Over de schouder en vooruit

20190314_224833.jpgIk ben nu 4 jaar met pensioen. Via de perioden van opruimen, schoon schip maken en lijstjes afwerken ben ik beland in een andere fase. Het thema in 2019 was wel de traditie en soms het afscheid nemen daarvan.
Tradities kunnen alleen bestaan als je er gezamenlijk ook positief in investeert. Het is de discipline van herhaling en het gunnen. Bij negatieve inbreng staat de traditie onder druk. Zo is het nog maar de vraag of we over x jaren Sinterklaas en Kerstmis vieren zoals we vroeger en nu gewend zijn. Misschien is het wel Zwarte Vrijdag geworden (wat ik niemand gun) of Valentijnsdag.
Privé merk ik dat ook daar tradities sneuvelen. Vrienden- en vriendinnenclubjes staan onder druk en er ontstaan ook nieuwe. Bij mijn generatie zou je verwachten dat iedereen tijd over heeft. Het gekke is dat we vaak geen tijd hebben om te investeren in de tradities die we jarenlang hebben gevoed en onderdeel van zijn. Zelfs bij de Hoogertjes verliep de Kerst niet meer zoals we eigenlijk al de laatste 30 jaar zijn gewend. Maar ook andere contacten in de vriendensfeer veranderden sommigen zijn nieuw en sommigen verdwenen. Net zo makkelijk eigenlijk.
Tradities vervagen en leveren ruimte voor nieuwe. De vraag is, wat is wat is het waard om te behouden en voor te strijden en wat verstilt in herinneringen en foto’s van geslaagde evenementen. We gaan het zien in het nieuwe decennium. Het opstapje is gemaakt.

Verder iedereen een fijn en gezond nieuw jaar

Kraamvisite

20171218_134903Onze eerste zoon werd in de morgen geboren. Rond de klok van vijf kwamen de eerste bezoekers. K werd geknuffeld en gezoend en scheet in handen van Oma zijn eerste luier vol. Daarna kwam er een gestage stroom bezoekers op gang. C&K waren weken het stralend middelpunt van één horde feestelijke bewonderaars. Ik had het druk met de catering en het orde houden van het huis. Zo ging dat 30 jaar terug. Onvergetelijke dagen.
Tegenwoordig gaat dat anders. De kraamvrouw en de nieuwe wereldburger bezoeken is niet meer ze eenvoudig. De formule is veranderd. Ondanks het langere zwangerschapsverlof gaat alles trager. Ik heb al wat langs zien komen. Ondanks de klimaat crisis gaat het krijgen van kinderen immers gewoon door. Het begint al bij de afspraken. De kraamvrouw rust veel want je moet vaak weken zo niet maanden wachten op een afspraak voor het krijgen van belet. Als je al reactie krijgt. Daarbij is het bezoek soms afgeschaft en is er slechts een feest. Maar ik heb ook mijn handen moeten desinfecteren en mijn schoenen uit moeten doen. Of een uitnodiging gekregen om op 5 uur in hartje Amsterdam te zijn. En zo is er niets meer als in mijn herinnering.

Ik ben afgehaakt. C heeft de portefeuille geboorten die we samen beheerden overgenomen. Laf maar op je 68e mag je kiezen voor jezelf en niets moet meer. Ik neem ze wel mee naar een popconcert als ze groot zijn. Dat dus.

Trots op zorg

Hoe gezond je ook leeft, ouder worden betekent in aanraking komen met de zorg. Zowel C als ik hadden recent te maken met lichamelijk ongerief waar het oog en oordeel van de dokter noodzakelijk was. Via de huisarts belandde we in ons ziekenhuis ‘Het Langeland’ (in de AD top 200 op de 5e plaats). We werden direct goed geholpen. Een van ons werd zelfs binnen een uur doorverwezen door huisarts naar de specialist. Dokters en personeel zijn aardig en nemen de tijd om je te informeren. Om mij heen, van vrienden en vriendinnen die ziek zijn, bespeur ik ook tevredenheid over de geboden zorg. We hebben niet voor niets een van de beste zorgstelsels ter wereld. Een kostbaar kleinood. Het laatste restant van de afgebroken verzorgingsstaat.

Terwijl gefortuneerde boeren bestuurders en burgers intimideren om hun gelijk te krijgen voeren zorgmedewerkers bescheiden actie voor een salarisverhoging en verlaging werkdruk. Met eisen die zelfs liggen onder de eisen van het rupsje nooit genoeg: het onderwijs. Ik weet het beter. Stop met die subsidies aan de boeren en geeft dat geld aan de zorg(medewerkers). Ze verdienen het dubbel en dwars.

En ja, wij worden in blijdschap kreunend ouder.