Chicago revisited

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Chicago 10 jaar terug

Morgen ben ik met mijn twee zoons op weg naar Chicago. Tien jaar geleden zat ik er met mijn vriend Josep. Waarom? Het bluesfestival natuurlijk. Chicago is de geboortestad van de elektrische blues.
Het is natuurlijk te gek. Een pokkeneind vliegen voor een muziekfestival. Diep in me voel ik een soort wroeging. Vliegen dat is toch geluidshinder en vervuiling. En produceer ik een hoop CO2 terwijl ik altijd een grote mond heb over het milieu? Kan het nog wel? Ik ben ook al naar Spanje gevlogen dit jaar. Ook de mannen hebben al flink wat vliegkm achter de kiezen. Ik maak me klein en zwijg.
Het is lastig, ervaringen opdoen versus vervuilen. Daar weegt geen zonnecel, duurzame bank, kleine auto, A+huis en vegetarische maaltijd tegenop. Ik besef hoe moeilijk het is duurzaam te leven. En anderen de maat te nemen. Dus toch op naar Chicago. Gelukkig is de volgende vakantie fietsen in Duitsland.

Advertenties

Schikt het volgend jaar?

We hebben het druk. Afspraken moeten lang tevoren worden gepland. Op het moment daar worden ze nog eens verschoven of op het laatste moment geschrapt.

Op zich raar.

Naarmate we ouder worden is contact het belangrijkste wat er is. Verjaardagen zijn een mooie aanleiding daartoe. Maar verjaardagen vieren verandert. Zo ken ik mensen die ze op andere dagen vieren of ze zelfs structureel niet vieren. Of je moet wachten op de uitnodiging. Ik vier mijn geboortedag de dag zelve. Het gaat me te ver om uitnodigingen te versturen. Je komt of komt niet. En sinds ik met pensioen ben ik er de gehele dag.
Tot ergernis van C. Zij  zorgt voor de ravitaillering. En ze is van de oude stempel. Er mag geen tekort zijn op de dag des viering. Maar geen familie en weinig vrienden of kennissen gezien en daar zaten we met de wijn, bier, hapjes, pinda’s, taarten, broodjes paté en frisdrank. De gevolgen waren helder, te veel in huis gehaald.
Met een van de familiebellers maakte ik een nieuwe afspraak. Juli is het geworden. In de aanloop hebben we het nog druk. Bij deze dus, volgend jaar vier ik mijn verjaardag weer.

Hier gaat iets mis

32104749_1678317168882168_7175326279145619456_n‘Leuk ding die haas, zullen we hem mollen?’
‘Die oren kunnen er af toch?’
‘Ja, maar dan moet je een zaag hebben.’
‘Halen we toch even van thuis.’
‘Jongens, waar gaan jullie met die zaag naartoe?’
‘Naar Bentwoud pa even zagen.’
‘Oke niet te laat maken hé.’
Zzzggghh Zzzzggghh
‘Zo, die zijn er mooi af toch?’
‘Cool man chill.’
‘Goed gedaan, wat nu?’
‘Laten we die hekjes ook omzagen. We staan er nu toch.’
‘En die zaag mieteren we in de bosjes.’
‘Nee joh weer meenemen anders wordt Pa boos.’
‘Ok’

Het lekzeiltje

20180424_230237
Hotel in Spanje

Op vakantie mis ik het meest mijn eigen bed. Nu is het niet meer zo als in veel authentieke Franse hotelletjes. De bedden in vakantiehuisjes en hotels zijn aanzienlijk beter geworden. In plaats van een kuil in het spiraal wordt er wel een nieuwe ergernis aangeboden: de matrasbeschermer ofwel het lekzeiltje. Het zeiltje moet de matras beschermen tegen nachtwateren en spermadouches. Het gevolg? Je ligt de hele nacht te zweten als een otter en overal is sprake van klotsend vocht. De hele nacht heb je het gevoel op een grillplaat te liggen. Het klotsend vocht kan alleen nog maar een kant op, het dekbed. Lekker fris dus.
In een huisje is het eerste wat we wegdoen het lekzeiltje. Soms is dat onmogelijk als het onderlaken en zeiltje tot een geheel is gevormd. In een hotel is dat lastig. De kamermeisjes kunnen dit immers rapporteren aan de manager huishouding. En zo vallen alle inspanningen van de verhuurder of hostellier weg tegen dit ongemak. Ik kan maar een ding verzuchten:
Vuilnisman kunt u die zak met dat zeiltje meenemen????