Generation wealth

9780714872124-4De fotorapportages van Lauren Greenfield hakken er in. Ze zal er niet de World Press foto mee winnen want zij fotografeert de puissante rijkdom en niet de armoede. En vooral de nieuwe rijken.
Ik pik er twee foto’s uit die me zijn bijgebleven. Een meisje van 5 opgedirkt als een volwassen seksbom die al vele ‘misskind’ verkiezingen heeft gewonnen. Ze is nu gestopt omdat ze een eigen kledinglijn is begonnen (over pedofilie gesproken).
De andere foto is van een zwarte rapper die dollars uitstrooit over zwarte prostituees die al kruipend over de grond de dollars verzamelen (hoezo #metoo?).
De foto’s zijn subliem en ik raad iedereen te gaan kijken in het Fotomuseum Den Haag. Tot 3 februari 2019 nog te zien. Ik hield het toch maar een uur uit. Ik werd er depressief van. Is dit waarvoor we als mens op aarde zijn? Hoe groot is de kloof tussen arm en rijk geworden? En wat doet geld met een mens? Hoewel er ook foto’s hangen van vergane rijkdom (slachtoffers van de kredietcrisis).
Kijken dus en beseffen dat geld niet altijd gelukkig maakt maar ook ontevreden, angstig, onzeker en soms doodongelukkig.

Veel beter dan ik op dit thema in kan gaan doet Paul Verhaeghe in zijn boek Identiteit. Lees dat boek.

Advertenties

Dat kan mijn kind ook

Veel gehoorde uitspraak bij moderne kunst is “dat kan mijn kind ook”. Terwijl het gros van de hedendaagse prinsjes en prinsessen alleen nog maar creatief is in swipen op hun Ipad. Ik geniet vaak van kunst. Zoals hier het magistrale beeld van Anish Kapoor, Cloud Gate 2004 (10 x 20 x 12,8 meter, 23 mln dollar op basis van giften en sponsoren). In de volksmond, ‘The Bean’. De burgemeester schonk het beeld en het omliggende park aan de stad. Vroeger lag hier een spooremplacement en parkeergarages. Prachtig spiegelen de wolkenkrabbers elke seconde anders in het glanzend staal.
In NL is kunst in de openbare ruimte een moeizame aangelegenheid. Altijd gezeur. Zoveel geld en we hebben nog voedselbanken ook. Aardig was deze tweetwisseling op twitter.
Ik
Blijf het een mooi beeld vinden. Prachtig voorbeeld kunst in openbare ruimte. #Chicago
@annemarierozen
Spiegeltjes en kraaltjes. Een kinderbrein is snel gevuld.
Ik
O dat is dus een hoge zuurgraad.
@annemarierozen
Domme lul
Annemarie ziet kunst dus als spiegels en kraaltjes van onze bestuurders. Wat een armoe.
We hebben vaak zitten te kijken naar de hektiek rond het beeld. Alleen maar blije, verrukte en verbaasde gezichten. Een continue stroom van mensen die trouwfoto’s maken, familiefoto’s of selfies. Gekke bekken treken in de spiegel. Of gewoon staan te genieten. Er moeten inmiddels wel miljoenen foto’s zijn gemaakt.
Dit beeld heeft de stad zoveel prestige, vreugde en schoonheid teruggeven dat niemand meer zonder zou kunnen.P6070034.JPGIn Chicago staan meer grote beelden op lege pleinen. Allemaal in een puike conditie zonder grafity en troep er om heen. Zoals dit beeld van Calder.
Het Millennium park is een groots gebaar van de toen zittende gekozen burgemeester. Een krachtig wapen tegen ons zeurgedrag zou ik zo zeggen. Kom op NL maak ook eens een groot gebaar van schoonheid in je stad. Ondanks de voedselbanken.

“Waar ben ik op het moment?”

n63w014-n66w025-58x76_2_orig
Untitled (n63w014-n66w025)

We konden het niet laten. Alles hangt vol maar toch weer een kunstwerk gekocht. Samen met C de knoop doorgehakt. Een foto van Marcel Wesdorp. Foto, print of verzameling pixels? Het werk van hem is moeilijk te plaatsen. Ik kan nauwelijks uitleggen hoe hij dit doet. Het is onze tweede. Eerder heb ik er hier al over geschreven. Marcel Wesdorp boetseert digitale landschappen op basis van x, y, z coördinaten. Het zijn geen echte landschappen of wel? De mens grijpt immers continu in op het landschap. Wat is echt?
Ik volg hem al een tijd en zijn laatse werk is weer anders. Eerst was het landschap vol, daarna transparant en nu is het een combinatie. Is het sneeuw wat er ligt? Je hebt de neiging het weg te willen blazen en te kijken of te voelen wat er onder zit. Je wil dwalen in de digitale wereld. Een tijd je terug schreef ik over mist in de Eifel. Even had ik het gevoel in zo’n landschap te lopen.

5583369_orig
Eerder werk

Het werk heet Untitled (n63w014-n66w025) de coördinaten van de digitale wereld. Twee werken die lang bij ons in de huiskamer hingen maken plaats voor deze aanwinst. Ik zal er nog veel in zwerven.
We hebben dromen, verhalen en verbeelding nodig om onszelf in de wereld steeds beter begrijpen. Dromen om ons een nieuwe perspectief te kunnen bieden, verhalen om ons zelf te kunnen identificeren en verbeelding om onszelf te onderzoeken’, staat er op zijn site. Zo mooi kan ik het niet beschrijven. Maar ik vat het wel.
Zie eerdere blog over Marcel Wesdorp en wandelen in de mist van de Eifel

De expositie in Galerie Helder is tot en met 17 februari 2018.