Luister naar de wind

Het was, weer, liefde op het eerste gezicht. Op de KunstRai sjokten we, terwijl het buiten stralend weer was, langs de stands. Een kunstbeurs is een visueel bombardement. Op het laatst weet je niet meer wat je allemaal hebt gezien. Het is soms te veel. Maar het blijft wel altijd leuk te zien wat gaande is. Elke galeriehouder staat er met zijn beste werk. We hadden Galerie Helder tot het laatst bewaard. Daar hing werk van Zaida Oenema dat me op Facebook was opgevallen. Terwijl C zat te kletsen keek ik naar haar Fields (monochromes) schilderijen. Een vorm van papiersnijwerk. Met uiterste precisie zijn kleine puntjes uitgesneden. Ze staan als grassprieten overeind. Ik ben weg. C kijkt ook en haar overkwam hetzelfde. Een groene stip dus. Onder het genot van een wijntje hielden we beraad. Zullen we het doen? We waren er snel uit, ja joh groen werd rood.
Enige dagen later moesten we flink wat husselen om ruimte te maken aan de muur. Het is gelukt. Tussen het werk van Karel Appel en Armando hangt nu dit werk. ‘Just listen to the wind. Feel your own breath. Look at the light show. Move your body. And experience to be there.‘ lees ik op de website. Het is altijd in beweging, geen blik erop is hetzelfde. Ik lees later de motivatie van Zaida Oenema: Met mijn werk wil ik een moment van innerlijke stilte bereiken. Of een moment tussen de toeschouwer en het werk als een soort stille conversatie, iets tussen spraak en stilte.

Ik kan het niet mooier zeggen, luister en kijk.

Meer informatie zie haar website en de site van Galerie Helder

Advertenties

Generation wealth

9780714872124-4De fotorapportages van Lauren Greenfield hakken er in. Ze zal er niet de World Press foto mee winnen want zij fotografeert de puissante rijkdom en niet de armoede. En vooral de nieuwe rijken.
Ik pik er twee foto’s uit die me zijn bijgebleven. Een meisje van 5 opgedirkt als een volwassen seksbom die al vele ‘misskind’ verkiezingen heeft gewonnen. Ze is nu gestopt omdat ze een eigen kledinglijn is begonnen (over pedofilie gesproken).
De andere foto is van een zwarte rapper die dollars uitstrooit over zwarte prostituees die al kruipend over de grond de dollars verzamelen (hoezo #metoo?).
De foto’s zijn subliem en ik raad iedereen te gaan kijken in het Fotomuseum Den Haag. Tot 3 februari 2019 nog te zien. Ik hield het toch maar een uur uit. Ik werd er depressief van. Is dit waarvoor we als mens op aarde zijn? Hoe groot is de kloof tussen arm en rijk geworden? En wat doet geld met een mens? Hoewel er ook foto’s hangen van vergane rijkdom (slachtoffers van de kredietcrisis).
Kijken dus en beseffen dat geld niet altijd gelukkig maakt maar ook ontevreden, angstig, onzeker en soms doodongelukkig.

Veel beter dan ik op dit thema in kan gaan doet Paul Verhaeghe in zijn boek Identiteit. Lees dat boek.

Dat kan mijn kind ook

Veel gehoorde uitspraak bij moderne kunst is “dat kan mijn kind ook”. Terwijl het gros van de hedendaagse prinsjes en prinsessen alleen nog maar creatief is in swipen op hun Ipad. Ik geniet vaak van kunst. Zoals hier het magistrale beeld van Anish Kapoor, Cloud Gate 2004 (10 x 20 x 12,8 meter, 23 mln dollar op basis van giften en sponsoren). In de volksmond, ‘The Bean’. De burgemeester schonk het beeld en het omliggende park aan de stad. Vroeger lag hier een spooremplacement en parkeergarages. Prachtig spiegelen de wolkenkrabbers elke seconde anders in het glanzend staal.
In NL is kunst in de openbare ruimte een moeizame aangelegenheid. Altijd gezeur. Zoveel geld en we hebben nog voedselbanken ook. Aardig was deze tweetwisseling op twitter.
Ik
Blijf het een mooi beeld vinden. Prachtig voorbeeld kunst in openbare ruimte. #Chicago
@annemarierozen
Spiegeltjes en kraaltjes. Een kinderbrein is snel gevuld.
Ik
O dat is dus een hoge zuurgraad.
@annemarierozen
Domme lul
Annemarie ziet kunst dus als spiegels en kraaltjes van onze bestuurders. Wat een armoe.
We hebben vaak zitten te kijken naar de hektiek rond het beeld. Alleen maar blije, verrukte en verbaasde gezichten. Een continue stroom van mensen die trouwfoto’s maken, familiefoto’s of selfies. Gekke bekken treken in de spiegel. Of gewoon staan te genieten. Er moeten inmiddels wel miljoenen foto’s zijn gemaakt.
Dit beeld heeft de stad zoveel prestige, vreugde en schoonheid teruggeven dat niemand meer zonder zou kunnen.P6070034.JPGIn Chicago staan meer grote beelden op lege pleinen. Allemaal in een puike conditie zonder grafity en troep er om heen. Zoals dit beeld van Calder.
Het Millennium park is een groots gebaar van de toen zittende gekozen burgemeester. Een krachtig wapen tegen ons zeurgedrag zou ik zo zeggen. Kom op NL maak ook eens een groot gebaar van schoonheid in je stad. Ondanks de voedselbanken.