De pishoek

20190421_162607 (2)Nederlanders houden van een volgeplempte openbare ruimte. Het zal wel iets met gezelligheid te maken hebben. In het aartslelijke en smerige (wie haalt het in zijn hoofd een station wit te maken?) station Duivendrecht viel me dit stukje op. Knap hoe het is gelukt deze postzegel vol te plempen. Ik tel:
– Vier verschillende automaten.
– Een camera, buiten de foto nog een tweede.
– Vijf pollers om auto’s te weren. Overigens zouden auto’s dan via het fietspad moeten aanrijden.
– Een lichtmast.
– Een rookzuil.
– Een rijtijden bord.
– Een scooter en een fiets. Heel NL is immers geplaveid met scooters en fietsen.
Over deze spullen een gelijkmatige laag vogelpoep. De architect heeft speciaal allemaal plekjes gecreëerd waar duiven, eksters en kraaien hun behoeften naar benden kunnen mikken. De liefdeloosheid straalt er van af. Een ding is wel helder. Als ik in Duivendrecht nodig moet, weet ik waar de hoek is.

Advertenties

Het gele gevaar

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Kathedraal Toledo Spanje

In de koude oorlog vreesden we het “gele gevaar”. Tegen de miljoenen Chinezen zouden we niets in te brengen. We zijn al voorbij de vrees. Ook in Spanje kwamen we hordes Chinezen tegen; ze zijn er al! Meestal in grote groepen met voorop een opper Chinees. Ze komen voor onze cultuur. Dat moet wel want hun eigen cultuur is grotendeels in de culturele revolutie onder aanvoering van Mao in puin geslagen.
De Chinezen kijken nooit rechtstreeks. Ze doen het via hun camera, meestal telefoon. Nog specifieker, via een selfie. Dus staan ze meestal met hun rug naar het te bewonderen object. De Chinees is de master selfie.
In de kathedraal van Toledo (fotograferen verboden) was een aparte ruimte ingericht voor de monstrans. Een schoonheid. Er omheen een mêlee van Chinezen druk fotograferend. Kijken doen ze wel thuis. Overigens kreeg je bij je entreebewijs een prachtige glossy met foto’s van alle bijzondere bezienswaardigheden. Foto’s hadden ze al.

De goede, traditionele, week

20190418_103601.jpg
Op de foto staat mijn broer met zijn palmpasenstok. Een grote want als je vader bakker is, is er aan broodhaantjes geen gebrek. Palmpasen optochten had je toen nog volop. Mooie tradities. Nederland worstelt met zijn tradities. Een belangrijke, de intocht van Sinterklaas, is verkwanseld door hysterische wit/zwart en links/rechts discussies. Bij de intocht staat de ME klaar en worden demonstranten in speciale vakken ondergebracht. Woedende betogers schreeuwen over de hoofden van niet begrijpende kinderen hun demagogische spreekkoren uit.
De katholieke kerk leverde veel tradities. Maar ja de kerk is weggevaagd in ons land. Ik vernam van een oud-collega dat de palmpasen optocht in zijn kerk 7 kinderen telde. Met stokken aanzienlijk kleiner dan die van mijn broer.
Hoe anders in Spanje. Met Palmpasen waren we in Salamanca en vielen midden in de processie. Het was een waar feest. Prachtige gewaden, muziekkorpsen en paso’s (grote beeldengroep door mensen gedragen). En duizenden toeschouwers. De stad liep over en bruiste van stemmige vrolijkheid en respect. Wij keken bij de start vanuit de kathedraal. De processie trok de hele stad door en later zagen we vanaf het terras op de Plaza Mayor de stoet weer langskomen. Jong en oud deden mee. Ouders droegen ook hun verklede baby’s mee.


En ja:
– Geen demonstratievakken.
– Nauwelijks dranghekken.
– Geen ME.
– Geen spandoeken en protest borden.
– Nauwelijks politie.
– Geen rotzooi op staat.
Tradities moet je eerbiedwaardig koesteren en herhalen. Het kan in Spanje waar in deze goede week veel processies worden gehouden. Gewoon omdat het moet.