Kansloos?

20181120_134527 (2)
Vuildump in Ardennen

De boswachters van Staatsbosbeheer worden niet alleen bedreigt door grazersfanaten maar ook omdat de bossen een dumpplaats zijn geworden van rommel. Soms zelfs levensgevaarlijke chemicaliën. De blikjes en flesjes, of ballonnen, zijn we al gewend. Maar soms zijn het bankstellen, asbest, slooppuin en zoals hier, vuilniszakken. Vuilnis wordt in NL en België opgehaald aan huis. Toch zijn er zieke geesten die vuilnis in hun auto laden, in de auto stappen en het op een stille plek dumpen. Als gevolg zwemmen vissen met een flinke lading huisvuil in hun maag rond en torsen ook vogels het mee. Als straf eet de mens via vis ook plastic.
Al dat geld wat voor het opruimen wordt gebruikt komt niet ten goede aan natuuronderhoud of -uitbreiding. Nu is het in  het “beschaafde” westen, nog te overzien. Maar in sommige landen als Indonesië, India en China is de natuur gewoon dumpplaats. Voeren rivieren het (huis)vuil af naar de oceanen. We zijn kansloos verloren als dit doorgaat. Dit komt nooit meer goed als we nú niet stoppen.

Advertenties

Niet op maar uit

20181110_155641[3917]Naast vliegen en autorijden is kleding het mooiste voorbeeld van onze wanstaltige overconsumptie, milieuverontreiniging en ook nog eens kinderarbeid. De modewereld is razend slim gemanaged. Als gekken kopen we iedere keer weer nieuwe kleren. Niet omdat ze op zijn maar omdat ze uit zijn. Modemarketeers laten zelfs volwassen mensen met kapotte broeken en verfspatten lopen. Ze zijn in staat mannen en vrouwen door hun hoepel te laten springen iedere keer weer. En is nu de vacuüm gezogen broek in dan is hij net even anders dan 5 jaar terug toen die ook in was en die je nog had bewaard voor later natuurlijk.
Er schijnen mensen te zijn die een kamer in hun huis inrichten tot walk in closet. Of wel een ego museum van overconsumptie en vervuiling. De inloopkast leidt bij het vrouwvolk standaard tot opgewonden gilletjes bij het zoeken naar een huis.
Deels ben ik niet anders. Ik merk wel dat ik me minder gek laat maken nu ik een dagje ouder ben en eigenlijk pas iets wegdoe als het is versleten. Zo heb ik al twee jaar geen schoenen gekocht, behalve wandelschoenen. Ik ben toch nog eens voor mijn kast gaan staan en komt tot de volgende inventarisatie:
– Schoenen 15
– Sokken 34
– Onderbroeken 11
– Overhemden 13
– T-shirts 33
– Truien 13
– Vesten 4
– Broeken 11
– Korte broeken 6
– Zwembroek 1
– Colberts 3
– Fietsbroeken 4
– Windstoppers 3
– Regen/winterjassen 5
– Mutsen/Hoeden 5
Totaal dus 163 items. Onvoorstelbaar, alhoewel veel te weinig voor een walk in closet. En dan heb ik een jaar geleden er al het mes in gezet. Toen had ik nóg meer. Ik ga dus maar door met afdragen en summier vervangen.
Het kan niet waar zijn dat ik tijdens het tikken een gat in mijn trui voelde, op dus. Truien gaan van 13 maar 12.

De droogte voorbij

Het is (weer) lekker groen, ons voortuintje. Het is een wonder dat het weer begon te bloeien. Wij proberen zo duurzaam mogelijk te tuinieren. Van de voortuin is 50 % water doorlatend (de patio volledig). We gebruiken geen bestrijdingsmiddelen of kunstmest. In het voorjaar hoogstens een paar zakken nieuwe tuinaarde.
De planten zoeken hun weg naar het voor hen beste plekje.
Oud loof laten we liggen en vogels zoeken er voedsel. Tijdens de droogte was het spannend hoe de tuin zich zou houden. We hebben welgeteld twee keer gespoten. Het was gortdroog en planten verdorden. Maar na de buien in september komen ze toch weer op.
De krentenboom is groot geworden en een schuilplaats voor vogels. Vooral als er bessen hangen wordt er druk gefoerageerd. Geregeld zien we duiven van een tak afvallen als ze proberen de laatste bes buiten hun bereik te verorberen.
Het is genieten en we zijn blij dat we niet een landingsbaan in de crematoriumlook hebben aangelegd zoals velen om ons heen hebben gedaan. Alle kleine beetjes helpen.