Dichterbij kon het niet

Een paar keer in je leven valt alles samen. Waar ik zit? Duizenden mijlen van huis. In Buddy Guy Legends. Aan de muur hangen gitaren met opdracht van alle gitaaarhelden zoals Clapton, Santana, Truks, J.L.Hooker, SRV etc etc. Vitrines vol met Buddy’s awards en prijzen. Ik zit aan een tafeltje met een heerlijke IPA. Bij binnenkomst zag ik hem al schuifelen naar zijn hoek aan zijn eigen bar. Blueslegende Buddy Guy, al weer 82 jaar oud. Fotograferen en film is verboden en iedereen laat hem met rust. Maar hoe graag zou ik zijn hand schudden en op de foto met hem willen.
En dan gebeurt er iets waar je alleen maar van kan dromen. Tijdens het optreden van de tweede band, Toronzo Cannon, staat hij ineens op het toneel. Fancie shirt, witte broek, pet op en hippe schoenen. Zijn stem gaat als een orkaan door de ruimte. In een soort lange ‘bluesrap’ met veel interactie naar publiek. De aanwezigen zijn in vervoering. Misschien oud en stram maar zijn stem is gek genoeg alleen maar beter geworden.
Hij kijkt me recht aan. Drie meter sta ik van hem af. Ik zie hem voor de derde keer in mijn leven. Ruim 48 jaar terug in het voorprogramma van de Rolling Stones en later in Vredenburg Utrecht. Met zijn inmiddels overleden maat Junior Wells. Dichterbij kan ik niet komen. Toch stiekem een paar foto’s. Het is een van de mooiste avonden in mijn leven. Koen en Bram, Chicago, Blues Fest, Bluesclub, Buddy Guy, biertjes. Een droom. Bij het vertrek diep in de nacht zit ik nog even op zijn kruk. Dit vergeet ik nooit.

Ik schreef meerdere keren over Buddy Guy en Bluesfest Chicago. Zie tagwolk rechts.

Advertenties

Chicago revisited

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Chicago 10 jaar terug

Morgen ben ik met mijn twee zoons op weg naar Chicago. Tien jaar geleden zat ik er met mijn vriend Josep. Waarom? Het bluesfestival natuurlijk. Chicago is de geboortestad van de elektrische blues.
Het is natuurlijk te gek. Een pokkeneind vliegen voor een muziekfestival. Diep in me voel ik een soort wroeging. Vliegen dat is toch geluidshinder en vervuiling. En produceer ik een hoop CO2 terwijl ik altijd een grote mond heb over het milieu? Kan het nog wel? Ik ben ook al naar Spanje gevlogen dit jaar. Ook de mannen hebben al flink wat vliegkm achter de kiezen. Ik maak me klein en zwijg.
Het is lastig, ervaringen opdoen versus vervuilen. Daar weegt geen zonnecel, duurzame bank, kleine auto, A+huis en vegetarische maaltijd tegenop. Ik besef hoe moeilijk het is duurzaam te leven. En anderen de maat te nemen. Dus toch op naar Chicago. Gelukkig is de volgende vakantie fietsen in Duitsland.

De magie van het concert

Conor Oberst, Melkweg 2017
Conor Oberst in de Melkweg

Ik heb het één keer geprobeerd: een klassiek concert. Opgevouwen op een klein stoeltje luisterde ik in de kleine zaal van het Concertgebouw naar een pianoconcert. Ik was meteen genezen. Terwijl ik best, heel soms, wel eens een klassiek Cd’tje opzet. Ik ben liefhebber van popconcerten. Herinner me nog wel alle popconcerten in het Concertgebouw zoals Santana, CCR, Melanie of Rory Galagher. Afgelopen zondag ervaarde ik het weer. Popconcerten zijn magisch. Zeker de concerten die eeuwig in je geheugen staan gegrift zijn als een parelsnoer van je leven. Verhalen over de concerten worden steeds mooier en je brein construeert een steeds mooiere happening.
Wat is het? Is het de spanning vooraf. De voorbereiding is immers lang. Het kaartje voor sommige concerten is al maanden van te voren besteld. Is het het geroezemoes en het drinken van een biertje bij aanvang? Is het het magisch moment dat je eindelijk je favoriete artiest ziet opkomen na jaren wachten? Zoals dat eens gebeurde toen ik met B naar Bob Dylan was geweest. Is het het steeds mooier lichtwerk en grafics die tegenwoordig te zien zijn sinds led en laser zijn uitgevonden?
Als de lichten doven ga je op in de muziek en de show. Een blik opzij naar je concertgenoot. Soms een ergernis als er mensen om je heen staan te beppen. De gitaarsolo David Gilmour in de kuip die je koude rillingen bezorgt. De doodse stilte bij Nils Frahm. Of een mooie zomeravond buiten met Damien Rice?
De informele setting. Het delen van de ervaringen? Je kan een woord wisselen wat drinken en als het moet plassen. Pure magie.
Ik heb er al weer drie op het lijstje staan. Nils Frahm, Flogging Molley en vrijdag Sven Hammond. Wat een vooruitzicht!

20171015_213123
Angus and Julia Stone in Afas live

 

Ik wil geen stopcontactmuziek

“@SpotifyNL Geef die man eens een kwartaaltje Spotify premium cadeau” Twittert mijn neefje goedbedoeld. Ik heb op Twitter mijn nieuwe aanwinsten van Record Store Day gepost. Daarvoor moet ik naar Leiden want Zoetermeer (125.000 inwoners) heeft geen platenwinkel. Eerder probeerde zoon B mij een abonnement aan te smeren om zijn kosten te reduceren. Ik wil het niet. Ik heb niets met stopcontactmuziek.
Ik ben in het superrijke bezit van bijna 1000 platen, CD’s, DVD’s en bandjes. Als ik alles wil draaien ben ik tussen de 45 á 50 dagen zoet. Ik heb veel.
‘Je hebt alles!’
‘Ik wil niet alles. Wat heb ik aan Mozart, Bach, Marco Borsato, Corry en de Rekels of The Beatles als ik het niets vind.’
‘Ik wil wat ik mooi vind.’
‘Ik wil wat ik zelf heb uitgezocht of cadeau kreeg van een kenner.’
‘Ik wil met mijn vingers langs de CD en platen glijden in de platenwinkel. De boekjes lezen voor de details, teksten of hoezen.’
‘Ik wil voor mijn kast staan, de lp’s volgen en een keuze maken i.p.v. van achter mijn tablet, pc of telefoon. Hele platen horen, geen losse nummers of verzamel platen/CD. Of lijsten volgen van mensen die ik niet ken.’
‘Ik wil niet elke dag een nieuwe artiesten ontdekken. Te veel.’
‘Ik wil een oude LP draaien die ik ruim 45 jaar geleden kocht.’
‘Ik wil mezelf belonen met een CD na een wandeling naar Leiden of Delft.’
‘Ik wil niet alles. Ik heb er vrede mee dat ik veel mis.’
“in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”
‘Zo, ik ga niet streamen.’

De reactie van Spotify wil ik niet onthouden “Dat niet, maar je kunt wel nummers voorgoed uit je Daily Mix afspeellijsten verbannen:” Tsja, heb ik te veel gesproken?