cash cow van de Volkskrant (slot)

20161012_142210
Ardennen

Mijn vorige blog heb ik onder de aandacht gebracht van Philippe Remarque, hoofdredacteur van de Volkskrant. En ik kreeg keurig per omgaande antwoord.
Beste Gerard, 
Jammer dat je je een cash cow voelt. Volgens mij moet je gewoon kijken wat je krijgt voor het geld dat je betaalt, en vaststellen of je dat een goede deal vindt. Omgerekend kun je voor de prijs van een half kopje koffie buiten de deur zes dagen per week de krant lezen, bij je thuisbezorgd en volgeschreven en vormgegeven door 200 journalisten en 500 freelancers. Volgens mij is dat waar voor je geld, tenzij de krant slecht bevalt. 

Vriendelijke groet, Philippe Remarque 

Mijn antwoord
 
Het feit dat ik de Volkskrant waardeer is niet aan de orde. Ik ben immers al 40 jaar abonne.  Mij ging het om een stuk waardering voor trouw. Maar ja je antwoord is helder. 

Groeten gerard

Philippe redeneert begrijpelijker bewijs vanuit de bedrijf. Trouw en belonen zijn begrippen die het bedrijfsleven niet kent. Ik ben nu aan zet voor een andere krant of gewoon een tijdje geen abonnement en dan opnieuw abonnee worden voor minder geld. C protesteert daartegen. Ik blijf vrees ik een cash cow.
Kansloos.