De droogte voorbij

Het is (weer) lekker groen, ons voortuintje. Het is een wonder dat het weer begon te bloeien. Wij proberen zo duurzaam mogelijk te tuinieren. Van de voortuin is 50 % water doorlatend (de patio volledig). We gebruiken geen bestrijdingsmiddelen of kunstmest. In het voorjaar hoogstens een paar zakken nieuwe tuinaarde.
De planten zoeken hun weg naar het voor hen beste plekje.
Oud loof laten we liggen en vogels zoeken er voedsel. Tijdens de droogte was het spannend hoe de tuin zich zou houden. We hebben welgeteld twee keer gespoten. Het was gortdroog en planten verdorden. Maar na de buien in september komen ze toch weer op.
De krentenboom is groot geworden en een schuilplaats voor vogels. Vooral als er bessen hangen wordt er druk gefoerageerd. Geregeld zien we duiven van een tak afvallen als ze proberen de laatste bes buiten hun bereik te verorberen.
Het is genieten en we zijn blij dat we niet een landingsbaan in de crematoriumlook hebben aangelegd zoals velen om ons heen hebben gedaan. Alle kleine beetjes helpen.

Advertenties

Een knipoog van de zon

Dit is mijn 390e blog. En weer over de Ardennen. Alweer? Ja, alweer. Als je er al bijna 25 jaar komt, soms meerdere keren per jaar, dan heb je wel een band. Net een week achter de rug. Waarover moet ik schrijven? De Orvals op het terras in Redu? Nu ook barrel aged. Ons welkom bij Pierre & Françoise de eigenaren van ons gite waar we al weer de 4e of 5e keer zijn en ’s avonds heerlijk dineren met vrienden in hun B&B. De prachtige wandeling die we maakten langs de Semois? Het onwaarschijnlijk mooie polychrome plafond van het kerkje in Laforet? De dagelijkse wandelingen langs de Our en de Lesse? Een flits van een ree? De eerste paddenstoel?
Nee, het weer! Ik ga altijd met het idee het regent elke dag en dan is een droge dag meegenomen. Dit keer was het anders. Een week lang stralende zon, korte broek en T-shirt. Ongekend, dit soort weken hebben we niet veel gehad de afgelopen 25 jaar. Als we dan ook op vrijdag rond 10 uur in de auto stappen begint het te regenen. En wanneer we de snelweg opdraaien is het noodweer daar. Alsof het wil zeggen dit wordt geen gewoonte hè? Over een 2 maanden zit ik met mijn mannen en schoondochter weer in de Ardennen. C zit aan de andere kant van de wereld. Voor dit weer teken ik.

Onder de tag Ardennen (rechts) zijn mijn eerdere blogs te lezen.
Onze gite is hier te vinden

De toorn van Zeus

20180807_094511Ik heb genoten van het mooie weer. Toch had ik het benauwd. Wees gerust, in de kop niet de borstkas. De afgelopen maanden hebben we gezien hoe groot de bedreiging van het weer voor onze samenleving kan zijn. We schrokken echter nauwelijks en gingen door met ons leventje. We wasten onze auto’s, sproeiden onze tuinen en toeristen zorgden voor een extra druk op onze watervoorraad. Gemeentes kapten bomen terwijl ze weten dat ze de goedkoopste airco van de stad zijn.
We gaan er van uit dat alles doorgaat zoals we gewend zijn. En als er ongemak is dan komt dat natuurlijk door Rutte en zijn ambtenaren. Dat wij een stapje terug moeten doen leeft slechts bij enkelen.
We feesten alsof er niets aan de hand is. En ach als de aardappel direct te duur is eten we toch pasta? En geen seconde beseffen we dat de overmatig grote veestapel slecht is voor onze voetafdruk.
De droogte knalde in de natuur. Deze heeft een flinke steek laten vallen. Insecten , planten, jonge aanplant, vlinders, libellen, vissen, we haalden ze door de wringer. Het zal jaren duren voor de natuur zich heeft hersteld. Als het al lukt. Het is een waarschuwing van Zeus. We hebben er een bedreiging bij na wateroverlast. Nu kijken of het ons echt aan het denken zet.