De goede, traditionele, week

20190418_103601.jpg
Op de foto staat mijn broer met zijn palmpasenstok. Een grote want als je vader bakker is, is er aan broodhaantjes geen gebrek. Palmpasen optochten had je toen nog volop. Mooie tradities. Nederland worstelt met zijn tradities. Een belangrijke, de intocht van Sinterklaas, is verkwanseld door hysterische wit/zwart en links/rechts discussies. Bij de intocht staat de ME klaar en worden demonstranten in speciale vakken ondergebracht. Woedende betogers schreeuwen over de hoofden van niet begrijpende kinderen hun demagogische spreekkoren uit.
De katholieke kerk leverde veel tradities. Maar ja de kerk is weggevaagd in ons land. Ik vernam van een oud-collega dat de palmpasen optocht in zijn kerk 7 kinderen telde. Met stokken aanzienlijk kleiner dan die van mijn broer.
Hoe anders in Spanje. Met Palmpasen waren we in Salamanca en vielen midden in de processie. Het was een waar feest. Prachtige gewaden, muziekkorpsen en paso’s (grote beeldengroep door mensen gedragen). En duizenden toeschouwers. De stad liep over en bruiste van stemmige vrolijkheid en respect. Wij keken bij de start vanuit de kathedraal. De processie trok de hele stad door en later zagen we vanaf het terras op de Plaza Mayor de stoet weer langskomen. Jong en oud deden mee. Ouders droegen ook hun verklede baby’s mee.


En ja:
– Geen demonstratievakken.
– Nauwelijks dranghekken.
– Geen ME.
– Geen spandoeken en protest borden.
– Nauwelijks politie.
– Geen rotzooi op staat.
Tradities moet je eerbiedwaardig koesteren en herhalen. Het kan in Spanje waar in deze goede week veel processies worden gehouden. Gewoon omdat het moet.

Advertenties

Een muziek zoektocht

20190203_125618_1549281026598 (2)Toen ik laatst een docu van de Kinks keek vroeg ik me af waar mijn eerste beleving van de popmuziek lag. Ik kende lang niet alle nummers die langs kwamen. Alhoewel ik wel naar de Kinks luisterde en er zelfs nog een single en langspeelplaat (LP) van heb. Ik heb een herinnering in het hoofd en concreet een eerste LP en single. De herinnering is dat ik op mijn aluminium kettingkast van mijn fiets met cellotape een foto van de Beatles had geplakt. Mijn klasgenoten vonden dat wel vreemd. Ik zat nog op de lagere school dus dat moet in 1963 of 1964 of eerder zijn gebeurd.20190203_125835_1549281050943 (2)Hoewel het begon bij de Beatles koos ik intuïtief toch voor de The Rolling Stones. Mijn eerste single en LP waren van de Stones. ‘It’s all over now’ en de naamloze, mono, debuut LP. Beiden gereleased in 1964. Ergens in 1964 en 1965, ik was toen 13/14 jaar,9 zal ik ze hebben aangeschaft. Ik draaide ze op de pick-up van mijn ouders (tot hun grote ergernis) en kocht later mijn eerste Dual. Grote kans dat het eerste concrete feit dus in 1964 was.
De liefde voor de blues ging dieper in 1971 toen een klasgenoot, die als matroos had gewerkt, zijn uit de States geïmporteerde LP’s van de zwarte blues jongens liet horen. Ofwel Lightnin Hopkins, Elmore James en Buddy Guy met Junior Wells. Een nieuwe wereld ging open. Dank zij de Stones en Rob Prent. In het begin speelde de Stones namelijk voornamelijk bluesklassiekers. Op hun debuut LP staat welgeteld één eigen nummer (Tell me). De link naar originele zwarte blues kwam dus veel later. Maar is al ruim 50 jaar ijzersterk en aanwezig.

De oase aan de Postjeskade

Kraken. Ben ik activist of loop ik achter medeactievoerster Liesbeth aan waar ik in stilte stapelverliefd op ben? We leven in 1975 en ik ben actief in buurthuis de Tulp, Amsterdam West. De verkeerswerkgroep maakt prachtige herindelingen van autoluwe straten die de gemeente nooit zal realiseren. De auto is nog steeds heilig ondanks de acties in die tijd van Amsterdam autovrij.  Mijn a.s. schoonvader , hoofdagent bij de politie, barst in woede uit als hij hoort dat ik Amsterdam autovrij aanhang. En dus liggend op de grond met vele anderen kruisingen blokkeer.
De voormalige kolenopslag aan de Baarsjesweg hoek Postjeskade is ook een doorn in het oog. Een gevaarlijk diepe kelder vol met water. Een gebied waar niemand wat aan had. Kraken de zooi en dempen die putten. Het terrein moet naar de kinderen.


We beginnen de waterput te dempen en gaan voor een speelplaats voor kinderen. De hele zaterdag rijden we kruiwagens vol zand de kuil in. We halen de kranten. Maar er gebeurd helemaal niets. Een plons,  blub blub en weg was het zand. Duidelijk was na een  dag scheppen en rijden dat de kuil nooit met handwerk zal worden gedempt. Gelukkig wist men een bulldozer te regelen.  Dankzij een illegale collecte langs de deuren in de buurt. En met de fanfare voorop gaan we voor de tweede keer op naar het terrein. Uiteindelijk is de kuil dicht en omgetoverd in een gevaarlijk drijfzand. Maar na een tijdje is het water weg en wordt het een speelplaats.

Ruim 40 jaar later loop ik nog eens door mijn oude buurt. Een massief aartslelijk gebouw is er neergezet. In een sluipdoor paadje blijkt de speelplaats een parkeer terrein geworden. Teleurstelling alom.  Maar dan toch een opsteker. Iets verderop blijkt  er echter een stukje omgetoverd tot luisterrijke binnentuin. Mooi ook te zien op Google maps. Niet voor de bewoners schat ik zo in maar voor de kantoorbewoners. Maar er is gelukkig nog iets overgebleven van onze actie. Ik ben de enige die ochtend in dat kleine stukje natuur in de stad. Het had zin.