De dozenmisdaad

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wij de varkens en stront en de Italianen en Spanjaarden dure hammen. Wij de overlast van vliegtuigen vol buitenlanders die op de hub Schiphol alleen maar overstappen. NL biedt wel de vervuilende basis. Het levert wat op maar echt rijk worden we er niet van. Zeker als je de milieuvervuiling meerekent.
We zijn ook een logistiek knooppunt. Dit hebben we mede te danken aan de haven van Rotterdam. Hier worden dagelijks containers, met vooral veel rotzooi, aan wal gebracht. Dat betekent dat wij te maken hebben met absurd veel vrachtverkeer. Dus fijn stof, versleten wegen en afgebeulde bruggen. En een zorgwekkend nieuw fenomeen: de dozen. Veel ruimte hebben we niet maar we slagen er in ook hier de vervuilende industrie binnen te halen. Voornamelijk als planologische vervuiling. Overal wordt het uitzicht benomen door aartslelijke dozen willekeurig neergeploft in ons landschap. Aan de dozen gaat alle creativiteit voorbij. Geen kleurtje, geen grap, geen fijnzinnige afwerking, alles is aartslelijk. Als er al architecten zijn betrokken zou ik ze levenslang onthouding van het schetspotlood willen opleggen. Maar niemand maakt zich druk en daar gaan we dus met de verdozing van NL.

Advertenties

De troosteloze troost

Is het een nieuwe trend? Je zou verwachten dat de mensen juist minder steen in de tuin nemen. Maar is hier de opstandige burger aan de gang? De oproep van de gemeente, om voor een betere natuurlijke afwatering te zorgen, naast zich neerleggend?
Bij een aantal nieuwbouwhuizen in de wijk trof ik deze troosteloosheid aan. Niets geen groen maar volledig afgedekte met steen afgedekte tuinen, liefst van een saaie kleur. O.k. op een plek is nog een “gezellig” zitje en staat er een bolchrysant. Toch nog groen. Ik heb er een naam voor verzonnen. Dit is de ‘crematoriumlook’. Alhoewel, qua kleur en ontwerp is zelfs een crematorium hierbij vergeleken een gezegende plek.

De teloorgang van de kleine u

20180826_154827 (2)‘Houd je goed vast tijdens de rit en vergeet niet uit te checken.’ roept de opgenomen omroepdame in de RR. ‘Wat willen jullie drinken’ vraagt het studentenmeisje op het terras terwijl ze met haar vette dweil ons tafeltje poetst. U met de kleine letter is een verdwenen aanspreektitel. Onze lieve heer heeft de kleine u toegewezen gekregen en de grote U is verdwenen. De gewone mens en de kleine u bestaat niet meer.
Vroeger leerde ik van mijn ouders dat je pas iemand kan tutoyeren als hij daar direct of indirect toestemming voor geeft. En een leven lang maak je plaats voor een ouder persoon of zwangere dame in de tram of bus. En net als ik zover ben om te oogsten ben ik “je en jij”. In de horeca is het helemaal gewoon. Terwijl toch het beschaafd aanspreken het dode biertje of matige eten kan maskeren.
En een zitplaats in een overvolle trein is echt kansloos. Kunnen die grijskoppen niet buiten de spits reizen. Dat zie in de ogen van je medepassagier die weer snel op zijn telefoontje kijkt.

De drumband

De bel gaat. Het is een jongen van Nuon. Hij wil me stroom aansmeren. Ik heb net een contract van 3 jaar afgesloten bij een concurrent. Hij wil weten of ik goed heb vergeleken en wat ik betaal. Even goede vrienden maar ik wimpel hem af. Dat gaat hem niets aan. Ik doe zelden mee aan het contract gehop.
Het is die dag het enige belletje. Meestal is het doodstil op ons plein. Eerder beschreef ik hoe het gros van de buren achter dichte gordijnen of rolluiken zich hebben verschanst voor de buitenwereld. Hoogstens komt nog de postbode. Als uitgewerkten zijn we in feite een soort hulppostkantoor voor onze kooplustige buren op internet.

Nee dan vroeger. Toen kwam alles naar je toe. De bakker, melkboer, aardappelman, voddeman, olieman, kledenklopservice, groenteman, visboer, de scharensliep, de kolenboer, het straatleven was een en al dynamiek. Rond elke thuisbrengservice zat een sociaal samenzijn. En als het echt feest was kwam er een volkszanger door de straat. Mijn ouders gooiden dan een muntstuk uit het raam in zijn pet. Ik vrees dat als hij nu zou komen hij zou worden gearresteerd door de wijkagent. Alhoewel ik die nog nooit heb gezien.
Het meest mis ik de drumband. Liefst voorop gegaan door een aantal majorettes die hun stokken meters hoog in de lucht gooiden. In de 40 jaar dat ik in Zoetermeer woon heb ik nooit meer een drumband door de straat zien marcheren. Drumbands bestaan ze eigenlijk nog wel? Zo ja, mensen ga weer eens marcheren. Zonder evenementen vergunning. Door de straten. Ik sluit aan.