Een dagje strand


We hebben geen cent te makken. Vakantie zit er niet in, dagjes uit wel. De leukste is Zandvoort aan Zee. Met de Blauwe tram of de bus en soms de trein. De bus is geen pretje. Er staan altijd lange files in de flessenhals naar de kust. Bussen zonder airo en de kussens prikken vervelend in mijn blote benen. Bij twijfelachtig weer hanteert pa een harde eis. Voor 12 uur moet je een matrozenhemdje kunnen knippen uit de blauwe lucht. Op twijfeldagen kijken mijn zus en ik verlangend naar de hemel.
We belanden altijd bij strandtent 17. Daar starten we onze weg- en waterwerken. Een kuil tot het water of een fort tegen de vloed. Al snel heeft zich tussen mijn duim en wijsvinger een schepblaar ontwikkeld.
Alles is zand. Tussen de hand van mijn moeder en mijn huid als ik wordt ingesmeerd met zonnebrandolie. Tussen de boterham die we soldaat maken en tussen de pijpjes van mijn strakke zwembroek en lies.
Mijn Pa doet niet veel. Hij huurt een strandstoel en gaat pitten. De opgerolde broekspijpen laten twee spierwitte kuitpartijen zien. Ik heb mijn vader nooit verder ontbloot gezien. Mijn grote broer voelt zich al gauw te groot. Met zijn brommer komt hij aan racen en als een volleerd filmster staat hij stoer te roken en kijkt naar ons spel.
thYRFC8W5SIn de middag schuiven we aan op het terras bij pa en moe. We krijgen een flesje Joij of een ijsje met zand. Op weg naar huis doen we automatiek ‘het Uilje’ aan in het dorp. Ik krijg een kwartje en mag wat trekken. Ik kies meestal de plak worst in paneermeel. Lekker groot.
Rozig keer ik huiswaarts. Ik word onder de douche gestopt en mag nog even opblijven in mijn pyjama. Dan naar bed. Verbeeld ik me dat nu? Ligt er ook zand in bed?
Later kom ik nog wel eens terug. Op mijn brommer race ik naar Zandvoort, eet er een zak patat en race weer terug. Dat deed je toen.

 

Advertenties

De goede, traditionele, week

20190418_103601.jpg
Op de foto staat mijn broer met zijn palmpasenstok. Een grote want als je vader bakker is, is er aan broodhaantjes geen gebrek. Palmpasen optochten had je toen nog volop. Mooie tradities. Nederland worstelt met zijn tradities. Een belangrijke, de intocht van Sinterklaas, is verkwanseld door hysterische wit/zwart en links/rechts discussies. Bij de intocht staat de ME klaar en worden demonstranten in speciale vakken ondergebracht. Woedende betogers schreeuwen over de hoofden van niet begrijpende kinderen hun demagogische spreekkoren uit.
De katholieke kerk leverde veel tradities. Maar ja de kerk is weggevaagd in ons land. Ik vernam van een oud-collega dat de palmpasen optocht in zijn kerk 7 kinderen telde. Met stokken aanzienlijk kleiner dan die van mijn broer.
Hoe anders in Spanje. Met Palmpasen waren we in Salamanca en vielen midden in de processie. Het was een waar feest. Prachtige gewaden, muziekkorpsen en paso’s (grote beeldengroep door mensen gedragen). En duizenden toeschouwers. De stad liep over en bruiste van stemmige vrolijkheid en respect. Wij keken bij de start vanuit de kathedraal. De processie trok de hele stad door en later zagen we vanaf het terras op de Plaza Mayor de stoet weer langskomen. Jong en oud deden mee. Ouders droegen ook hun verklede baby’s mee.


En ja:
– Geen demonstratievakken.
– Nauwelijks dranghekken.
– Geen ME.
– Geen spandoeken en protest borden.
– Nauwelijks politie.
– Geen rotzooi op staat.
Tradities moet je eerbiedwaardig koesteren en herhalen. Het kan in Spanje waar in deze goede week veel processies worden gehouden. Gewoon omdat het moet.

Een muziek zoektocht

20190203_125618_1549281026598 (2)Toen ik laatst een docu van de Kinks keek vroeg ik me af waar mijn eerste beleving van de popmuziek lag. Ik kende lang niet alle nummers die langs kwamen. Alhoewel ik wel naar de Kinks luisterde en er zelfs nog een single en langspeelplaat (LP) van heb. Ik heb een herinnering in het hoofd en concreet een eerste LP en single. De herinnering is dat ik op mijn aluminium kettingkast van mijn fiets met cellotape een foto van de Beatles had geplakt. Mijn klasgenoten vonden dat wel vreemd. Ik zat nog op de lagere school dus dat moet in 1963 of 1964 of eerder zijn gebeurd.20190203_125835_1549281050943 (2)Hoewel het begon bij de Beatles koos ik intuïtief toch voor de The Rolling Stones. Mijn eerste single en LP waren van de Stones. ‘It’s all over now’ en de naamloze, mono, debuut LP. Beiden gereleased in 1964. Ergens in 1964 en 1965, ik was toen 13/14 jaar,9 zal ik ze hebben aangeschaft. Ik draaide ze op de pick-up van mijn ouders (tot hun grote ergernis) en kocht later mijn eerste Dual. Grote kans dat het eerste concrete feit dus in 1964 was.
De liefde voor de blues ging dieper in 1971 toen een klasgenoot, die als matroos had gewerkt, zijn uit de States geïmporteerde LP’s van de zwarte blues jongens liet horen. Ofwel Lightnin Hopkins, Elmore James en Buddy Guy met Junior Wells. Een nieuwe wereld ging open. Dank zij de Stones en Rob Prent. In het begin speelde de Stones namelijk voornamelijk bluesklassiekers. Op hun debuut LP staat welgeteld één eigen nummer (Tell me). De link naar originele zwarte blues kwam dus veel later. Maar is al ruim 50 jaar ijzersterk en aanwezig.