Herplantplicht

dig
Foto Cecilia Hoogers

‘Hij moet weg!’
‘Waarom?’
‘Hij is oud en kost te veel.
Al die controles en onderhoud elk jaar’
‘Maar hij is al meer dan 100 jaar oud.’
‘Nou kijk eens naar die stam, die is niet mooi glad.‘
‘Maar hij geeft veel schaduw als het warm is, de
mensen zitten graag onder de boom.’
‘Ja, maar als het waait en er valt een tak af? En in de herfst al die bladeren.’
‘We planten weer een nieuw boompje, herplantplicht. Eentje die niet snel groeit.’
‘Maar die moeten we zomers water geven dat kost toch ook geld?’
‘Doen we niet als hij dood gaat planten we een nieuw boompje.’
‘Maar als de mensen het horen?
‘Geen ruchtbaarheid aan geven en snel handelen. Als de burgers wakker zijn is de boom al weg. Kutburgers, hebben altijd wat te zeiken.’
‘En de opbrengst planten we daar bomen voor terug?’
‘Nee, ik wil meer parkeerplaatsen voor elektrische auto’s’

Advertenties

Kansloos?

20181120_134527 (2)
Vuildump in Ardennen

De boswachters van Staatsbosbeheer worden niet alleen bedreigt door grazersfanaten maar ook omdat de bossen een dumpplaats zijn geworden van rommel. Soms zelfs levensgevaarlijke chemicaliën. De blikjes en flesjes, of ballonnen, zijn we al gewend. Maar soms zijn het bankstellen, asbest, slooppuin en zoals hier, vuilniszakken. Vuilnis wordt in NL en België opgehaald aan huis. Toch zijn er zieke geesten die vuilnis in hun auto laden, in de auto stappen en het op een stille plek dumpen. Als gevolg zwemmen vissen met een flinke lading huisvuil in hun maag rond en torsen ook vogels het mee. Als straf eet de mens via vis ook plastic.
Al dat geld wat voor het opruimen wordt gebruikt komt niet ten goede aan natuuronderhoud of -uitbreiding. Nu is het in  het “beschaafde” westen, nog te overzien. Maar in sommige landen als Indonesië, India en China is de natuur gewoon dumpplaats. Voeren rivieren het (huis)vuil af naar de oceanen. We zijn kansloos verloren als dit doorgaat. Dit komt nooit meer goed als we nú niet stoppen.

De droogte voorbij

Het is (weer) lekker groen, ons voortuintje. Het is een wonder dat het weer begon te bloeien. Wij proberen zo duurzaam mogelijk te tuinieren. Van de voortuin is 50 % water doorlatend (de patio volledig). We gebruiken geen bestrijdingsmiddelen of kunstmest. In het voorjaar hoogstens een paar zakken nieuwe tuinaarde.
De planten zoeken hun weg naar het voor hen beste plekje.
Oud loof laten we liggen en vogels zoeken er voedsel. Tijdens de droogte was het spannend hoe de tuin zich zou houden. We hebben welgeteld twee keer gespoten. Het was gortdroog en planten verdorden. Maar na de buien in september komen ze toch weer op.
De krentenboom is groot geworden en een schuilplaats voor vogels. Vooral als er bessen hangen wordt er druk gefoerageerd. Geregeld zien we duiven van een tak afvallen als ze proberen de laatste bes buiten hun bereik te verorberen.
Het is genieten en we zijn blij dat we niet een landingsbaan in de crematoriumlook hebben aangelegd zoals velen om ons heen hebben gedaan. Alle kleine beetjes helpen.