Dat kan mijn kind ook

Veel gehoorde uitspraak bij moderne kunst is “dat kan mijn kind ook”. Terwijl het gros van de hedendaagse prinsjes en prinsessen alleen nog maar creatief is in swipen op hun Ipad. Ik geniet vaak van kunst. Zoals hier het magistrale beeld van Anish Kapoor, Cloud Gate 2004 (10 x 20 x 12,8 meter, 23 mln dollar op basis van giften en sponsoren). In de volksmond, ‘The Bean’. De burgemeester schonk het beeld en het omliggende park aan de stad. Vroeger lag hier een spooremplacement en parkeergarages. Prachtig spiegelen de wolkenkrabbers elke seconde anders in het glanzend staal.
In NL is kunst in de openbare ruimte een moeizame aangelegenheid. Altijd gezeur. Zoveel geld en we hebben nog voedselbanken ook. Aardig was deze tweetwisseling op twitter.
Ik
Blijf het een mooi beeld vinden. Prachtig voorbeeld kunst in openbare ruimte. #Chicago
@annemarierozen
Spiegeltjes en kraaltjes. Een kinderbrein is snel gevuld.
Ik
O dat is dus een hoge zuurgraad.
@annemarierozen
Domme lul
Annemarie ziet kunst dus als spiegels en kraaltjes van onze bestuurders. Wat een armoe.
We hebben vaak zitten te kijken naar de hektiek rond het beeld. Alleen maar blije, verrukte en verbaasde gezichten. Een continue stroom van mensen die trouwfoto’s maken, familiefoto’s of selfies. Gekke bekken treken in de spiegel. Of gewoon staan te genieten. Er moeten inmiddels wel miljoenen foto’s zijn gemaakt.
Dit beeld heeft de stad zoveel prestige, vreugde en schoonheid teruggeven dat niemand meer zonder zou kunnen.P6070034.JPGIn Chicago staan meer grote beelden op lege pleinen. Allemaal in een puike conditie zonder grafity en troep er om heen. Zoals dit beeld van Calder.
Het Millennium park is een groots gebaar van de toen zittende gekozen burgemeester. Een krachtig wapen tegen ons zeurgedrag zou ik zo zeggen. Kom op NL maak ook eens een groot gebaar van schoonheid in je stad. Ondanks de voedselbanken.

Advertenties

“Waar ben ik op het moment?”

n63w014-n66w025-58x76_2_orig
Untitled (n63w014-n66w025)

We konden het niet laten. Alles hangt vol maar toch weer een kunstwerk gekocht. Samen met C de knoop doorgehakt. Een foto van Marcel Wesdorp. Foto, print of verzameling pixels? Het werk van hem is moeilijk te plaatsen. Ik kan nauwelijks uitleggen hoe hij dit doet. Het is onze tweede. Eerder heb ik er hier al over geschreven. Marcel Wesdorp boetseert digitale landschappen op basis van x, y, z coördinaten. Het zijn geen echte landschappen of wel? De mens grijpt immers continu in op het landschap. Wat is echt?
Ik volg hem al een tijd en zijn laatse werk is weer anders. Eerst was het landschap vol, daarna transparant en nu is het een combinatie. Is het sneeuw wat er ligt? Je hebt de neiging het weg te willen blazen en te kijken of te voelen wat er onder zit. Je wil dwalen in de digitale wereld. Een tijd je terug schreef ik over mist in de Eifel. Even had ik het gevoel in zo’n landschap te lopen.

5583369_orig
Eerder werk

Het werk heet Untitled (n63w014-n66w025) de coördinaten van de digitale wereld. Twee werken die lang bij ons in de huiskamer hingen maken plaats voor deze aanwinst. Ik zal er nog veel in zwerven.
We hebben dromen, verhalen en verbeelding nodig om onszelf in de wereld steeds beter begrijpen. Dromen om ons een nieuwe perspectief te kunnen bieden, verhalen om ons zelf te kunnen identificeren en verbeelding om onszelf te onderzoeken’, staat er op zijn site. Zo mooi kan ik het niet beschrijven. Maar ik vat het wel.
Zie eerdere blog over Marcel Wesdorp en wandelen in de mist van de Eifel

De expositie in Galerie Helder is tot en met 17 februari 2018.

Luchtspiegelingen in Tilburg

IMG_20171101_114734
Sky Mirror Anish Kapoor

In één week was ik zowel in het Stedelijk te Amsterdam als in de Pont te Tilburg. Zoals gebruikelijk was de helft van het Stedelijk gesloten wegens werkzaamheden. De vaste collectie is nog niet te bezoeken en is al maanden onzichtbaar. Hoofdstedelijke arrogantie. De Pont viert zijn 25 jarig bestaan en pakt goed uit. Wat een pracht van een museum. Slim inkopen en relatiebeheer door de jaren heeft een prachtige collectie opgeleverd. De nieuwste aanwinst is de Sky Mirror van Anish Kapoor. Kapoor heeft overal in de wereld zijn luchtspiegels in alle vormen neergezet. Na New York en Londen nu dus ook Tilburg. Het is grandioos. Een beeld dat lijkt te bewegen door de continu veranderende afbeelding van de lucht. Ook in het museum zelf zijn nog drie kunstwerken van Kapoor te zien. Natuurlijk is er nog veel meer te zien. Ik ga het allemaal niet verklappen. Behalve misschien de indrukwekkende cirkel van Richard Long. Of het lichtervaringskunstwerk Wedgework III van James Turrel dat een permanente opstelling heeft. Je kunt Amsterdam dus beter even mijden en de tom tom op Tilburg instellen. Trek er een dag voor uit. Het restaurant is prima voor een simpele lunch.

20171101_122315
Richard Long

Een gemiste kans


De mooiste beelden die ik maak, of waar ik zelf het meest tevreden over ben, hebben geen voor-, achter-, boven- en onderkant. Je kan ze op elke manier neerzetten. In de architectuur is dat lastiger. Maar eigenlijk zou een gebouw niet alleen een voorkant moeten hebben. Bij slechte gebouwen is dat zo. En als het gebouw in zijn oorsprong slecht is kan je er een nieuwe gevel tegenaan plakken maar het blijft een waardeloos gebouw. Is het goed, zoals Rijnstraat 8 in Den Haag, dan kan je het bij een renovatie*)  mooier maken. Kijk eens wat men deed aan de kopse kant van dit gebouw. Vroeger was die gesloten met kleine raampjes. Nu is het een glazen wand geworden met een prachtig zicht op Den Haag. Zowel van buitenaf als van binnen een aanwinst.
Dit is de uitbreiding van het Stadhart in Zoetermeer. Cadenza heet het, aan fancy namen geen gebrek. Ofwel de achterkant. De troosteloosheid straalt er vanaf. Een gemiste kans. Je geeft bijvoorbeeld de noordelijke lichtinval weg. Je ontneemt de bezoeker van de winkel even een steelse blik op het plein er onder. Het is een griezelige plek geworden. Een pishoek. Waar je je als vrouw niet veilig voelt. Over 10 jaar plakken we er weer een nieuwe gevel tegen aan. Tegen die tijd zal ik er in een blogje op terugkomen, kansloos. Dit is en blijft een gemiste plek.

*) Oorspronkelijk ontwerp Jan Hoogstadt. Renovatie OMA, Office for Metropolitan Architecture