Een muziek zoektocht

20190203_125618_1549281026598 (2)Toen ik laatst een docu van de Kinks keek vroeg ik me af waar mijn eerste beleving van de popmuziek lag. Ik kende lang niet alle nummers die langs kwamen. Alhoewel ik wel naar de Kinks luisterde en er zelfs nog een single en langspeelplaat (LP) van heb. Ik heb een herinnering in het hoofd en concreet een eerste LP en single. De herinnering is dat ik op mijn aluminium kettingkast van mijn fiets met cellotape een foto van de Beatles had geplakt. Mijn klasgenoten vonden dat wel vreemd. Ik zat nog op de lagere school dus dat moet in 1963 of 1964 of eerder zijn gebeurd.20190203_125835_1549281050943 (2)Hoewel het begon bij de Beatles koos ik intuïtief toch voor de The Rolling Stones. Mijn eerste single en LP waren van de Stones. ‘It’s all over now’ en de naamloze, mono, debuut LP. Beiden gereleased in 1964. Ergens in 1964 en 1965, ik was toen 13/14 jaar,9 zal ik ze hebben aangeschaft. Ik draaide ze op de pick-up van mijn ouders (tot hun grote ergernis) en kocht later mijn eerste Dual. Grote kans dat het eerste concrete feit dus in 1964 was.
De liefde voor de blues ging dieper in 1971 toen een klasgenoot, die als matroos had gewerkt, zijn uit de States geïmporteerde LP’s van de zwarte blues jongens liet horen. Ofwel Lightnin Hopkins, Elmore James en Buddy Guy met Junior Wells. Een nieuwe wereld ging open. Dank zij de Stones en Rob Prent. In het begin speelde de Stones namelijk voornamelijk bluesklassiekers. Op hun debuut LP staat welgeteld één eigen nummer (Tell me). De link naar originele zwarte blues kwam dus veel later. Maar is al ruim 50 jaar ijzersterk en aanwezig.

Advertenties

Dichterbij kon het niet

Een paar keer in je leven valt alles samen. Waar ik zit? Duizenden mijlen van huis. In Buddy Guy Legends. Aan de muur hangen gitaren met opdracht van alle gitaaarhelden zoals Clapton, Santana, Truks, J.L.Hooker, SRV etc etc. Vitrines vol met Buddy’s awards en prijzen. Ik zit aan een tafeltje met een heerlijke IPA. Bij binnenkomst zag ik hem al schuifelen naar zijn hoek aan zijn eigen bar. Blueslegende Buddy Guy, al weer 82 jaar oud. Fotograferen en film is verboden en iedereen laat hem met rust. Maar hoe graag zou ik zijn hand schudden en op de foto met hem willen.
En dan gebeurt er iets waar je alleen maar van kan dromen. Tijdens het optreden van de tweede band, Toronzo Cannon, staat hij ineens op het toneel. Fancie shirt, witte broek, pet op en hippe schoenen. Zijn stem gaat als een orkaan door de ruimte. In een soort lange ‘bluesrap’ met veel interactie naar publiek. De aanwezigen zijn in vervoering. Misschien oud en stram maar zijn stem is gek genoeg alleen maar beter geworden.
Hij kijkt me recht aan. Drie meter sta ik van hem af. Ik zie hem voor de derde keer in mijn leven. Ruim 48 jaar terug in het voorprogramma van de Rolling Stones en later in Vredenburg Utrecht. Met zijn inmiddels overleden maat Junior Wells. Dichterbij kan ik niet komen. Toch stiekem een paar foto’s. Het is een van de mooiste avonden in mijn leven. Koen en Bram, Chicago, Blues Fest, Bluesclub, Buddy Guy, biertjes. Een droom. Bij het vertrek diep in de nacht zit ik nog even op zijn kruk. Dit vergeet ik nooit.

Ik schreef meerdere keren over Buddy Guy en Bluesfest Chicago. Zie tagwolk rechts.

Chicago revisited

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Chicago 10 jaar terug

Morgen ben ik met mijn twee zoons op weg naar Chicago. Tien jaar geleden zat ik er met mijn vriend Josep. Waarom? Het bluesfestival natuurlijk. Chicago is de geboortestad van de elektrische blues.
Het is natuurlijk te gek. Een pokkeneind vliegen voor een muziekfestival. Diep in me voel ik een soort wroeging. Vliegen dat is toch geluidshinder en vervuiling. En produceer ik een hoop CO2 terwijl ik altijd een grote mond heb over het milieu? Kan het nog wel? Ik ben ook al naar Spanje gevlogen dit jaar. Ook de mannen hebben al flink wat vliegkm achter de kiezen. Ik maak me klein en zwijg.
Het is lastig, ervaringen opdoen versus vervuilen. Daar weegt geen zonnecel, duurzame bank, kleine auto, A+huis en vegetarische maaltijd tegenop. Ik besef hoe moeilijk het is duurzaam te leven. En anderen de maat te nemen. Dus toch op naar Chicago. Gelukkig is de volgende vakantie fietsen in Duitsland.