De drooglegging

20180213_105302
De beloning

Ik ben al ruim over de helft. De uitdaging: 40 dagen geen alcohol. Alcohol wordt het nieuwe roken. In onze hang naar eindeloos leven en alle risico’s in te dammen wordt ons van alle kanten geadviseerd minder cq niet te drinken. Om vervolgens te mopperen over de vergrijzing. Alvorens er door de bevoogdende overheid een algehele drooglegging a la roken komt ben ik al vast aan het oefenen geslagen. Ik sta nu op 25 dagen. Het gaat dus wel lukken verder.
Waarom niet drinken? Ik besefte dat ik eigenlijk sinds mijn pubertijd niet een aaneengesloten periode van 40 dagen niet drinken had gekend. Ben wel eens ziek geweest maar nooit langer. Ik drink niet elke dag maar lust wel een lekker biertje of wijntje. Ben een gulzige drinker, altijd als eerste mijn glas leeg.
Het gaat gemakkelijk. Stoppen is eenvoudiger dan matigen. Ik heb twee begrafenissen achter de rug, twee popconcerten, twee keer uit eten en een verjaardag. Het lukt dus. De 15 dagen die nog resten ga ik niet sneuvelen. Alhoewel het water en de thee wel mijn neus uitkomt. Een keer heb ik frisdrank geprobeerd maar dat is niets.
Win ik wat? In kilo’s niet in cm wel, de buik is 3 cm gekrompen in omvang. Ik slaap als een os, transpireer minder en poep goed. Verder merk ik er niet zo veel van. En het wijnrek vult zich weer gestaag.
Ik fantaseer over mijn eerste biertje. Hij staat al klaar. Een Westfleteren 12, de koning der Trappisten. Want één ding is zeker. Het is geen definitief afscheid. Ik mis mijn biertje en wijntje. Het geeft sjeu aan het leven. Maar laat de drooglegging maar komen. Ik kan het aan.

Advertenties

Digital clean-up, de hark er door (2)

20161214_120637
Orde

Ik zit vet in de sociale media. Altijd met veel plezier maar ik moet er aan. Wat is mijn digitale indentiteit (moet braken van de term maar à la)? Er begint de laatste tijd iets te wroeten. Gescheld of heksenjacht op Twitter of de bulk aan reclames op Instagram. Het kan me irriteren. Daarnaast ben ik lid van media waar ik niets mee doe. Of het is toch vooral zenden en weinig ontvangen. Het rijtje:
Wordpress
Twitter
You Tube
Instagram
Facebook
Art Stack
Linked In
What’s App
Misschien dus eens schonen. You Tube, Instagram en Art Stack bengelen er een beetje bij. Die zet ik hoog op het lijstje te schrappen. En misschien moet ik eens een aantal volgers op mijn Twitter eraf gooien. Op Twitter blijf ik wel want eigenlijk vind ik dat nog steeds leuk. Al meer dan 18.500 tweets heb ik verzonden, dat zegt iets. Al die politieke discussies zijn wel kansloos maar niets doen is ook geen weg.
En mijn Facebook schonen want WordPress is voor mij toch het belangrijkst. Facebook is al bijna klaar. Weg die foto’s, boeken, films, vind ik leuks etc. En de koppeling tussen Facebook en Twitter is inmiddels opgeheven. Een stuk overzichtelijker.
Het opheffen van een account opheffen is een klus. Lid worden is makkelijk maar een account opheffen heeft men met tal van barrières belast. Je stikt dan ook van de accounts die je eigenlijk niet wil.
Sommige accounts zijn niet op te heffen. Zo moest ik een Google email nemen om apps op mijn telefoon te kunnen downloaden. Terwijl ik nog nooit in mijn gmail geweest ben. Ik vind Google ook eigenlijk super irritant met zijn opdringerige gedrag op mijn telefoon. Of wat dacht je van Apple. Het kostte me een telefoongesprek van 22 minuten om een Apple id op te heffen. Ik vertrek digitaal is dus een niet geringe opgaven. Dat wordt dus stap één, YouTube en Art Stack ga ik verlaten. Instagram twijfel ik sterk. Twitter is een apart verhaal daar ga ik het nog maar eens over hebben.

Bekijken of bekeken worden

20171205_162735Laat ik voorop stellen, we hebben een gezellige buurt. Zeker met de helft van de bewoners aan ons plein praten we geregeld en op gezette tijden heffen we het glas. We hebben een Appgroep, de buitenspeelgroep, om dat allemaal te regelen. Toch is er iets vreemds aan ons pleintje: De voorkamers. In ons bungalowwijkje wonen de mensen, op een enkeling na, niet aan straat. Dus, is er een extra kamer aan de straatkant. Meestal een werkkamer en in sommige gevallen zelfs een kleinkindkamer. Die kamers zijn bijna allemaal niet te bezichtigen van buiten.
In de moderne architectuur wordt veel gewerkt met glas. Meer transparantie en licht is het motto. Maar als er glas is gaan we barricaderen. En ook op ons plein wonen de mensen er maar net of het barricaderen begon. Zou dat zijn door gebrek aan tuinen? Het ontwerp van ons huis belet de grootste hobby van de Nederlander: Lelijke schuttingen bouwen, je stukkie barricaderen. In de slechtste gevallen wordt er folie op de ramen geplakt. Maar in andere gevallen zien we rolluiken verschijnen of hermetisch gesloten gordijnen. Ik kan me bij sommige huizen niet herinneren dat de gordijnen ooit zijn geopend. Het maakt de buurt minder gezellig en attractief. Het is ook een soort omgekeerd voyeurisme. Vroeger liep je langs de huizen om naar binnen te gluren. Tegenwoordig word je misschien wel begluurd als je buiten loopt. Heel concreet is dat als er camera’s verschijnen. Ik zou graag wat meer foto’s toevoegen maar ik wil niet aan de privacy van mensen komen. Via Streetview kan dat wel maar het lukt me niet beelden te downloaden. Toch ons pui in transparante versie en daarnaast gesloten.
Wat is de vervolgstap? Wachten op de eerste bewoner die de boel weer dichtgemetseld zoals ooit de mensen in Amsterdam deden om raambelasting te voorkomen?

Een nieuw begin

Hebben we alles? Wat hadden we het druk. Kopen, kopen, kopen, kopen. De reclamefolders van de supermarkt tellen meer dan 100 bladzijden vol met eten. Rijen bij de kassa’s. Wat gaan we eten? Eten, eten, eten. We hebben records gebroken. Dat geld brandt toch wel in onze zakken. Het gaat weer goed of ging het gewoon altijd al goed?

Waar gaat het eigenlijk echt om? Toegegeven de boom, de lichtjes het eten maken het gezellig. We komen bij elkaar. Genieten van de mooie en lekkere dingen. Sommigen gaan nog naar de nachtmis. O ja dat vieren we, de geboorte van Jezus. Het begin van het nieuwe leven. Sommigen vieren de midwinter. Mag ook. Ja, de dagen gaan weer lengen. Een goed vooruitzicht. En anderen vieren helemaal niets. Mag ook, maar wel armoe. We hebben misschien even vrede op sommige plekken. In Aken wandelden we over de kerstmarkt en langs de kerkschatten van de Dom. Jezus was er in alle gedaantes. Een baby of een oude jongeling. Het maakt niet zo veel uit of we wel of niet geloven. Vrede en een goed gesprek, het kan allemaal.

Ik wens alle lezers en volgers een zalig en vrolijk Kerstfeest.

Geniet er van.

Dat vieren we met kerstmis: nieuw leven nieuw begin.