De magie van het concert

Conor Oberst, Melkweg 2017
Conor Oberst in de Melkweg

Ik heb het één keer geprobeerd: een klassiek concert. Opgevouwen op een klein stoeltje luisterde ik in de kleine zaal van het Concertgebouw naar een pianoconcert. Ik was meteen genezen. Terwijl ik best, heel soms, wel eens een klassiek Cd’tje opzet. Ik ben liefhebber van popconcerten. Herinner me nog wel alle popconcerten in het Concertgebouw zoals Santana, CCR, Melanie of Rory Galagher. Afgelopen zondag ervaarde ik het weer. Popconcerten zijn magisch. Zeker de concerten die eeuwig in je geheugen staan gegrift zijn als een parelsnoer van je leven. Verhalen over de concerten worden steeds mooier en je brein construeert een steeds mooiere happening.
Wat is het? Is het de spanning vooraf. De voorbereiding is immers lang. Het kaartje voor sommige concerten is al maanden van te voren besteld. Is het het geroezemoes en het drinken van een biertje bij aanvang? Is het het magisch moment dat je eindelijk je favoriete artiest ziet opkomen na jaren wachten? Zoals dat eens gebeurde toen ik met B naar Bob Dylan was geweest. Is het het steeds mooier lichtwerk en grafics die tegenwoordig te zien zijn sinds led en laser zijn uitgevonden?
Als de lichten doven ga je op in de muziek en de show. Een blik opzij naar je concertgenoot. Soms een ergernis als er mensen om je heen staan te beppen. De gitaarsolo David Gilmour in de kuip die je koude rillingen bezorgt. De doodse stilte bij Nils Frahm. Of een mooie zomeravond buiten met Damien Rice?
De informele setting. Het delen van de ervaringen? Je kan een woord wisselen wat drinken en als het moet plassen. Pure magie.
Ik heb er al weer drie op het lijstje staan. Nils Frahm, Flogging Molley en vrijdag Sven Hammond. Wat een vooruitzicht!

20171015_213123
Angus and Julia Stone in Afas live

 

Advertenties

Ik wil geen stopcontactmuziek

“@SpotifyNL Geef die man eens een kwartaaltje Spotify premium cadeau” Twittert mijn neefje goedbedoeld. Ik heb op Twitter mijn nieuwe aanwinsten van Record Store Day gepost. Daarvoor moet ik naar Leiden want Zoetermeer (125.000 inwoners) heeft geen platenwinkel. Eerder probeerde zoon B mij een abonnement aan te smeren om zijn kosten te reduceren. Ik wil het niet. Ik heb niets met stopcontactmuziek.
Ik ben in het superrijke bezit van bijna 1000 platen, CD’s, DVD’s en bandjes. Als ik alles wil draaien ben ik tussen de 45 á 50 dagen zoet. Ik heb veel.
‘Je hebt alles!’
‘Ik wil niet alles. Wat heb ik aan Mozart, Bach, Marco Borsato, Corry en de Rekels of The Beatles als ik het niets vind.’
‘Ik wil wat ik mooi vind.’
‘Ik wil wat ik zelf heb uitgezocht of cadeau kreeg van een kenner.’
‘Ik wil met mijn vingers langs de CD en platen glijden in de platenwinkel. De boekjes lezen voor de details, teksten of hoezen.’
‘Ik wil voor mijn kast staan, de lp’s volgen en een keuze maken i.p.v. van achter mijn tablet, pc of telefoon. Hele platen horen, geen losse nummers of verzamel platen/CD. Of lijsten volgen van mensen die ik niet ken.’
‘Ik wil niet elke dag een nieuwe artiesten ontdekken. Te veel.’
‘Ik wil een oude LP draaien die ik ruim 45 jaar geleden kocht.’
‘Ik wil mezelf belonen met een CD na een wandeling naar Leiden of Delft.’
‘Ik wil niet alles. Ik heb er vrede mee dat ik veel mis.’
“in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”
‘Zo, ik ga niet streamen.’

De reactie van Spotify wil ik niet onthouden “Dat niet, maar je kunt wel nummers voorgoed uit je Daily Mix afspeellijsten verbannen:” Tsja, heb ik te veel gesproken?

 

De cirkel is rond

Het is het eerste popconcert in een lange reeks. Ruim 47 jaar geleden. De Rolling Stones in Amsterdam, de Rai Zuidhal. Ik ben Stones fan. Geen Beatles, dat vond mijn vader mooi vooral Yesterday. De Stones dat schuurde en de Beatles dat was glad en lief. Mijn eerste single en LP zijn van de Stones. ‘It’s al over now’ en de titelloze mono lp. De Rolling Stones zijn er met in het voorprogramma Junior Wells en Buddy Guy. Op de brommer naar Den Haag om kaartjes te kopen bij Paul Acket. Drie stuks ad fl 47,25, inclusief reserveringskosten.  Ik vraag me nog steeds af waarom ik helemaal naar Den Haag moest. Rijen voor de voorverkoop waren er nog niet.
Het bezoek is samen met zus B en broer N. In de hal raak ik B en N al snel kwijt. De menigte in de Amstelhal is niet beleefd. “We want Stones” schreeuwen ze tijdens de support act van Junior Wells en Buddy Guy. Twee bluesgroten die de inspiratie waren van de Engelse rockscene in die tijd. Ik zag deze twee legendes later gelukkig nog een keer goed in Utrecht. In de loop van het concert kruip ik naar voren. Het is altijd een beetje de gewoonte gebleven. Als een volleerde Hekking ben ik in het midden beland en kom zelfs pregnant op de foto in de krant.

Ik zag de Stones nog een keer in 1976 in het oude ADO stadion. Samen met C. Daarna haakte ik af. Black and Blue was de laatste lp die ik kocht. En zo waar met Kerst kreeg ik van mijn zoon de laatste CD, Blue & Lonesome, van de Stones. Ze zijn weer terug daar waar het begon, bij de blues. En voor mij is de cirkel nu rond.

Ineens een fan

20160419_203437
Nonkeen in Paradiso achter orgel verscholen Nils Frahm

In één jaar tijd drie keer een concert van dezelfde artiest bezoeken is gekkenwerk natuurlijk. Toch overkwam het mij. Twee keer Paradiso en een keer het Paard. De artiest in kwestie: Nils Frahm uit Duitsland. Alhoewel hij gisteren met twee, maar er zaten er drie, jeugdvrienden kwam onder de naam Nonkeen. Inmiddels zijn er ook al 2 CD’s in mijn verzameling opgenomen. Ik moet teruggaan naar mijn jeugd toen een beetje hetzelfde gebeurde met mijn fan zijn van Melanie. Nils brengt een mengeling van abiant, elektronisch muziek en in zijn laatste concert behoorlijk jazzy. Het is de man van de knopjes en klavieren. In zijn solo optredens telde ik een drietal pijporgels, een vleugel een bijzondere piano en een grote hoeveelheid klavieren en elektronische kastjes. Maar een drumsolo met een toiletborstel op de bekisting van de vleugel komt ook langs. Op zijn live CD ‘Spaces’ laat hij horen wat hij allemaal kan. Vooral zijn nummer ‘Says’ is mijn absolute favoriet. Heerlijk wegdrijven in een veld van klanken. Mijn laatst gekochte CD ‘An evening met Ólafur Arnalds and Nils Frahm’ is ook bijzonder. Samen met de IJslandse toetsenman Ólafur Arnalds (luister die ook eens!) gaan ze al improviserend aan de slag. Soms tintelend subtiel en soms zwaar aangezet met orgel of geluiden uit een kastje. Het is opgenomen zonder veel technische snufjes dus erger je niet als je de stoel hoort kraken waarop ze zitten.
Omgekeerd doet hij wel iets wat ik zelden in Nederland heb ervaren. Het publiek doodstil krijgen. Doodstil om ook maar elke noot op te vangen.

Hier een link naar Says (twee keer klikken)