O Sterre der Zee

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

19 Mei zou mijn vader 107 jaar geworden zijn. Het is hem niet gegund. Hij stierf op zijn 65e. Na een half jaartje intens genoten te hebben van zijn pensioen. En een leven van onvoorstelbaar hard werken. Eerst als bakker en later als schoonmaker in het ziekenhuis. Hij begon op zijn 12 als bakkersknecht. Goed voor een loopbaan van 53 jaar. En iedereen nu maar klagen over werkdruk en pensioenleeftijd. Klagen over werk kan ik me van hem niet herinneren. Terwijl om 11 uur  ‘s avonds naar de broodfabriek en de volgende dag de bakkerswijk lopen toch geen geringe inspanning was. Zes dagen per week natuurlijk. Op zaterdag liep ik jaren mee. In weer en wind. En als we op ijzel en sneeuw de bakfiets de brug over probeerden te duwen en weer teruggleden, zelfs toen hoorde ik hem nog niet mopperen.

Heel toevallig lees ik en zie ik op de TV veel over de 2e wereldoorlog. Wat zou ik graag nog eens met hem willen praten hoe hij dat ervaren heeft met de kennis van nu. Nu ik inmiddels zelf een eerbiedwaardige leeftijd heb bereikt. En we de discussies over het communisme, Vietnam, abortus en lang haar achter ons hebben gelaten.
Hij was een tevreden mens. Voetbal, zijn sigaar, zijn schoondochters hij was er gek op. Altijd goed gestemd en tevreden met kleine dingen. Immens gelukkig toen ze op late leeftijd voor het eerst op vakantie gingen naar Winterberg in Duitsland.

Flarden trekken langs.

Wachten op de voetbaluitslagen van Frits van Turenhout met een kom soep. In de marge van de KRO gids tekende hij als tijdverdrijf lammetjes. Friemelig klein.
Trots dat zijn zoon voor ingenieur studeerde. Het geld bij elkaar schrapen om dat te kunnen betalen.
Onze zondag bezigheid naar voetbal gaan. Eerst Blauw Wit en DWS in het Olympisch stadion in staanvak T. Later de hoogtijdagen van Ajax en zijn echte club DCG.
Op donderdagavond naar de populaires, fietswedstrijden in het Olympisch Stadion, met als afsluiter “Dames en heren dan nu de motoren in de baan”.
Of, toen hij op mijn 11e verjaardag de nacht er voor met zijn hand in de broodsnijmachine kwam. Ik kreeg een witte voetbal. Hij was net zo wit als de kleur van zijn wangen. Enkele dagen daarna werkte hij zijn vervanger in de wijk in. Later moest hij als therapie afwassen. Dat deed hij graag. Tot genoegen van mij, mijn broer en zus. Tijdens de afwas kwam getrouw gezang uit de keuken. Vaak Maria liederen met als vast nummer ‘O Maria Sterre der zee’.

Bedreigen ons noodweer of storm op ons baan,
is ’t scheepj’ onzer ziel in gevaar te vergaan,
bedaar, o Maria, de storm op uw beê,
stort hoop ons in ’t harte, o Sterre der Zee.

Gefeliciteerd Pa, je bent er nog.

Advertenties

De cirkel is rond

Het is het eerste popconcert in een lange reeks. Ruim 47 jaar geleden. De Rolling Stones in Amsterdam, de Rai Zuidhal. Ik ben Stones fan. Geen Beatles, dat vond mijn vader mooi vooral Yesterday. De Stones dat schuurde en de Beatles dat was glad en lief. Mijn eerste single en LP zijn van de Stones. ‘It’s al over now’ en de titelloze mono lp. De Rolling Stones zijn er met in het voorprogramma Junior Wells en Buddy Guy. Op de brommer naar Den Haag om kaartjes te kopen bij Paul Acket. Drie stuks ad fl 47,25, inclusief reserveringskosten.  Ik vraag me nog steeds af waarom ik helemaal naar Den Haag moest. Rijen voor de voorverkoop waren er nog niet.
Het bezoek is samen met zus B en broer N. In de hal raak ik B en N al snel kwijt. De menigte in de Amstelhal is niet beleefd. “We want Stones” schreeuwen ze tijdens de support act van Junior Wells en Buddy Guy. Twee bluesgroten die de inspiratie waren van de Engelse rockscene in die tijd. Ik zag deze twee legendes later gelukkig nog een keer goed in Utrecht. In de loop van het concert kruip ik naar voren. Het is altijd een beetje de gewoonte gebleven. Als een volleerde Hekking ben ik in het midden beland en kom zelfs pregnant op de foto in de krant.

Ik zag de Stones nog een keer in 1976 in het oude ADO stadion. Samen met C. Daarna haakte ik af. Black and Blue was de laatste lp die ik kocht. En zo waar met Kerst kreeg ik van mijn zoon de laatste CD, Blue & Lonesome, van de Stones. Ze zijn weer terug daar waar het begon, bij de blues. En voor mij is de cirkel nu rond.

Op naar Parijs

20170201_160047
Kaartje match in Parijs

Ongekend, ik mag mee! Yes, niet naar school maar naar Parijs. Voor de eerste keer in mijn leven. Want grote buitenlandgangers zijn we niet. Ajax gaat er een beslissingswedstrijd spelen. De heenwedstrijd in het Olympisch stadion eindigde in een 1-3 verlies. Er ligt sneeuw in het Olympisch Stadion. We zullen die Portugezen wel eens te pakken nemen. Maar Ajax verliest met 1-3. Aan de radio gekluisterd horen we hoe het wonder van Lissabon zich voltrekt. Ajax sleept er een 1 -3 overwinning uit en dwingt een beslissingswedstrijd af. In die tijd gebruikelijk.

Pa, mijn zus (zo’n beetje als enige vrouw) en broer moeten naar Parijs. Achter de mannen staan. Ajax staat aan het begin van de zegetocht die drie EC 1 zal opleveren. Het is een kort uitstapje. Op 4 maart 1969 vertrekken we à raison van fl 40,– per persoon, inclusief staanplaats. Via onze buurman die bij het GVB werkt zijn de kaarten geregeld. De spanning is voelbaar. In heel Amsterdam staan bussen te wachten. En zo trekken we, in een stadsbus,  in een lange stoet richting Frankrijk. De complete inhoud van de bus staat halfweg te plassen in de greppel naast de weg. Dampende stralen in een ijskoude maart nacht. B staat in de lange rij bij het restaurant waar men niets begrijpt van waar nu ineens al die Hollanders vandaan komen. Ik stond toen nog mijn mannetje aan die greppel en wist menige oudere naast me jaloers te maken. Later draaien mijn mannen dit bordje om.

20170211_121628
Speciale editie van LÉquipe

In de ochtend komen we aan bij het Stade de Colombus Parijs. Een broodje en snel naar binnen. Gelukkig spreekt mijn broer een paar woorden Frans. Tot onze verrassing blijkt de staanplaats een plaats op de eretribune. De wedstrijd wordt een prachtig 3-0. Nota bene weer na verlenging. Cruijff opent de score. We omhelzen elkaar en wildvreemden bij het eerste doelpunt. Een traan komt op of is dat door de kou? Broerlief haalt gemeen zijn scheen open aan de bank voor hem. Inge Daniëlsson maakt het verder af met nog twee goals. De volgende morgen op school was ik een trots manneke. Ajax door en ik in Parijs geweest!

20170211_121739
De opstelling en kaartje wedstrijd Amsterdam

Op internet staat een kort filmpje. Een prachtige actie van Johan Cruijff en zelfs mensen in de bomen. Het Stade de Colombus kookte over, dat ben ik al weer vergeten. Wij waren wel daarbij.

Parijs, 05 maart 1969

40 Jaar later

20170202_162122
20 juni 1975

Je verschijnt februari 1975 voor het eerst in beeld. In mijn dagboek lees ik dat je me schijnbaar leuk vond maar nadeel is dat we elkaar maar één keer in het half jaar zien bij de tandarts. Ja, tandartsassistente. En is het daar niet altijd lente?
Op 29 mei is er een vluchtig contact als ik je zie zitten in de auto van je zus die weer vriendin is met mijn zus. “Zij zag er patent uit en zij heeft ook mij gezien en ik was ook wel in optimale vorm. Ik hoop dat ze op mij verliefd wordt en dat ik haar nog eens mag ontmoeten want het was wel de moeite waard hoor!” Bescheidenheid siert de mens denk ik zo.

Dan komt de versnelling. Samen met vriend Henk neem ik op 13 juni een stoer besluit na een avond mislukte vrouwenjacht. Ik ga C bellen voor een avondje uit. Zaterdag wacht ik tot pa en ma boodschappen doen en bel.
‘Hallo met Gerard Hoogers’
‘…’
‘Heb je zin om uit te gaan vanavond?’
‘…’
‘Mooi dan kom ik je om 9 uur ophalen.’
‘…’
Geen overbodige woorden en in- of uitleidingen. Het is ons kortste telefoongesprek.

Op mijn oude Gazelle van Oom Nico koers ik van Oud naar Nieuw-West. Met jou op de bagagedrager vervolgens weer naar het Leidseplein. Het is een uitgaanscentrum zonder vrijgezellenparty’s en buitenlandse toeristen. Amsterdams voor Amsterdammers. De koffie pakken we in Américain. We drinken wat in de Bamboo Bar en verhuizen daarna naar mijn stamkroeg L&B, List en bedrog, in de Korte Leidsedwarsstraat. Mijn vaste stamgasten laten me gelukkig met rust. Ik ben op jacht dus niet storen.

Als we terug lopen naar de fiets kijk ik opzij. Lang, nog langer door de slanke Jan Jansen klompen. Naveltrui en broek met wijde pijpen. Rib jas en hoofddoekje als haarband in de lange haren. Ik ben diep onder de indruk. Verdomme deze is het. Het beeld staat nog in mijn hersenpan gegrift.
Het regent en we besluiten een taxi te pakken. Tijdens de rit volg ik angstvalling de meter. Haal ik het met mijn geld? Ja, we halen het en nemen vluchtig afscheid. Op de weg terug vraag ik de chauffeur te stoppen bij Cinema West. Mijn geld is op. Op wolken loop ik het laatste stuk naar huis. Thuisgekomen zet ik me achter mijn bureau en houd mijn dagboek bij. Ik ben verliefd tot over mijn oren schrijf ik ’s nachts om 1.15 en diezelfde zondagmiddag nogmaals.

Het tempo wordt opgevoerd. Dinsdag een belletje om vrijdag een bioscoopje te pakken. Die vrijdag de eerste kussen. De zaterdag dring ik binnen op de verloving van broer Henk en  zondag brengen we samen door in Nibbixwoud. Op de achterbank van mijn zwagers auto kussen we de reis naar Nibbixwoud vol. Er volgt een lange reeks afspraken in die warme zomer van 1975. We lopen op wolkjes en zien elkaar bijna elke dag. Rod Stewart zingt ‘sailing’ en in de kroeg zingt Minnie Riperton.

20170202_162156
Terug uit Spanje, September 1975

De periode wordt wreed onderbroken door drie weken vakantie die je eerder had geboekt. Tussen de regels spreek ik bezorgdheid uit over de reis naar de Spaanse kust en al die mannen daar. In augustus sluit ik mijn dagboek. Om het 40 jaar later weer open te slaan. Als je gelukkig bent heb je geen tijd om te schrijven. In de “Spaanse periode” ontvang ik 2 brieven en een kaart. Hoeveel ik zelf schreef weet ik niet maar het zal wel veel zijn geweest. Ik kende geen beperkingen. Ajax verloor terwijl C in een flat zat met Feijenoorders lees ik. Verder natuurlijk veel liefs en kusjes voor de “mop”. Op 21 september ’s nachts 1.30 op een regenachtig plein in Nieuw-West vraag ik je ten huwelijk. We laten er geen gras over groeien 3 maanden en 7 dagen na de eerste ontmoeting. Ik start het examenjaar van de HTS. 10 December 1976  trouwen we voor de wet en op 11 februari 1977 voor de kerk.

40 Jaar later tik ik een blog. We zijn twee kinderen, twee schoondochters,  vijf huizen en acht auto’s verder. Je bent niet meer weg geweest. Zaterdag vieren we dat tussen vrienden uit 40 jaar.