De toorn van Zeus

20180807_094511Ik heb genoten van het mooie weer. Toch had ik het benauwd. Wees gerust, in de kop niet de borstkas. De afgelopen maanden hebben we gezien hoe groot de bedreiging van het weer voor onze samenleving kan zijn. We schrokken echter nauwelijks en gingen door met ons leventje. We wasten onze auto’s, sproeiden onze tuinen en toeristen zorgden voor een extra druk op onze watervoorraad. Gemeentes kapten bomen terwijl ze weten dat ze de goedkoopste airco van de stad zijn.
We gaan er van uit dat alles doorgaat zoals we gewend zijn. En als er ongemak is dan komt dat natuurlijk door Rutte en zijn ambtenaren. Dat wij een stapje terug moeten doen leeft slechts bij enkelen.
We feesten alsof er niets aan de hand is. En ach als de aardappel direct te duur is eten we toch pasta? En geen seconde beseffen we dat de overmatig grote veestapel slecht is voor onze voetafdruk.
De droogte knalde in de natuur. Deze heeft een flinke steek laten vallen. Insecten , planten, jonge aanplant, vlinders, libellen, vissen, we haalden ze door de wringer. Het zal jaren duren voor de natuur zich heeft hersteld. Als het al lukt. Het is een waarschuwing van Zeus. We hebben er een bedreiging bij na wateroverlast. Nu kijken of het ons echt aan het denken zet.

Advertenties

Genieten tussen wanhoop en woede

20170726_115054
De Hollandse Kade

Dood en ziekte strijken langs. Mijn generatie, leeftijdsgenoten, vrienden of familie. Genieten nu het nog kan is immer het advies.
Genieten op commando?
Ja, we moeten voort. Geen keuze.
Genieten op commando.
Zonder genieten geen leven? Geld genoeg.
Bomen sneuvelen, trotse stammen buigen onnodig een laatste keer. Geniet van hun oude kracht.
Geniet!
Insecten verdwijnen. De grutto en kieviet zien hun jongen verdwijnen in de maaiwoede. Ze kunnen weer alleen terug, 4000 km, mission failed.
Geniet er van. Nu, direct bestaat niet meer.
Geniet tussen wanhoop en woede.

Waarschijnlijk is het de wanhoop
die de woede teweegbrengt.
De wanhoop is woedend
en wanhopig

Armando, Woedend uit de bundel Gedichten 2009

De schoonheid van mist en zon

Tsja, het is natuurlijk niet de beste tijd om naar de Eifel te gaan. Een nacht waren we zelfs als enige in het hotel. Gelukkig waren de restaurants open in Prüm.
De maandag is slecht. Regen en koude. Een mooie dag voor een dagje Trier. Altijd weer een prachtige stad om te bezoeken. Dinsdag vertrekken we met regen naar de vulkaanmeren. 20 Jaar geleden zijn we hier voor het laatst geweest. Daar aangekomen treffen we het. De regen stopt en de mist daalt. Het landschap ligt onder een deken van mist. We wandelen rond de Weinfelder Maare. In de mist is het een bijzonder sprookje. Alsof er sneeuw ligt. Het doet me denken aan de foto’s van Marcel Wesdorp waar ik hier wel eens over heb geschreven. Om ons heen druppen de bomen de regen van de nacht. Het meer is niet in zijn geheel te zien. Op de foto kromt de horizon opmerkelijk rond. Het lukt me niet via bewerken kleur in de foto te brengen. Alles is grijs die ochtend, maar wel mooi om te beleven.
De dag erop krijgen we een cadeautje. Een staalblauwe lucht. De kaart mee en we wandelen eenzaam door het natte bos. Steeds meer wolken verdwijnen en laten de Eifel zien zoals je vindt dat het eigenlijk hoort. We komen niemand tegen. Na afloop nemen we taart met een biertje in Prüm. Mist en zon, ze hebben allebei hun schoonheid.

Dit staat op het spel

20170929_141743
Dagpauwoog in Bentwoud

Hij land vlak voor mijn voeten.
De steentjes zijn warm. Nazomer.
De vleugels vouwen zich uit naar de zon.
Wat een schoonheid.
De tekening is verbluffend.
Een dagpauwoog.
De natuur wint altijd.
Maar wij mensen zijn een probleem.
We moeten ze koesteren.
Ze beschermen en ze leefruimte geven.
We krijgen ze maar één keer.
De toekomst zal minder zijn.
Diversiteit neemt al jaren af.
Dit staat op het spel.
DIT!